Una vez en Barcelona

Η Βαρκελώνη είναι μια κουλτουριάρικη πόλη που τεριάζει στους περισσότερους από εμάς τους μεσογειακούς τύπους. Δεν ξέρω για εσάς αλλά εμένα μου τεριάζει γάντι. Έχει τόσα όσα χρειάζεται για να ζω εκεί μόνιμα, έχει αρχιτεκτονική, έχει μεσαιωνικό αέρα, έχει παραλίες και για σερφ, έχει αυθεντική κουλτούρα του δρόμου, έχει πολλά πράγματα που θυμίζουν την Αθήνα, αλλά στο πιο αυθεντικό. Πάνω απ'όλα όμως, είναι μια πόλη καθαρή, μια πόλη που αξιοποίησε στο έπακρο την μεταολυμπιακή εποχή μετά τους αγώνες του 1992, κάτι που δεν κάναμε εμείς οι Αθηναίοι. Κι επιτέλους, μια πόλη με τασάκια παντού για να μην βλέπεις αποτσίγαρα παντού. Ντάξει, υπάρχουν αλλά όχι σε τόσο τραγικά επίπεδα όπως εδώ, που οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια είναι ένα ατελείωτο τασάκι. Και ναι, οι Ισπανοί θυμίζουν πολύ έντονα τους Έλληνες. Καπνίζουν, πίνουν, φωνάζουν, τρέχουν. Αλλά έχουν κάτι που δεν έχουμε εμείς. Ισπανική φινέτσα και στυλ.
Φτάσαμε Πέμπτη αργά το απόγευμα αλλά η βροχή δε μας επέτρεψε να δούμε και πολλά. Οπότε περιοριστήκαμε σε μια μικρή βόλτα στο κέντρο και καρφί στο ξενοδοχείο για ξεκούραση. Η Παρασκευή ξημέρωσε με βροχερό καιρό αλλά όσο περνούσαν οι ώρες, καλυτέρευε. Ξεκινήσαμε από La Rablas, περάσαμε από Placa de Catalunya, ανηφορίσαμε την Passeing de Garcia, έναν δρόμο που συγκετρώνει την αφρόκρεμα της μόδας και μερικά απ'τα πιο ακριβά μαγαζιά του κόσμου, μέχρι την υπέροχη Casa Mila, κατηφορίσαμε την Avinguda Diagonal μέχρι τον πύργο Torre Agbar με μια στάση στην Sagrada Familia και το ομόνυμο πάρκο κι επιστρέψαμε στην La Rablas. Συνολική διάρκεια βόλτας κάπου 5 ώρες, με κάποιες στάσεις για άραγμα. Φάγαμε και παέλια, το ισπανικό πιάτο και μου άρεσε πολύ. Πήρα εκείνο με το ρύζι και το κοτόπουλο. Η πρώτη μέρα τελείωσε με μια αναγνωριστική βόλτα στους δρόμους της Βαρκελώνης.
Η δεύτερη μέρα είναι αφιερωμένη στο λιμάνι, την Barceloneta και το Port Olympic. Κατεβαίνεις την La Rablas και αντικρίζεις το άγαλμα του Κολόμβου που κοιτάει περίφανα τη θάλασσα. Η περιοχή του λιμανιού με την ξύλινη προέκταση της La Rablas, την Rabla del Mar που σε οδηγεί σε ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο, δε μου άρεσαν ιδιαίτερα, παραήταν τουριστικά, αρκετά έξω απ'την κουλτούρα. Αλλά η ξύλινη γέφυρα με τον μοναδικό σχεδιασμό ήταν όλα τα λεφτά. Η προβλήτα της Barceloneta επίσης δε μου άρεσε, με τα εστιατόρια κατά σειρά και τους "κράχτες" που θύμισαν αρκετά τα ελληνικά νησιά τον Αύγουστο. Μέσα στην συνοικία της Barceloneta όμως το πράγμα αλλάζει. Στενοί δρόμοι και παλιές πολυκατοικίες που μαρτυρούν την προπολεμική εποχή. Στην άλλη πλευρά, στην ατελείωτη παραλία με την αμουδιά, υπάρχει πανηγύρι. Εκείνη την μέρα φύσαγε πολύ και οι συνθήκες ήταν τέλειες για σερφ και τα ρέστα. Και φυσικά τα λοκάλια που ορμούσαν, αφήνοντας τους τουρίστες έκπληκτους. Εδώ χτυπά η καρδιά της "κουλτούρας του δρόμου" που λέμε κι εδώ, στην πιο αυθεντική εκδοχή όμως. Δυστυχώς ο αέρας ήταν τόσο δυνατός, που δεν μπορούσα να τραβήξω φωτογραφίες, καθώς το αλάτι έμπαινε στον φακό. Μέσα μου σκεφτόμουν ότι ήταν κρίμα που δεν έφερα και το σανιδάκι μαζί μου αλλά άντε να πείσεις τους φίλους σου ότι θες να κάνεις σερφ κάθε μέρα...
Την τρίτη μέρα είχα ξεχάση την όλη ιστορία με το σερφ κι αυτό επειδή επισκεφτήκαμε την υπέροχη Casa Mila, το τελευταίο ολοκληρωμένο έργο του Gaudi, πριν αφιερωθεί στην Sagrada Familia, και πραγματικά εντυπωσιάστηκα, αν και ήμουν προετοιμασμένος για το τι θα δω. Ο Gaudi πρέπει να ήταν και πολύ psycho τελικά... Ε δεν γίνεται να μην είσαι και να μην φτιάχνεις τέτοια πράγματα που θυμίζουν ψυχεδέλικες καταστάσεις. Αναρωτιέμαι αν θα βρεθεί κάποιος τολμηρός αρχιτέκτονας να τον αντιγράψει. Αλλά ακόμη κι έτσι, τα copyrights ανήκουν στον Gaudi, ο οποίος ήταν εκτός συναγωνισμού. Κοίταγα με δέος τις καμινάδες, τις γραμμές στους τοίχους, τα παράθυρα και τα μπαλκόνια, ένιωθα λίγος αντικρίζοντας τις μακέτες του σπιτιού και τέλος βγήκα στον δρόμο με τα χέρια μου να τρέμουν. Ε ναι, τόσο πολύ μου άρεσε η Casa Mila. Είδαμε και το "αδερφάκι", την Casa Batllο που κι αυτό αξίζει, με τα μεγάλα μπαλκόνια και τις υπέροχες τζαμαριές. Τελειώσαμε με άραγμα στην Placa de Catalunya μέχρι να πέσει ο ήλιος.
Την τέταρτη μέρα πήγαμε στο Camp Nu, για το οποίο δεν έχω να πω και πολλά πράγματα καθώς όλοι πάνω κάτω ξέρουν. Το μόνο που θα πω είναι ότι είναι πραγματικά τεράστιο στάδιο. Και το μουσείο αξίζει να το επισκεφτεί κάποιος. Περιλαμβάνει και την ιστορία του μπάσκετ της Barca και προσωπικά κρυφογελούσα γιατί τους αποκλείσαμε στα προημιτελικά του ευρωμπάσκετ και έλεγα στα παιδιά ότι αν δω κάποιον οπαδό της Barca, θα τον κοροϊδέψω, να γελάσουμε και λίγο. Και φεύγοντας από εκεί, περάσαμε απ'το Poble Sec, μια περιοχή που θυμίζει το Μοναστηράκι με αρκετά καφέ και μπαράκια.
Να μην ξεχάσω και τις βόλτες στο Barri Gotic, το μεσαιωνικό κομμάτι της πόλης, με τον καθεδρικό ναό και τα σοκάκια που σε οδηγούν σε ψαγμένες πλατείες με συντιβάνια του μεσαίωνα. Εδώ χτυπά η καρδιά της νυχτερινής Βαρκελώνης. Η νύχτα υπάρχει και στο Ολυμπιακό λιμάνι με τα κλαμπ επικών διαστάσεων και το ατελείωτο πάρτυ αλλά εδώ στο Barri Gotic η ατμόσφαιρα είναι πολύ πιο... ευρωπαϊκή. Πήγαμε και σε ένα μπαρ στην Carrer de Ferran και ήπιαμε την γνωστή σε όλους sangria.
Να μιλήσω τώρα για τις σπανιόλες? Σιγά μη δε μίλαγα! Μοιάζουν αρκετά με τις ελληνίδες με τη διαφορά ότι είναι πολύ πιο ανοιχτόμυαλες και φυσικά δεν είναι σαν τις ιταλίδες που είναι και σνομπ. Και οι σπανιόλες ξέρουν από στυλ. Ντάξει και τα κορίτσια μας ξέρουν αλλά εδώ όχι μόνο το ανακάλυψαν σχετικά πρόσφατα, αλλά ψωνίζονται κι εύκολα. Καλά, δεν το συνεχίζω, το μόνο που θα πω είναι ότι αυτές τις σπανιόλες τις κόβω ικανές για όλα... Εν τω μεταξύ το αστείο ήταν ένα βράδυ που πήγα να πάρω κάτι να φάω. Η ώρα ήταν περασμένες 12 και σε μια γωνία είδα μια κοπέλα αλοδαπή να καπνίζει. Της ζήτησα ευγενικά αναπτήρα κι αφού την ευχαρίστησα, με ρωτάει αν θέλω να μου πάρει πίπα. Με παρακάλεσε σχεδόν. Με 20 ευρώ θα με ικανοποιούσε. Τραγικό και αστείο, ε? Ναι, έχει κι εκεί πόρνες και κυκλοφορούν άνετα, κυρίως μετά τα μεσάνυχτα.
Τόσο η  La Rablas όσο και η Avinguda del Portal de Angel στο Βarri Gotic θυμίζουν πολύ την Ερμού τόσο στις νεκρές ώρες όσο και τις ώρες αιχμής. Το πρώτο πιο τουριστικό με γιορτινή ατμόσφαιρα. Το δεύτερο πιο εμπορικό με πεζοδρόμιση. Κόσμος, ζωντάνια, πλανόδιοι πωλητές, επίδοξοι ηθοποιοί και μουσικοί, πολυκαταστήματα και μικρά μαγαζιά, σουβενιρς, ντόπιο πράγμα.  Πριν πάω Βαρκελώνη με προειδοποίησαν για πορτοφολάδες αλλά δεν είδα και μεγάλη διαφορά με εδώ. Θέλω να πω ότι ντάξει θέλει προσοχή κι εκεί με όλους αυτούς τους πλανόδιους και άστεγους αλλά θαρρώ πως εδώ Ελλάδα τα πράγματα είναι πιο τραγικά. Το κόλπο είναι να συμπεριφέρεσαι σαν ντόπιος για να περνάς πιο απαρατήριτος και όχι σαν τουρίστας, που είναι και οι πιο εύκολοι στόχοι.
Με λίγα λόγια η Βαρκελώνη είναι μια υπέροχη πόλη, που συνδιάζει την φινέτσα των μεσογειακών λαών, τη γραφικότητα των μεσαιωνικών χρόνων, την αρχιτεκτονική τόσο με τις εξπρεσιονιστικές τάσεις όσο και την ισπανική σχολή, το πνεύμα των υπόλοιπων ευρωπαϊκών πόλεων, την κουλτούρα και το στυλ των δρόμων και φυσικά το ήπιο κλίμα που συναντάς κυρίως σε πόλεις όπως η Αθήνα, η Νάπολη, η Νικαία και τη Βαλένθια. Να βγάλουμε και τις αμερικανιές τύπου Maremagnum [το μεγάλο εμπορικό κέντρο που λέγαμε στο λιμάνι] και κομπλέ. Αλλά όλες οι πόλεις και δη οι παραλιακές που σέβονται τον εαυτό τους έχουν κι από μια αμερικανιά ή αλλιώς ένα μικρό Miami [λέγε με και παραλιακή τα καλοκαίρια] που μεταξύ μας καλά είναι κι αυτά! A και το σημαντικότερο. Δεν έχει κυκλοφοριακό, τουλάχιστον τις μέρες που είμασταν εκεί κι αυτό επειδή αρκετοί χρησιμοποιούν ποδήλατα, κυρίως στο κέντρο. Και το γαμάτο είναι ότι αν είσαι κάτοικος Βαρκελώνης, μπορείς να πάρεις ένα απ'τα δημοτικά ποδήλατα με μια στάνταρ χρέωση κι έπειτα το επιστρέφεις και παρκάρεις σε ένα απ'τα επιλεγμένα σημεία. Πότε θα βάλουν ποδηλατοδρόμους κι εδώ Αθήνα?

Εβδομάδα πάθων

Υπάρχουν φορές που ερχόμαστε αντιμέτωποι με κρυφά πάθη του παρελθόντος. Πάθη κρυφά που πέρασαν για τους τάδε λόγους. Πάθη απ'το δημοτικό, το γυμνάσιο, το λύκειο. Κι όμως εκείνα τα καταραμένα πάθη επιστρέφουν κάποια στιγμή για να σου θυμίσουν ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει. Εκεί που προχωράς τη ζωή σου αμέριμνος, τσουπ, το κρυφό εκείνο πάθος που σε αναστατώνει και τα πάντα μέσα σου γυρνάνε ανάποδα.
Ξυπνάς ένα όμορφο πρωινό, η μέρα φαίνεται υπέροχη με ντάλα ήλιο και ένας μεσημεριανός καφές επιβάλεται και τσουπ, αναστατώθηκες. Το κρυφό σου πάθος απ'το παρελθόν κατά τύχη βρέθηκε στην παρέα και τα πάντα έμοιαζαν με ένα πισωγύρισμα. Κάτι σαν τα φαντάσματα των πρωήν, όπως και στην ομώνυμη ταινία, μόνο που δεν υπάρχουν πρωήν, αλλά πάθη. Και αναγκάζεσαι να αναθεωρήσεις. Προχωράς τη ζωή σου, έχεις τα δικά σου και το μυαλουδάκι αναγκάζεται να επιστρέψει σε ένα καταραμένο πάθος που είχες όταν έβγαζες τις πρώτες τρίχες στο πούτσο/μουνί σου. Θέλεις να προχωρήσεις αλλά έχεις σκαλώσει. Γαμάτα δηλαδή.
Ναι, καλά καταλάβατε, πρόκειται για τον σχολικό έρωτα που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ κι από τότε σου έμεινε η απορία. Τι θα γινόταν άραγε? Αλλά αντί να κάθεσαι να το ψειριάζεις, προχώρησες, ερωτεύτηκες άλλους, ξύρισες το πούτσο/μουνί σου, έκανες σεξ μαζί τους και τώρα τι? Τα χρόνια πέρασαν, αλλάξατε και οι δυο, γίνατε πολύ πιο όμορφοι, πολύ πιο εμφανίσιμοι, κούκλοι δηλαδή, απεκτήσατε εμπειρίες, ξέρετε τι θέλετε. Αλήθεια, ξέρετε? Τι γίνεται δηλαδή αν εκείνο το πάθος σου δεν είναι στο στυλ σου αλλά παρόλα αυτά κάτι μέσα σου καίγεται? Εγώ δεν είμαι και πολύ σίγουρος. Κανείς δεν είναι και πολύ σίγουρος. Γαμάτα δηλαδή. Εβδομάδα πάθων σου λέει μετά...

ΥΓ: Καλό Πάσχα τέκνα μου!

Η τελευταία εικόνα

Μια τελευταία αγκαλιά, ένα τελευταίο φιλί κι ένα τελευταίο χαμόγελο θέλω να έχω από σένα πριν σε ξαναδώ στην άλλη ζωή... Στην άλλη ζωή θα σε ξαναδώ γιατί αύριο δε θα είσαι εδώ και φυσικά ούτε κι εγώ θα είμαι εδώ. Θα έχουμε τραβήξει διαφορετικά μονοπάτια, για διαφορετικά ταξίδια. Και θέλω η τελευταία εικόνα που έχω από σένα να είναι μια ευχάριστη ανάμνηση, που τελείωσε με ένα χαμόγελο και μια γαλήνη μέσα μας. Και κάθε φορά που αναπολώ την εικόνα, να χαμογελώ, να λούζομαι απ'τη γαλήνη που μου έδωσε τούτη η ανάμνηση και να νιώθω ότι ο κόσμος έγινε πιό όμορφος και φωτεινός από ποτέ.
Ναι, όλα να τελειώνουν με μια τελευταία αγκαλιά, ένα τελευταίο φιλί, ένα τελευταίο χαμόγελο και όχι με έναν τελευταίο τσακωμό, μια τελευταία σφαλιάρα, ένα τελευταίο κλάμα.
Άραγε πόσο πιο ευτυχισμένοι θα είμασταν αν όλες οι τελευταίες εικόνες που έχουμε από κάποιον είναι μόνο χαρούμενες, με μια τελευταία αγκαλιά, ένα τελευταίο φιλί και ένα τελευταίο χαμόγελο?
Θα σε ξαναδώ στην άλλη ζωή λοιπόν... Θα συναντηθούμε ξανά αλλά όχι ακόμη.

Απόλυτο κενό

Βγήκε στην βεράντα, κάθισε αναπαυτικά στην ξύλινη πολυθρόνα του, αφήνοντας το μπουκάλι με ρούμι στο τραπέζι δίπλα του και άναψε τσιγάρο. Εκείνη τη μέρα επικρατούσε ησυχία και το μόνο που ακουγόταν ήταν το δροσερό αεράκι. Ο ουρανός ήταν κατάμαυρος και αναρωτήθηκε που πήγαν τα άστρα. Τραβώντας την πρώτη τζούρα, κοίταξε το απόλυτο κενό του ουρανού και σκέφτηκε ακριβώς αυτό, ότι η κοινωνία μας είναι ένα απόλυτο κενό. Φύσηξε τον καπνό της τζούρας στον κενό ουρανό και σκέφτηκε ότι δεν είναι και τόση κενή η κοινωνία τελικά. Αλλά ο καπνός διαλύθηκε, όπως διαλυόμαστε κι εμείς σε μια κενή κοινωνία...
Ναι, έτσι είναι, διαλυόμαστε μπροστά στα πάντα. Είμαστε τόσο ευάλωτοι στα πάντα.
Μετά, ήπιε μια γουλιά απ'το ρούμι του, η γουλιές έγιναν δυο και τρεις, μέχρι που το τελείωσε και κοίταξε το μπουκάλι. Ήταν κενό, όπως ο κόσμος του και του ήρθε η φαεινή ιδέα να γεμίσει το μπουκάλι με τον καπνό που θα φύσαγε. Το γέμισε, το έκλεισε και το πέταξε όσο πιο μακριά γίνεται. Το μπουκάλι όμως αντί να πέσει, έφυγε για ένα ταξίδι στον ουρανό, όπως τα μπουκάλια που έριχναν στη θάλασσα ή όπως τα μπαλόνια με ήλιο, μέχρι να καταλήξει κάπου. Και κατέληξε στα χέρια κάποιου, στην προκείμενη περίπτωση στα χέρια κάποιας, που το άνοιξε και διάβασε το περιεχόμενο του. Και τότε κάτι έγινε, κοίταξαν τον ουρανό και οι δυο αυτοί άνθρωποι κατάλαβαν ότι δε βρίσκονται μόνοι τους σε τούτη τη κενή κοινωνία... Κι ένα χαμόγελο ευτυχίας έλαμψε στα πρόσωπά τους.
Ναι, μπορεί να διαλυόμαστε σε τούτη τη κενή κοινωνία αλλά τελικά δεν είμαστε μόνοι μας...
Ή μήπως παραείμαι αισιόδοξος? Δε λένε ότι μόνος σου γεννιέσαι, μόνος σου πεθαίνεις? Ίσως, αλλά εγώ θέλω να πιστεύω ότι σε τούτο το κενό, κάπου υπάρχει κάποιος που θα μας κάνει να μη νιώθουμε κενοί.

The mirror of yourself

Στέκομαι μπροστά σε έναν καθρέφτη και αναρωτιέμαι αν αυτό που βλέπω είμαι εγώ. Πολλές φορές αυτό που βλέπω με μπερδεύει γιατί αλλιώς ορίζουν οι άλλοι αυτό που βλέπουν. Οπότε έχω διαφορετικούς ορισμούς από διαφορετικούς ανθρώπους, για αυτό που βλέπω στον καθρέφτη. Δεν ξέρεις αν αυτό που βλέπεις πρέπει να το ορίσεις όπως εσύ ξέρεις ή όπως σε όρισε ο άλλος. Αν αυτό που βλέπεις είναι μια μάσκα, πίσω απ'την οποία κρύβεται ο πραγματικός σου εαυτός.
Τώρα, σκέψου τον εαυτό σου μπροστά σε έναν καθρέφτη. Βλέπεις τον εαυτό σου όπως τον ορίζεις ή τον εαυτό σου με τον ορισμό κάποιου άλλου? Βλέπεις τον ευατό σου με μάσκα ή χωρίς?
Κάποτε ήθελα να βγαίνω και να γνωρίσω κόσμο για να αποκτήσω αναγνώριση και να ορίσουν αυτό που είμαι. Ήθελα να με αποδεχτούν, επειδή βγαίνω και είμαι μέσα σε όλα και να θέλουν να βγαίνουν μαζί μου. Όμως δε μου έφτανε. Πάντα ένιωθα ότι αυτό που βλέπω στον καθρέφτη δεν ήμουν εγώ. Με έβλεπα στον καθρέφτη και δεν ήξερα τι να σκεφτώ. Βλέπω αυτό που όρισε ο άλλος ή βλέπω αυτό που όρισα εγώ? Μετά κατάλαβα ότι όλα αυτά δε χρειάζονται. Δε ψάχνεις την αναγνώριση, να σε ορίσουν οι άλλοι.
Πρέπει να ορίσεις τον εαυτό σου, να δεις τα θέλω σου και να ξέρεις τι κάνεις. Αν αυτό που βλέπεις στον καθρέφτη είσαι εσύ, με τα θέλω σου και τις πράξεις σου, τότε είσαι εσύ, πίσω απ'τη μάσκα και πλέον θα βγεις έξω και ξέρεις τι θέλεις. Βγαίνεις και δείχνεις τον πραγματικό σου εαυτό και τα θέλω σου κι έτσι οι άλλοι δε θα σε ορίσουν επειδή θες αναγνώριση αλλά θα σε αναγνωρίσουν επειδή όρισες τον εαυτό σου.
Πλέον θα βγαίνω και ξέρω τι θέλω. Γιατί πριν βγω, βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και βλέπω αυτό που θέλω. Το βλέπω στον καθρέφτη. Δε νιώθεις πιο αισιόδοξα τώρα?

ΥΓ: Σ'ευχαριστώ φίλε για την έμπνευση. Για μια ακόμη φορά κατάλαβα ότι έχω ακόμη δρόμο για να ανακαλύψω τον εαυτό μου και να αποκτήσω πλήρως πνευματική και ψυχική ισορροπία.

Πόσα gigabyte αναμνήσεων έχεις?

Πριν πάμε παρακάτω, κάνε στον εαυτό σου την ερώτηση του τίτλου της ανάρτησης. Αθήθεια, πιστεύεις ότι υπάρχει περιορισμός στον αποθηκευτικό σου χώρο ή η μνήμη σου είναι απέραντη?
Η μνήμη σήμερα έχει ταυτιστεί με την αποθήκευση, με μέτρο του μεγέθους των gigabyte. Οι αναμνήσεις, των φίλων, των διακοπών, των παιδικών χρόνων, υπάρχουν μόνο στο μέτρο που μπορούν να αποθηκευτούν, μόνο αν υπάρχουν σαν αντίστοιχες αναπαραστάσεις [φωτογραφίες, βίντεο] είτε στον σκληρό δίσκο του υπολογιστή είτε στην απέραντη "μνήμη" του διαδικτύου, στα φέισμπουκ και άλλα, μέσα στα αντίστοιχα προφίλ.
Κάποτε αποθηκεύαμε τις αναμνήσεις στο μυαλό μας και θυμόμασταν, εστώ και αμυδρά, την κάθε ανάμνηση. Εμφανίστηκαν οι φωτογραφικές και οι βιντεοκάμερες και αποθηκεύαμε τις αναμνήσεις στο σκληρό δίσκο. Εμφανίστηκαν και τα κοινωνικά προφίλ και δημοσιεύουμε τις αναμνήσεις στο ίντερνετ. Κάποτε είχαμε τις αναμνήσεις για την πάρτη μας και μόνο και τώρα έχουμε τις αναμνήσεις για την κοινωνική προβολή μας.
Οι υπολογιστές και ο κυβερνοχώρος είναι ένα εργαλείο, αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο που ήταν κάποτε το τσεκούρι. Είναι ένα εργαλείο που πατάει πάνω σε σχέσεις όπως η φιλία και έννοιες όπως η μνήμη και τις επαναπροσδιορίζει. Με τέτοιο τρόπο και τέτοιο βαθμό που αυτές οι αλλαγές θα γίνουν καθολικές. Μνήμη τελικά θα είναι όσα κατάφερες να αποθηκεύσεις. Ακόμη και οι διηγήσεις θα γίνονται συνάρτησει των αποθηκευμένων δεδομένων. Ακόμη και τα όσα γράφω εδώ στο μπλογκ μπορεί να με καταστρέψουν στο τέλος. Ναι, έτσι είναι, στο τέλος το διαδίκτυο θα πάρει όλες τις "αποθηκευμένες" πληροφορίες μας, θα συμβάλλει στον πνευματικό μας ύπνο και θα στρέψει τον έναν εναντίον του άλλου.  Γι'αυτό πρόσεχε που βάζεις τις αναμνήσεις σου και κυρίως τι αναμνήσεις είναι αυτές.
Σίγουρα θα έχεις αμφιβολίες για όλα αυτά και το κατά πόσο τελικά το διαδίκτυο και ο κυβερνοχώρος μπορεί να πατήσει πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις, να τις χτίσει ή τις καταστρέψει. Αλλά να θυμάσαι ότι οι αμφιβολίες δεν αποθηκεύονται στον κυβερνοχώρο αλλά μόναχα μέσα σου. Ας σώσουμε την α-μήχανη σκέψη μας λοιπόν.

Winter days: Mayrhofen im Zillertal

 Vans Penken Park

Thanks god, it's always snowning here

Η συνάντηση ήταν ένα όμορφο [πολύ] πρωινό του Σαββάτου στο αεροδρόμιο, για πτήση προς το όνειρο, ή ό,τι έχει απομείνει από αυτό τελοσπάντων. Κι έτσι οι τρεις φίλοι πήραν γραμμή για το Μέιρχοφεν της Αυστρίας, στην περιοχή του Τιρολό και συγκεκριμένα στην κοιλάδα του Zillertaler, μέσω Μονάχου. Η πρώτη μέρα κύλισε όμορφα, με βόλτα στο χωριό, αφού ξεπεράσαμε το αρχικό σοκ της μη ύπαρξης χιονιού πουθενά. Κι όταν λέω πουθενά, εννοώ εκεί που βλέπαμε, μιας και στα ψηλά είχε ομίχλη και δε βλέπαμε. Βλέπαμε το λιφτ που σε ανεβάζει στις πίστες να χάνεται κυριολεκτικά στα σύννεφα και λέγαμε ότι σε πάει στο Θεό. Σημειωτέον ότι το χωριό βρίσκεται στα 600 μέτρα υψόμετρο, πράγμα που δικαιολογεί εν μέρει την έλλειψη χιονιού τέτοια εποχή.
Η πρώτη μέρα ξημέρωσε και κατεβαίνουμε βιαστικά για πρωινό μιας και δεν έχουμε υπομονή για τίποτα και βουρ για πάνω μέχρι που όταν φτάνουμε στη βάση του λιφτ, διαπιστώνω το τραγικό γεγονός. Είχα ξεχάσει τη μάσκα στο ξενοδοχείο και ξενέρωσα. Επιστρέφω πίσω, μες στα νεύρα και βρίζοντας μανάδες. Ξανά στη βάση του λιφτ και άντε να ανεβούμε πάνω. Στο τέλος της μέρας, διαπιστώνουμε ότι παρά την καθυστέρηση, λόγω της μαλακίας μου, μια χαρά ήταν. Όχι σαν τις πίπες του Παρνασσού που αν αργήσεις να πας, έχασες τη μισή μέρα. Στον Παρνασσό θες 5 λεπτά να ανεβείς και 1 λεπτό να κατεβείς, εδώ θες το ανάποδο. Στο περίπου, λέμε τώρα.
Είμασταν πολύ τυχεροί, καθώς παρόλο που είχε να χιονίσει πάνω από μήνα εδώ πέρα, τη μέρα που φτάσαμε, χιόνιζε πάνω στις πίστες κι έτσι τα βρίκαμε όλα λευκά, εκτός από εδώ κάτω, στο χωριό. Για Αυστρία βέβαια είναι πρωτάκουστο που έχει να χιονίσει από Φλεβάρη μήνα, αλλά είναι αλάνια σε αυτά τα θέματα και μπορούν να κρατήσουν χιόνι ακόμα κι αν δεν υπάρχει. Ενδεικτικό είναι ότι μια πίστα που σε κατεβάζει στο χωριό, είχε χιόνι ενώ δεξιά και αριστερά δεν έχει ούτε για δείγμα. Να είναι καλά τα κανονάκια παραγωγής τεχνιτού χιονιού... Και η κωλοφαρδία μας συνεχίστηκε αφού απ'τη πρώτη μέρα που ανεβήκαμε στο χιονοδρομικό μέχρι την τελευταία είχε τρελό ήλιο. Που μεταρφάζεται σε τρελά γκάζια σε πλήρη ορατότητα.
Οι επόμενες μέρες κύλισαν με ζέστη κι όταν λέω ζέστη, εννοώ ζέστη για τα δεδομένα του χιονοδρομου, αφού οι θερμοκρασίες άγγιζαν μέχρι και τους 10 βαθμούς ενώ την τελευταία μέρα έφτασε μέχρι και τους 15 βαθμούς. Εμείς δεν πτοούμαστε όμως και γυρνάμε το βουνό, απ'τη μια άκρη στην άλλη. Μετά την "αναγνωριστική" πρώτη μέρα, είμασταν πλέον στη φάση για τρελά γκάζια, έχοντας τον [φλώρο] σκιερ της παρέας πίσω μας, βιντεοσκοπώντας με την helmet cam του. Ναι, είναι μια κάμερα πολύ μικρή που είναι κολλημένη στο κράνος. Και μετά απ'όλα αυτά τα τρελά γκάζια, καταλήγαμε στο πάρκο, το περίφημο Vans Penken Snowpark, ένα απ'τα καλύτερα της Αυστρίας. Δυστυχώς δεν το πετύχαμε στο 100% του, μιας και το χιόνι δεν είναι αρκετό αλλά ακόμη κι έτσι είχε πολύ πράγμα. Άλματα τέρατα για βλαμμένους και μόνο, rails και boxes για όλα τα γούστα, halfpipe κι ένα κωλοφτιαγμένο λοφάκι από χιόνι που έχει από άλμα που σε πετάει κάθετα μεχρι wallride, spins και quarterpipe. Υπήρχε κι ένα άλλο μικρότερο πάρκο, για πιο αρχάριους, που όμως κατά τη γνώμη μου ήταν και το πιό παιχνιδιάρικο, καθώς είχε 5 "κουτιά" στη σειρά και τα βγάζεις και τα 5 όπως γουστάρεις! Δεν είναι τυχαίο ότι ισχύει το μότο "snowpark is heaven". Μια σημείωση μόνο. Αν είχε πούδρες ατελείωτες, ποιός το γαμεί το πάρκο, οι πούδρες με τα naturalpipes είναι κλάσεις ανώτερες. Αλλά δεν είχε...
Δεν έλειψαν και τα λοκάλια που έβγαζαν παλαβά πράγματα, κάνοντάς μας να νιώθουμε λίγοι. Ο ένας με double cork, ο άλλος με cork 5, αρκετοί με 5ρια, 7ρια και 9ρια και ακόμα περισσότεροι με cabs 5. Εγώ όμως λέω δε γαμιέται όλη μέρα μαλακίες θα κάνουμε δε θα προσπαθούμε για τίποτα? Ας προσπαθήσουμε να μάθουμε κάτι καινούριο εδώ πέρα. Ας φάμε τα μούτρα μας. Και το αποτέλεσμα ήταν ένα καρούμπαλο στην ουρά της σπονδυλικής μου στήλης. Βέβαια αυτό το απέκτησα επειδή έπεσα ατσαλά πάνω στον πάγο μετά από άλμα στο quarterpipe την δεύτερη μέρα αλλά επιδεινώθηκε την τελευταία μέρα που έπεφτα συνέχεια απ'τα "κουτιά" προσπαθώντας να βγάλω καινούρια κόλπα. Καλά μου λένε λοιπόν ότι είμαι τρελός. Και μυαλό δε θα βάλω ποτέ.
Την προτελευταία μέρα είχα κάτι που θα με στοιχειώνει για πάντα. Ένα τρακάρισμα με έναν άσχετο σκιερ. Όπως κατεβαίναμε την πίστα, εγώ ήμουν δεξιά κι αυτός αριστερά. Μπροστά μας ήταν μια διχάλα, ευθεία σε πάει στο λιφτ του πάρκου και δεξιά σε ένα άλλο λιφτ. Έβλεπα τον σκιερ που ήταν αριστερά μου να διατηρεί την πορεία και σκέφτομαι ότι προφανώς θα πηγαίνει ευθεία, οπότε ας πάω κι εγώ ευθεία και σχεδόν πάνω στη διχάλα, ενω εγώ συνέχιζα ευθεία προς το πάρκο, αυτός ξαφνικά στρίβει για να πάει δεξιά κι εγώ πάω να φρενάρω όσο είναι καιρός ακόμη αλλά η ταχύτητα ήταν τέτοια που η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη. Τρακάρουμε λοιπόν με πολλά χιλιόμετρα κι εγώ τρώω μια τούμπα στον αέρα και καταλήγω μερικά μέτρα πιο κάτω, με το κεφάλι προς τα κάτω. Για λίγα δευτερόλεπτα δε μπορούσα να κουνηθώ και ήρθε αυτός να ζητήσει συγγνώμη και τέτοια. Αφού ξεπέρασα το σοκ, σηκώθηκα κι έφυγα, διατηρώντας την ψυχραιμία μη του πω τίποτα γραφικό. Μπορεί εγώ να έπεσα πάνω του αλλά το φταίξιμο ήταν καθαρά δικό του αφού έστριψε απότομα και δε μου άφησε καθόλου χρόνο να φρενάρω.
Ο δεκάλογος του καλού χιονοδρόμου λέει ότι ο μπροστινός μας εχει προτεραιότητα και γενικά αν είναι αργός, πρέπει να βρούμε ένα ασφαλές σημείο για προσπέραση. Κι αν ο από κάτω, ο μπροστινός δηλαδή θέλει να αλλάξει πορεία, να στρίψει δηλαδή επιτόπου για να πάει σε άλλο διάδρομο, πρέπει να ελέγχει αν έρχεται κάποιος "γκαζωμένος" από πάνω. Ε λοιπόν, έχουν και τα χιονοδρομικά Κ.Ο.Κ.
Τεσπά, για λίγο πόναγα στο καλάμι μου απ'το τρακάρισμα αλλά σιγά τα λάχανα. Άμα είσαι σκληρός τότε δεν έγινε και τίποτα. Συνεχίζω και αφού κατέβηκα στο ξενοδοχείο, άρχισα να πονάω. Την επόμενη δεν πόναγα προφανώς λόγω ψυχολογίας αλλά στο ξενοδοχείο μετά, πάλι πόναγα. Αμάν πια αυτή η ψυχολογία. Ναι, είναι η ίδια ψυχολογία που σου δίνει το θάρρος να γκαζώνεις ή να τολμάς παλαβά πράγματα στο πάρκο.
Στο ενδιάμεσο της τρελής εβδομάδας μας, πήγαμε στον παγετώνα που βρίσκεται δίπλα και σε υψόμετρο 3200 μέτρων και συμπεριλαμβάνεται στη κάρτα σκι που αγοράσαμε για 6 μέρες. Εκεί τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα, το χιόνι πολύ καλύτερο, η ποιότητα επίσης, η θερμοκρασία σε νόρμαλ επίπεδα, γύρω στους μηδέν βαθμούς και ένα ελαφρώς παγωμένο αεράκι να σε χαϊδεύει. Οι συνθήκες εκεί θύμιζαν χειμώνα. Kι επειδή η ποιότητα του χιονιού ήταν καλύτερη, τα γκάζια ήταν πιο τρελά. Γκαζωμένοι όσο δεν πάει.
Την τελευταία μέρα το βράδυ, αφού δώσαμε τα ρέστα μας εκεί πάνω, τόσο στις πίστες όσο και στο πάρκο, πήγαμε σε ένα μπαράκι που είχε πολύ θέμα. Μας είχε καλέσει μια πολύ άντε γειά κοπέλα που γνωρίσαμε στις πίστες κι εμείς ως καλά παιδιά, ανταποκριθήκαμε στο κάλεσμα. Το μέρος άρχισε να γεμίζει, το θέμα άρχισε να γίνεται καλύτερο και περισσότερα δε λέω. Μόνο να είναι καλά τα σφηνάκια jagermeister. Χα.
Α να μην ξεχάσω και το θέμα που είχε στο χιονοδρομικό. Θέμα με τύπισσες τρελές, κυρίως στο πάρκο. Ε ναι, οι τύπισσες της φάσης είναι οι αγαπημένες μου. Φαρδιά παντελόνια, κοτσιδάκια, στύλ της φάσης και κουλτούρα. Ποιά ψωνάκια με βυζί και κώλο έξω? Γαμώτο μου. Θα γράψω γι'αυτές κάποια στιγμή. Χα.
Μετά απ'όλα αυτά, επιστέψαμε μετά από μια εβδομάδα με βαριά καρδιά και μια ελπίδα για καλύτερες μέρες. Καλύτερες μέρες έρχονται, ακούτε?

Αναποφάσιστος ή όχι

Είμαι αναποφάσιστος ή όχι. Δεν ξέρω. Αυτόν τον καιρό έχω τάσεις φυγής ή όχι? Έχω μπερδευτεί τελείως. Απ'τη μια θέλω να φύγω απ'τη μιζερία που με πνίγει αλλά απ'την άλλη θέλω να μείνω γιατί κάτι μέσα μου φωνάζει να μείνω και δε θα το μετανιώσω.
Σε μια παλιότερη μου ανάρτηση είχα γράψει ότι πολύ θα ήθελα να εξαφανιστώ και όταν επιστρέψω να τα βρω όλα διαφορετικά αλλά δε γίνεται. Τις αλλαγές τις προκαλούμε εμείς, είτε μείνουμε είτε φύγουμε. Όμως δεν έχω καταλήξει. Θέλω να φύγω? Θέλω να μείνω? Η συνείδηση μου λέει να φύγω, το υποσυνείδητο μου λέει να μείνω. Μάλλον τείνω προς το δεύτερο. Δεν ξέρω.
Φταίει μια ευχάριστη είδηση για μια πιθανή συνεργασία που θα συμβάλλει πολλά στο μέλλον μου? Φταίει η προετοιμασία μου για μια έκθεση που θα κάνω τον Μάιο? Και το σημαντικότερο, φταίει μια ευχάριστη γνωριμία που είχα με κάποια? Και το ευχάριστο ποτάκι μας? Πραγματικά δεν ξέρω. Όπως είπα, τείνω στο δεύτερο, δηλαδή στο να μείνω αλλά και πάλι δεν ξέρω. Και πραγματικά έχω βαρεθεί να μένω αναποφάσιστος για πολλά πράγματα. Δε φταίει κανείς, ούτε η είδηση για συνεργασία, ούτε η έκθεση, ούτε η κάποια και το ελαφρύ μεθύσι απ'τα κοκτέιλς, αλλά εγώ. Μια ζωή αναποφάσιστος είμαι, ουφ.
Άσχετο αλλά η εβδομάδα που μας τελειώνει σήμερα, μάλλον ήταν σημαδεμένη. Έκανα πράγματα που παλιότερα θα ήμουν στα σίγουρα αναποφάσιστος αν θα τα κάνω ή όχι. Τι σκατά έχω πάθει ξαφνικά?

Προς το παρόν είμαι σε αναμονή για ένα ταξιδάκι μου στην Αυστρία, σε κάτι λιγότερο από 24 ώρες και όταν επιστρέψω ίσως αποφασίσω οριστικά. Εκτός από μια βεβαιώς που το είχα αποφασίσει εδώ και χρόνια. Ride or die ρε γαμώτο. Να είναι μεγάλη η χάρη του Αγ. Πουδρόκερου*, του προστάτη των αναπάντεχων χιονοδρόμων, χα!

*ετοιμ: πούδρα + κέρβερος δηλαδή ο κέρβερος της πούδρας και του χιονιού, τεσπά.

Χώσε και σώσε vol.1

Βρίσκομαι στο κρεβάτι μου και ύπνο δεν έχω. Πέρασαν απ'το μυαλό μου γεγονότα και φάσεις, από γαμάτες και τέτοια μέχρι για τον πούτσο και τέτοια. Ήρθε στο μυαλό μου μια συνομιλία που είχα με μια φίλη μου, νωρίτερα σήμερα. Τι λέω τώρα, βασικά πολλές συνομιλίες ήρθαν στο μυαλό μου.
Και μετά σκέφτηκα που στο διάολο πάμε. Αρκετοί, αν όχι όλοι, είμαστε για πολύ χώσιμο. Κι εγώ θέλω το χώσιμό μου, το παραδέχομαι, αλλά το αφήνω σε άλλους να μου τα χώσουν, μπας και ξυπνήσω απ'τον πνευματικό ύπνο μου.
Παρακάτω θα ρίξω λίγο χώσιμο σε κάποια πολύ γαμάτα άτομα για μένα. Τους τα χώνω αλλά στην τελική τους αγαπώ διάολε. Είναι γαμάτα για μένα αλλά κανείς δεν είναι τέλειος κι επειδή ούτε εγώ είμαι, όποιος μου κάνει στο τέλος το χώσιμο που μου αξίζει, κερδίζει τα ρίσπεκτ μου.

Είναι μια φίλη μου η οποία έχει εξαφανιστεί τελείως. Ναι, είναι με έναν τύπο και οκ δεν με αφορά αλλά το ποτήρι ξεχείλησε. Όπου κι αν πάει, βρίσκεται κι αυτός. Όπου κι αν τη δω, βλέπω κι αυτόν. Όποιον και να γνωρίσει, θέλει να του γνωρίσει τον δικό της. Όπου κι αν κάτσει, κάθεται κι αυτός. Ρε παιδιά ξεκολάτε επιτέλους. Ούτε ο Ρωμαίος με την Ιουλιέτα δεν τα έκαναν αυτά.
Στην αρχή βέβαια ήταν ένα τυπικό ζευγάρι. Αλλά στην πορεία το πράγμα ξέφυγε. Ρε κοπελιά πάψε να δηλώνεις σε όποιον γνωρίζεις "κι από δω το αγόρι μου", λες και θέλεις να δείξεις ότι έχεις γκόμενο ή φοβάσαι να σε φάνε. Και πάψε να τον κοιτάζεις χαριτολογώντας και να τον ταίζεις κάθε φορά που είσαι σε μια παρέα. Εδώ είμαστε παρέα ρε, όχι ζευγαράκια. Ό,τι κι αν κάνετε όταν βρίσκεστε οι δυο σας είναι δικό σας θέμα αλλά όταν βρίσκεστε έξω, να συμπεριφέρεστε νόρμαλ. Όλες αυτές οι αγάπες και τα γλυκανάλατα θα σας οδηγήσουν στην βαρεμάρα. Να το θυμάσαι και αν έρθεις μετά να με ψάχνεις και να μου κλαίγεσαι, τότε εγώ χέστηκα. Δεν φταίω εγώ που χάθηκες. Σου έλεγα εκείνο και το άλλο όταν χώρισες με τον πρωήν σου, πίστεψα ότι άλλαξες γιατί άλλη κοπέλα ήσουν πριν κι άλλη μετά, σου έλεγα μπράβο που βρήκες κάποιον τύπο για να περνάς καλά και τώρα τι? Χέσε μας ρε. Μη σου πω κιόλας ότι κρυφά με γουστάρεις και το έχω καταλάβει, δεν είμαι μαλάκας. Πόσες φορές ντρεπόσουν να με αγκαλιάσεις και φιλήσεις σταυρωτά μπροστά σε κάποιον τύπο? Πόσες φορές μου έκλεινες το μάτι πονηρά? Και πόσες φορές έλεγες χαζοχαρούμενα "α, όχι είσαι φίλος μου, χιχιχι" όταν σε πείραζα αθώα? Αλλά στα αρχίδια μου, όταν σε γνώρισα με απέρριψες "γιατί δε σε ξέρω καλά" και τώρα που με ξέρεις, με θέλεις κι ας μην το παραδέχεσαι? Πάλι χέσε μας ρε.
Έχω την εντύπωση ότι η φίλη μου αυτή έχει επηρεαστεί τόσο πολύ από μένα που ενώ στην αρχή έκανε πάνω κάτω τα ίδια πράγματα που έκανα, τώρα σαν από αντίδραση, κάνει τα ακριβώς αντίθετα απ'αυτά που θα έκανα... Βασικά ξέρω ότι αυτά που κάνει τώρα δεν τα κάνει επειδή τα θέλει κατά βάθος, αλλά επειδή ο τύπος της έκανε πλύση εγκέφαλου. Προσπάθησα να της το πω εμμέσως αλλά μπα. Στην κοσμάρα της. Ερωτοχτυπημένη σου λέει μετά. Έτσι ήσουν και με τους πρωήν σου και σε γάμησαν στο τέλος.
Μου χρωστά πολλά νομίζω. Ναι ρε, είμαι τόσο γαμάτος που μου χρωστάς. Κάποια στιγμή θα το καταλάβεις.

Είναι μια άλλη φίλη μου που ενώ στην αρχή, τουλάχιστον τους πρώτους μήνες που τη γνώρισα, μου είχε δώσει την εντύπωση της κοπέλας που περιγράφω πιο πάνω. Ερωτοχτυπημένη μέχρι αηδίας. Αλλά βγήκα ψεύτης και της βγάζω το καπέλο. Οκ, είναι ερωτοχτυπημένη μιας και είναι με ένα πολύ καλό παιδί που την αγαπά και τον αγαπά, αλλά έχει θέσει αυστηρά όρια. Βγαίνει όπου γουστάρει, ντύνεται όπως γουστάρει, μιλάει με όποιον γουστάρει. Γιατί ξέρει ποιά είναι και τι θέλει. Θέλει αυτόν και μόνο και όλα τα υπόλοιπα είναι απλά χαβαλές. Ποτέ δεν μπερδεύει τις φιλικές σχέσεις με τα ερωτικά, με εκείνον δηλαδή. Πάντα μοιράζει το χρόνο ανάμεσα σε φίλους και αίσθημα, εκτός βέβαια απ'τη δουλειά και τη σχολή. Με λίγα λόγια είναι ένα πολύ ερωτοχτυπημένο ζευγάρι αλλά με σαφέστατα όρια στη ζωή του καθενός. Μάλλον γι'αυτό την λατρεύω τούτη τη φίλη μου. Γιατί είναι ένας τύπος που ξέρει τι θέλει, έχει τόσο εγωισμό όσο χρειάζεται για να κάνεις αυτό που γουστάρεις χωρίς να ξεφεύγεις, είναι τόσο κωλόπαιδο όσο χρειάζεται για να πέρνεις αυτό που θέλεις. Aλλά ρε συ, κόψε και κάτι. Έχεις γίνει πολύ απόλυτη με κάποια πράγματα και πιστεύεις ότι επειδή αυτό είναι έτσι, τότε έτσι είναι. Ρε συ, στην εποχή μας τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Και άσε μερικά παραθυράκια, μονίμως τα έχεις κλειστά. Κι επιπλέον μην γίνεσαι τόσο παρεξηγισιάρα όταν σου αρνούμαστε κάτι. Είπαμε, έχεις εγωισμό, αλλά μέχρι εκεί.
Παρόλα αυτά όμως, της χρωστάω πολλά, μιας και κάποια πράγματα μου τα έμαθε εκείνη. Κρίμα που έχει αγόρι. Και όχι δεν θα την κλέψω γιατί ο τύπος είναι πολύ γαμάτος και τη λατρεύει μέχρι θανάτου. Γαμώτο.

Είναι ένας φίλος μου που μου θυμίζει πολύ τον εαυτό μου στην ηλικία του. Δε θα μπορούσα να βρω άλλον τύπο που να θυμίζει έντονα εμένα παλιότερα. Είναι λοιπόν ένας τύπος με γαμάτο χαρακτήρα, βγάζει μια γαμάτη προσωπικότητα και όλοι τον συμπαθούν αλλά μέχρι εκεί. Τον συμπαθούν για τα αστεία που λέει, για τον χαβαλέ που αποπνέει. Αλλά καμιά δεν τον γουστάρει. Μάλλον τον γουστάρουν αλλά ο φίλος δεν κάνει τίποτα κι έτσι το όλο πράγμα μένει στο ντουλάπι. Φταίει κάποιο κόμπλεξ? Φταίει η χαμηλή αυτοεκτίμηση? Φταίει κάτι άλλο? Ρε φίλε, αφού είπαμε, είσαι γαμάτος τύπος και έχεις μια προσωπικότητα τέτοια, ικανή να κάνει κοπέλες να λιώσουν. Οκ, μου θυμίζεις εμένα παλιότερα που έτρωγα τις χυλόπιτες τη μια μετά την άλλη αλλά ρε συ, είσαι ικανός για πολλά περισσότερα. Κοίτα να δεις, κάποια στιγμή θα καταλάβεις ότι αν χρησιμοποιήσεις την προσωπικότητά σου σαν όπλο, όλα σου έρχονται χωρίς καν να κουνήσεις το δαχτυλάκι σου. Μην κοιτάς εμένα τώρα που περνάω μια φάση δικιά μου, μια φάση απόλυτης βαρεμάρας για όλα και όλους. Απλά εγώ ξέρω ότι θα επιστρέψω. Είχες τη στιγμή σου με μια τύπισσα και την φάσωσες κιόλας και με το δίκιο σου τσαντίστηκες μετά για τη μαλακία που σου πέταξε στο τέλος. Ηλίθια είναι η τύπισσα. Γάμα την, υπάρχουν κι άλλες. Μόνο σε ένα πράγμα έκανες κι εσύ μαλακία ρε φίλε. Η τύπισσα σου είπε να πάτε σπίτι σου κι εσύ νόμιζες ότι το πάτε βιαστικά. Ρε φίλε, για γαμήσι ήταν η τύπισσα. Δεν πειράζει, έτσι ήμουν κι εγώ παλιά, θα έρθει η στιγμή που θα κλείσεις πολλά σπίτια.
Αυτό το φιλαράκι λοιπόν είναι σαν το μικρό μου αδερφάκι. Που θα καταλήξει γαμάτος τύπος σαν εμένα. Όχι που δεν είναι ήδη δηλαδή. Φτάνει να μην σκέφτεται τόσο πολύ όπως εγώ, τρομάρα μου δηλαδή.

Είναι κι ένας άλλος φίλος μου που μάλλον χάρη σε αυτόν έμαθα να έχω ελπίδες για το μετά. Δεν έχω και πολλά να πω για εκείνον γιατί περισσότερα μου έμαθε παρά του έμαθα, θα πω κάτι μόνο. Ρε φίλε πρόσεχε τον έρωτα, είναι ύπουλος μερικές φορές. Οκ, χώρισες μια κοπέλα επειδή δεν πήγαινε άλλο αλλά έπρεπε να το είχες κάνει νωρίτερα. Και τώρα που έχεις άλλη κοπέλα, πρόσεχε τα νώτα σου γιατί δε θα ξέρεις από που θα σου έρθει τι. Χαίρομαι πραγματικά που με εμπιστέυτικες και ελπίζω να έχεις ανοιχτό μυαλό και να μην αφήσεις καμιά να επηρεάσει την κρίση σου. Αχ, τι ύπουλο πράγμα αυτός ο έρωτας... Είναι ικανός να χτίσει ή να γκρεμίσει σπίτια.
Με αυτόν τον τύπο πήγαμε στο δημοτικό, στο γυμνάσιο, το λύκειο, άσχετα αν έχουμε λίγα χρόνια διαφορά, μόνο πανεπιστήμιο δεν πήγαμε μαζί. Αν και αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν πηγαίναμε στο ίδιο. Μάλλον ξέρω τι θα γινόταν. Δε θα ήμουν εδώ στο μπλογκ τον τελευταίο χρόνο να γράφω μαλακίες. Αυτός ο τύπος λοιπόν είναι ο μεγάλος αδερφός μου.

Είναι και άλλοι πολλοί που κάλλιστα θα μπορούσαν να μπουν στη λίστα μου για λίγο χώσιμο αλλά δεν αξίζει. Είναι έξω απ'τον πολύ στενό μου κύκλο και αδιαφορώ παντελώς. Θα γράψω για εκείνους κάποια στιγμή αλλά μέχρι τότε... Ας κάνει ο καθένας του κεφαλιού του. Δεν με ενδιαφέρετε όπως κι εσάς δε σας ενδιαφέρει τι κάνω. Θα γίνω το κωλόπαιδο που έλεγα στην προηγούμενη ανάρτηση, με τον εγωισμό που χρειαζόμαστε, αλλά όχι για τα παραπάνω άτομα. Οι υπόλοιποι, καλημέρα σας. Χα!

The return vol.1

Ο χειμώνας πέρασε, οι αποκριές πέρασαν και σιγά σιγά έρχεται η άνοιξη. Πολλές μέρες πέρασαν και δεν έχω γράψει τίποτα εδώ. Η αλήθεια είναι ότι δε νιώθω ότι έχω κάτι συγκεκριμένο να γράψω. Είτε θα σκεφτώ κάτι μπερδεμένο και δεν μπορώ να το συντάξω σωστά, είτε δε θα σκεφτώ τίποτα απολύτως. Σας έχω πει ότι τις τελευταίες βδομάδες περνάω μια περίοδο βαρεμάρας? Με την έννοια ότι βαρέθηκα να σκέφτομαι ο,τιδήποτε, βαρέθηκα να κάνω ο,τιδήποτε και γενικώς βαρέθηκα τα πάντα. Προτιμάω να εξαφανίζομαι στα χιονισμένα βουνά και να βρίσκω τη ψυχή μου εκεί. Και ναι, όσο περισσότερο την ξανα-βρίσκω, τόσο περισσότερο νιώθω ότι θα επιστρέψω δυμύτερος. Την τρέλα μου με τα χιόνια την ξέρετε.
Βέβαια δεν έλειψαν και οι μέρες που χανόμουν στους δρόμους της Αθήνας και κατέληγαν με πολύ αλκοόλ και χανγκόβερ τα πρωινά αλλά εδώ υπάρχει μια διαφορά. Παλιότερα έβγαινα πιο συχνά και όταν επέστρεφα, πάντα αναρωτιόμουν το ίδιο πράγμα, αν η βόλτα μου πρόσφερε κάτι καινούριο. Ενώ τώρα που βγαίνω πιο σπάνια, πρέπει να παραδεχτώ ότι περνάω πολύ πιο ωραία. Παλιότερα έβγαινα με ο,τι να ναι κόσμο, οπουδήποτε μπορείς να φανταστείς και πάντα ένιωθα ότι κάτι μου λείπει, ότι μου λείπει το πρωτότυπο βρε παιδιά. Ενώ τώρα βγαίνω με λίγα και καλά άτομα και πάντα έχουμε κάτι καινούριο να κάνουμε, κάτι καινούριο να πούμε. Και όχι μόνο αυτό. Ακριβώς για τον λόγο ότι βγαίνω σπάνια πλέον, oι απρόσμενες προκλήσεις έγιναν περισσότερες πλέον και αυτό το απρόσμενο είναι που δίνει χρώμα στη ζωή σου. Κάποτε, όταν έβγαινα, ψαχνόμουν να βρώ κι άλλους, πλέον μου λένε να πάω εκεί, χωρίς να το περιμένω και οι εκπλήξεις γίνονται περισσότερες.
Και σκέφτομαι ότι καλύτερα να κάνεις λίγα και καλά πράγματα, με άτομα που ξέρεις ότι οι ώρες θα σου φανούν ατελείωτες. Και νιώθω ότι αυτή η βαρεμάρα μου, μου κάνει καλό. Νιώθω ότι κάτι καλό θα ξανά-ρθει στο τέλος. Ξέρω, το έχω πει πολλές φορές αλλά έτσι νιώθω. Νιώθω ότι μετά από μια περόδο ξενερώματος με όλους και όλα, κάτι καλό ξανά-ρχετε.
Προς το παρόν είμαι σε αναμονή για ένα ταξιδάκι μου στις Άλπεις, εκτός βέβαια από τα μαθήματα στη σχολή που αρχίζουν αύριο και κάτι μέσα μου νιώθει ενθουσιασμό και αισιοδοξία. Παλιότερα θα φαινόμουν ενθουσιασμένος αλλά μέσα μου είμαι απαισιόδοξος, αλλά τώρα τελευταία βλέπω το αντίθετο. Φαίνομαι απαισιόδοξος σε φάση "ντάξει, σιγά το σπουδαίο" αλλά μέσα μου κρύβω έναν ενθουσιασμό που δεν τον δείχνω, ή τουλάχιστον προσπαθαθώ να μην τον δείχνω γιατί έμαθα πλέον ότι αν δείχνεις υπερβολικό ενθουσιασμό, την πατάς στο τέλος. 
Παράλογο, ε? Κι όμως, νιώθω ότι μόνο έτσι θα σωθώ. Και στο τέλος θα είμαι ο εγωιστής και το κωλόπαιδο που όλοι θέλετε να γίνετε κατά βάθος και θα σας φάω όλους. Άντε γειά τώρα.

Η αγάπη περνάει απ'το σεξ

Αυτός που δεν έχει μάθει να λέει "αυτή και καμιά άλλη", δεν ξέρει τι είναι αγάπη. Τάδε έφη, Van Gogh.

Το παραπάνω απόφθεγμα το έμαθα από κάποιον άλλον τις προάλλες κι έπρεπε να το μάθω απ'αυτόν για να αρχίσω μια συζήτηση με τον εαυτό μου. Τι θα παναπεί δηλαδή πρέπει να λες "αυτή και καμιά άλλη" για να καταλάβεις ότι αυτήν αγαπάς? Μήπως ο εν λόγω κυριούλης έκανε λάθος και ενώ το ήξερε, να πει δηλαδή "αυτή και καμιά άλλη", μετά έκανε λάθος και αγαπά άλλη?
Νομίζω σε όλους μας έχει τύχει λίγο ή πολύ να λέμε "αυτή θέλω τώρα, καμιά άλλη" αλλά μετά από κάποιο καιρό, το ξαναλένε για κάποια άλλη. Συμπερασματικά, ίσως δεν ξέρουμε τι είναι η αγάπη. Αν με ρώταγες παλιότερα, θα σου έλεγα το ίδιο. Αυτή και καμιά άλλη. Αλλά μου έλεγαν ότι δεν ξέρω τι είναι η αγάπη, άρα έχω δρόμο ακόμη. Και τώρα δηλαδή με αυτό το απόφθεγμα, ήξερα τι είναι η αγάπη αλλά την άφησα να φύγει? Για μισό λεπτό. Όχι, δε θεωρώ ότι είναι έτσι. Ας πούμε ότι το πω για κάποια συγκεκριμένη και μετά παιχτεί πουστιά και πω "γάμησέ μας τώρα, είναι τελειωμένη αυτή, πάμε για άλλα" κι ενώ είχα αποβάλει κάθε ερωτική ιδέα γι'αυτήν, ξαναλέω το ίδιο για την επόμενη. Κάπου μπάζει νερά.
Θα πω "αυτή και καμιά αλλη" αν την ερωτευτώ πραγματικά και κάνω τα πάντα για να την κρατήσω. Μέχρι τότε... Γάμησέ μας! Είμαστε σε μια φάση που δεν ξέρουμε τι θέλουμε, πόσο μάλλον ποιά θέλουμε. Τι μια θα είναι αυτή, την άλλη εκείνη.
Οπότε μάλλον δεν ξέρω τι είναι η αγάπη... Μπορεί να είμαι λάθος, δεν ξέρω αλλά η αγάπη σίγουρα δε βρίσκεται με μια ματιά. Και σίγουρα πολλές θα αντιδράσουν στην άποψή μου, λέγοντας ότι ξέρουν τι είναι η αγάπη. Αλήθεια, ξέρετε? Επειδή μένετε κολλημένες με κάποιον? Επειδή σκέφτεστε εκείνον ακόμα κι αν είστε με άλλον? Ή επειδή είστε με κάποιον και είστε γαμάτα? Παπαριές ξέρετε ρε.
Βέβαια υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, οπότε πάω πάσο. Αδιαφορώ. Είστε ερωτευμένοι και περνάτε καλά κι εμείς καλύτερα. Εγώ αγαπώ τις γυναίκες γενικότερα κι αυτές αγαπούν τους άντρες. Τόσες γυναίκες και τόσοι άντρες δηλαδή. Και όπως είπα και σ'αυτόν που μου το είπε, βασικά κανένας δεν έχει μάθει τίποτα, γι'αυτό η αγάπη είναι ένα μπέρδεμα τελικά. Μήπως γι'αυτό κάνουμε πολύ σεξ? Για να βρούμε την αγάπη απ'το σεξ? Ή μήπως τελικά αυτό που ήθελε να πει ο κύριος είναι ότι θέλουμε αυτήν για σεξ? Όπως με την γόμενα της φωτογραφίας? Εαν ναι, τότε το πράγμα αλλάζει κι ας μην το παραδεχόμαστε. Κομπλεξικοί!

ΥΓ: Τα πάντα είναι λίγο άνω κάτω μέσα μου και δεν μπορώ να τα βάλω σε μια σειρά. Τι σκατά έχω πάθει?

Για ένα όνειρο ρε γαμώτο

Φίλε, αξίζει να υπάρχεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει...
Ζούμε σε μια εποχή όπου όλοι καταντήσαμε ρεαλιστές, μηδενιστές και ακραίοι. Ζούμε σε μια εποχή που πρέπει να δουλεύεις για να ζεις. Ζούμε σε μια εποχή όπου τη βρίσκουμε με τη μοναξιά μας, το σπιτάκι μας, την τηλεόραση, τον υπολογιστή. Ζούμε σε μια εποχή διαφθοράς, που τα φακελάκια είναι απαραίτητα για να ζεις. Ζούμε σε μια εποχή συκοφαντίας και πρέπει να προσέχεις τα νώτα σου. Ζούμε σε μια εποχή άγχους και καθημερινά βυθιζόμαστε στο χάος. Σε αυτή τη χώρα, που όλοι θέλουμε να αποκαλούμαστε μορφωμένοι άνθρωποι, στέλνουμε τα παιδιά μας να γίνουν αυτό που θέλουμε εμείς. Οι γιατροι τους στέλνουν στην ιατρική, οι δικηγόροι στη νομική, άντε και οι μπάτσοι στην αστυνομική σχολή. Τους εξασφαλίζουμε ένα καλύτερο μέλλον, με τα δικά μας κριτήρια. Τι διάολο? Που καταντήσαμε ρε πούστη μου? Αυτή την κατάντια το κερατό μου μέσα, να καίγεται η χώρα, να βυθιζόμαστε καθημερινά κι εμείς να ασχολούμαστε κάθε χρόνο με αριθμούς και μόρια με εξοργίζει. Όπως και με εξοργίζει το ότι όλοι έχουμε καλομάθει, κοιτάμε μόνο τον εαυτό μας και των παιδιών μας και δε μας καίγεται καρφί για το μέλλον της χώρας μας.
Καλά εντάξει το ξέρω ότι υπάρχουν πράγματα για τα οποία πρέπει να παλεύεις, να παλεύεις για τις σπουδές σου, τη δουλειά σου, τη σχέση σου, την οικογένεια σου. Αλλά για μισό λεπτό. Τι γίνεται αν οι σπουδές σου δεν είναι αυτό που θέλεις? Τι γίνεται αν η δουλειά σου δεν είναι αυτή που θέλεις? Τι γίνεται αν η σχέση σου δεν είναι αυτή που θέλεις? Τι γίνεται αν η οικογένεια σου δεν είναι αυτή που θέλεις? Πρέπει δηλαδή και καλά να πλάσουμε έναν ιδανικό κόσμο στα μάτια των άλλον για να είμαστε πρότυπα? Ο ιδανικός κόσμος υπάρχει μόνο σ'αυτούς που φαίνονται ψεύτικοι. Και σε τούτο τον κόσμο ζούμε με δανεικά, με ημερομηνία λήξεως και αναγκαστικά πράγματα, για να ζήσουμε. Σπουδάζεις κάτι που δε θέλεις, κάνεις μια δουλειά που δε θέλεις. Πες ότι έχεις και μια γκόμενα που δε τη θες πραγματικά αλλά είσαι μαζί της για το σεξ. Πες ότι παντρεύτικες μια άλλη γκόμενα επειδή έχει λεφτά, φαγητό και σπίτι για να σε ζήσει αλλά εσύ δε τη θες επειδή είναι άσχημη και δε κάνετε σεξ. Και την κερατώνεις κιόλας. Καταλήγεις με διαζύγιο και τα παπούτσια στο χέρι και παρακαλάς για δουλειά σπουπιδιάρη, μπας και ζήσεις.
Υπάρχουμε για ένα όνειρο ρε πούστη μου. Το δικό μας όνειρο. Πρέπει να κυνηγάμε το όνειρο, να ψαχνόμαστε και να μην εγκαταλείπουμε, να ακούμε τις φωνούλες μέσα μας και μόνο αυτούς που θέλουν το καλό μας, αλλά με κάποια όρια, τα όρια που θα βάλουμε εμείς. Εδώ που τα λέμε όμως, αναρωτιέμαι αν είναι και πολλοί αυτοί που θέλουν το καλό μας. Τεσπά. Κανένας δε θα μας γκρεμίσει τα όνειρα, κανένας δε θα μας εμποδίσει να κάνουμε πράξη τα όνειρα. Θέλεις να σπουδάσεις κάτι που γουστάρεις? Προσπάθησέ το. Θέλεις να δουλέψεις σε έναν τομέα που γουστάρεις? Προσπάθησέ το. Θέλεις να κερδίσεις τη γκόμενα που σου γυάλισε? Προσπάθησέ το. Θέλεις να φτιάξεις μια οικογένεια, έτσι όπως την ονειρεύεσαι? Ε, προσπάθησέ το κι αυτό. Κι ας φας τα μούτρα σου στους τοίχους, τουλάχιστον προσπάθησες και τρέφεσαι με την προσπάθεια.
Μπήκα σε μια σχολή που γουστάρω, άσχετα αν οι γονείς μου ασχολούνται με άλλο τομέα, θέλω να δουλέψω σε διάφορους τομείς που γουστάρω, άσχετα με τη σχολή μου, προφανώς επειδή μου αρέσουν αυτά τα πράγματα. Θέλω να ασχοληθώ με τις τέχνες, άσχετα αν μια τα κάνω μια τα παρατάω. Θέλω να έχω χρόνο για να κάνω αυτά που αγαπώ περισσότερο απ'όλα, το σνόουμπορντ και το σερφ, άσχετα με τη σχολή, τη δουλειά και τα λοιπά και να ταξιδεύω πολύ για τις αγάπες μου αυτές. Θέλω να τα κάνω όσο μπορώ, αλλιώς να πεθάνω. Θέλω μια γκόμενα που με γουστάρει κι αυτή. Καλά, για οικογένεια βλέπουμε...
Κατά καιρούς βλέπω και διαβάζω για τύπους που αγαπάνε ο,τιδήποτε κάνουν και λέω "μωρέ μπράβο τους". Προφανώς και κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα και προσπαθούν να ζουν απ'αυτό. Ένας τύπος έφυγε για χειμώνα στο εξωτερικό για να γίνει πιστέρ σε ένα χιονοδρομικό και να φτιάχνει πάρκα. Γιατί γουστάρει τέρμα. Ένας άλλος τύπος βγάζει λεφτά σχεδιάζοντας πρωτότυπα έπιπλα και το διασκεδάζει κιόλας. Ένας άλλος είχε ένα όραμα να αλλάξει τον κόσμο. Και το κατάφερε. Ήταν ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Ένας άλλος ήθελε να γίνει ποδοσφαιριστής επειδή το αγαπούσε κι έγινε επαγγελματίας και πήρε του σκασμού τα λεφτά και συνεχίζει να ασχολείται με το άθλημα εστώ και μακριά απ'τα γήπεδα. Ήταν ο Ζινεντίν Ζιντάν. Ένας άλλος ήθελε να παίζει κιθάρα, να έχει γκόμενες, να πέρνει ναρκωτικά, να έχει λεφτά και να ζήσει στα άκρα, λες και η κάθε μέρα είναι η τελευταία του κι ας πεθάνει. Και ναι, πέθαναν πολλοί αλλά τουλάχιστον έμειναν στην ιστορία για τα όνειρά τους. Και η λίστα μεγαλώνει. Κανείς δεν τους ανάγκασε να τα κάνουν όλα αυτά. Αλίμονο.
Δυστυχώς αναγκαζόμαστε να συμβιβαζόμαστε με πολλά πράγματα, αναγκαζόμαστε να τρέχουμε παράλληλα με την κοινωνία. Έτσι είναι, όλα αυτά συντελούν στον πνευματικό ύπνο των λαών. Αλλά ρε πούστη μου κατάντησε κουραστικό. Εμένα συνένοχο στο φόνο δε θα με έχετε, εγώ ακολουθώ άλλο μονοπάτι, αλλά επιτρέψτε μου σας παρακαλώ να ονειρεύομαι και να έχω στόχους. Αξίζει να ζούμε για ένα όνειρο, για το γαμώτο τους κι ας είναι η φωτιά του να μας κάψει. Τουλάχιστον ζήσαμε το όνειρο. Αφήστε με λοιπόν να ζω. Κι αν έρθει κάποιος να μου πει ότι η ζωή δεν είναι όπως στις φωτογραφίες απ'τις διακοπές ή ότι η ζωή είναι χρόνος και χρήμα, να πάει να κοιταχτεί στον καθρέφτη του γιατί προφανώς και δεν έχει ζήσει...

Τώρα τελευταία βέβαια, μου φαίνεται έχω μια πλήρη αδιαφορία για όλα και όλους. Σίγουρα δε φταίει το ότι θέλω να κάθομαι μέσα και να βαριέμαι μόνος μου, αλλά σίγουρα φταίει το ότι βαρέθηκα να κάνω τα ίδια και τα ίδια. Συμφιλιώθηκα με τον εαυτό μου και κατάλαβα ότι αν θέλεις κάτι, πρέπει να το προσπαθήσεις. Αλλά πώς να προσπαθήσω αν όλοι κάθονται και ξύνουν τα παπάρια τους ή αγχώνονται στην καθημερινότητα? Ξυπνήστε ρε, ελάτε να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Κι εσύ κοριτσάκι μου, ξύπνα, έλα να παίξουμε, να ονειρευτούμε μαζί. Κι αν χαλάσουν τα όνειρα, δεν πειράζει, υπάρχουν κι άλλα όνειρα. Δείξτε μου πράγματα που δεν έχω ξανακάνει και θα σας δείξω πράγματα που δεν έχετε ξανακάνει. Ξυπνάτε ρε! 

Ο θυμός δεν κάνει καλό

Πόσες φορές έχουμε θυμώσει, τσαντιστεί, εκνευριστεί με καταστάσεις ή κάποιους? Πόσες φορές έχουμε φτάσει στα όρια μας και θελήσαμε να τα σπάσουμε όλα? Να τα κάνουμε όλα γυαλιά καρφιά?
Ναι, παραδέχομαι ότι έχω θυμώσει και τσαντιστεί με καταστάσεις και με κάποιους κυρίως. Αλλά ποτέ δε μου ήρθε να τα κάνω όλα γυαλιά καρφιά. Δεν είναι το στυλ μου. Και μια μέρα αναρωτήθηκα πώς και δε μου έχει έρθει ποτέ να τα σπάσω όλα.
Ίσως ανακάλυψα ότι κατά βάθος δε μου αρέσει με τίποτα να νιώθω θυμωμένος, άσχετα με ποιόν και με ποιά κατάσταση. Μου αρέσει να είμαι μονίμως γαλήνιος και χαρούμενος, άσχετα αν δεν μπορώ να το βγάζω συνέχεια. Από την άλλη όμως αν δε βγάζεις το θυμό σου και ξεσπάσεις κάπου, πώς θα νιώσεις πιο χαλαρός? Οι ψυχολόγοι έλεγαν να βγάζουμε το θυμό μας κάπου συγκεκριμένα, να ξεδίνουμε σε αυτό το συγκεκριμένο και μετά να δείτε που θα νιώθουμε πολύ καλύτερα.
Ας αρχίσουμε με κάποιες καταστάσεις που με εκνεύρισαν. Όχι απαραίτητα επειδή έφταιγε ο άλλος αλλά επειδή έφταιγα κι εγώ σε μερικές περιπτώσεις. Τη μια εκνευρίστηκα με έναν φίλο, την άλλη με μια κοπελιά, εκνευρίστηκα και με την όλη κατάσταση και στο τέλος εκνευρίστηκα που τσαντίστηκα με κάποιους και προκάλεσα καταστάσεις από λάθος μου. Στο τέλος αναρωτήθηκα μήπως ο θυμός δεν κάνει καλό τελικά? Αν τσαντίστικα με αυτές τις καταστάσεις και προκάλεσαν το θυμό μου και τους διαολόστειλα όλους και στο τέλος νομίζουν ότι εγώ φταίω, τότε τι να πω?
Οκ, δεν έφταιγα εγώ αλλά ίσως γίνομαι υπερβολικός με κάποιους, σε σημείο ώστε να νομίζω ότι παίζουν μαζί μου, ξεχνώντας όμως ότι όντως υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες που προκαλούν τη συγκεκριμένη κατάσταση. Κι έτσι φτάνουμε να μην φταίει ούτε ο ένας ούτε ο άλλος αλλά ο συγκεκριμένος παράγοντας, εν άγνοιά μου. Κι εγώ άθελά μου, έβριζα μανάδες και γινόμουν εγώ ο φταίχτης στο τέλος.
Σε μια κατάσταση, είχα τσαντιστεί με κάτι που έμαθα κι επέμενα να ξεκαθαριστεί το τοπίο. Στο τέλος, το μόνο που κατάφερα να προκαλέσω είναι χάος. Ο άλλος νόμιζε ότι εγώ είμαι αυτός που έχω κολλήματα και επιμένω ακόμα για κάτι που έγινε πριν ένα χρόνο, άρα εγώ έχω πρόβλημα. Στο τέλος, για να σταματήσω να επιμένω, μου παραδέχεται ότι αυτό που έγινε πριν ένα χρόνο, δεν έχει τελειώσει. Τελικά δεν ξέρω αν έχει τελειώσει ή όχι αλλά δεν έχει σημασία πλέον και αυτό που ξέρω είναι ότι χειρίστηκα την κατάσταση με λάθος τρόπο.
Με όλα αυτά, το μόνο που ήθελα, ήταν να ξεφύγω απ'όλα τα σκατά που με βασανίζουν, να κάτσω να σκεφτώ το ένα και το άλλο και να επιστρέψω. Και αν οι ψυχολόγοι λένε να ξεσπάς κάπου, όχι απαραίτητα να τα κάνεις όλα γυαλιά καρφιά, για μένα αυτό το ξέσπασμα ήταν το βουνό. Έτσι πήγα δυο μέρες Παρνασσό και ξέδωσα κάπως. Ολομόναχος. Και απόλαυσα το αγαπημένο μου άθλημα και το διασκέδασα και σκέφτηκα τις καταστάσεις και το πώς θα τις χειριστώ. Βέβαια επέστρεψα και το μόνο που θέλω είναι να ξαναπάω αλλά έχουμε ακόμα μαθήματα να δώσουμε. Αυτό όμως είναι άλλο θέμα.
Εκεί που κατέληξα είναι ότι ο θυμός δεν κάνει καλό. Είτε μαθαίνουμε κάτι είτε δε μας βγαίνει κάτι, είναι ανώφελο να εκνευριζόμαστε. Πρέπει πρώτα να λάβουμε υπόψιν μας κι άλλους παράγοντες που θέλουν να παρεμβούν για το δικό μας κακό. Η καλύτερη λύση ίσως είναι να αδιαφορίσεις εντελώς. Να μην αφήσεις παράγοντες να σε επηρεάσουν κι εσύ να προχωράς με αυτό που θέλεις. Αργά ή γρήγορα, αυτό που θέλεις θα γίνει. Όταν είσαι θυμωμένος, πώς θα γίνει δικό σου αυτό που θέλεις? Ας μην ξεχνάμε ότι ο άλλος επιστρέφει μόνο όταν είσαι χαρούμενος και όχι θυμωμένος.
Θα μπορούσα τώρα να κάνω πώς τίποτα απ'όσα έγιναν, δεν έγιναν αλλά αφού έγιναν, κρατάω και μια πισινή. Με λίγα λόγια, ας προχωρίσω με ένα χαμόγελο, προσπαθώντας γι'αυτό που θέλω, κρατώντας όμως μια μικρή πισινή. Στο κάτω κάτω δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τίποτα. Ας προχωρήσω λοιπόν όπως θέλω, δηλαδή ως ένα χαρούμενο παιδί που ζει τη ζωή του και θα ανταποκριθούν και οι άλλοι χαρούμενα και στο τέλος αυτό το κάτι που θέλεις θα γίνει δικό σου. Αν σε δουν θυμωμένο, θα νομίζουν ότι είσαι άνθρωπος γεμάτος θυμό και κανείς δε θέλει τέτοιο άνθρωπο, ενώ αν σε δουν χαρούμενο, θα σε θέλουν γιατί όλοι θέλουν χαρούμενους ανθρώπους δίπλα τους.
Μέχρι στιγμής αυτό το κάτι δε γινόταν δικό μου γιατί στο τέλος θύμωνα και ο θυμός δεν κάνει καλό τελικά...
Ένα ελάτωμά μου είναι ότι θυμώνω πολύ εύκολα και με το παραμικρό ενώ όσες φορές προσπάθησα να μην θυμώνω και να έχω υπομονή, στο τέλος ανταμείφθηκα. Άτιμο πράγμα ο θυμός!
Πραγματικά μου λείπουν εκείνες οι μέρες όπου ένιωθα χαρούμενος και ελεύθερος κάθε μέρα, ήμουν λες και δεν με ένοιαζε τίποτα και δεν υπήρχε δείγμα θυμού μέσα... Ήταν πραγματικά όμορφες μέρες. Αγάπη ρε.

Andy Warhol and the world

Τις προάλλες τελείωσα την εργασία μου για τον Άντι Γουόρχολ. Θα μου πείτε γιατί έκανα εργασία για τον Άντι αφού είναι τόσο γνωστός και θα μπορούσα να διαλέξω κάποιον άλλον. Θα μπορούσα να διαλέξω το κίνημα του νέο-εξπρεσιονισμού, το αρ νουβό ή τον Ρόι Λίχτενσταϊν, έτερο καλλιτέχνη της ποπ αρτ.
Όμως κακά τα ψέματα, ο Άντι έχει κάτι που με μαγεύει και δεν είναι μόνο ποπ αρτ. Είναι πολλά περισσότερα. Ο Άντι είναι ίσως ο μοναδικός άνθρωπος που θεμέλιωσε όλα όσα ξέρουμε σήμερα γύρω απ'την κουλτούρα της τέχνης, του σινεμά, της μουσικής, ακόμα και της μόδας. Είναι επίσης ο άνθρωπος που κρύβεται πίσω απ'την έννοια του underground και το ρητό sex, drugs and rock n roll. Χωρίς τον Άντι, δε θα γνωρίζαμε την κουλτούρα της μουσικής όπως την ξέρουμε σήμερα, με τα πολλά ναρκωτικά, τα ατελείωτα μεθύσια, τα αχαλινωτά σεξ. Χωρίς τον Άντι δε θα γνωρίζαμε την απενεχοποίηση του σινεμά, με το γυμνό, τις βρισιές και γενικώς τις ταινίες με unrated περιεχόμενο.
Στην αρχή σκέφτηκα, ότι είναι μια καλή ευκαιρία να μάθω περισσότερα για τον Άντι, μιας και οι περισσότεροι τον ξέρουμε για τους πίνακές του, τα ποπ πορτρέτα του. Κανείς, ή εστώ οι περισσότεροι, δεν ξέρουν για το περίφημο "silver factory" του, το "εργοστάσιο" όπου ήταν το επίκεντρο της παρακμιακής ζωής, τις ταινίες του, τη δυνατότητά του να ανεβάζει ή να κατεβάζει πρόσωπα. Ο ίδιος ήταν ο πρώτος που είπε τη περίφημη φράση "στο μέλλον όλοι θα είναι διάσημοι για 15 λεπτά". Διαφωνεί κανείς?
Ήταν μια εποχή που ήθελε να ασχοληθεί με το σινεμά και ήταν ο πρώτος που εισήγαγε τον όρο "reallity", ήταν ουσιαστικά ο πατέρας των σημερινών σόου τύπου Big Brother. Στην ταινία "Blowjob", ο Άντι κινηματογραφούσε σε πραγματικό χρόνο το πρόσωπο ενός άνδρα, ενώ του έπερναν πίπα ή το "Sleep" όπου κινηματογραφούσε έναν τύπο ενώ κοιμόταν. Την ταινία "Brokeback Mountain" την ξέρει κανείς, ε? Η ταινία αυτή δεν είναι παρά μια αντιγρφή του "Cowboys" του Γουόρχολ. Θα μπορούσα να γράψω και για άλλες τόσες που έφεραν επανάσταση στον σύγχρονο κινηματογράφο. Όπως επίσης θα μπορούσα να πω ότι ο Γουόρχολ ήταν αυτός που εισήγαγε ουσιαστικά την έννοια της τσόντας στο σινεμά. Περιττό, ε? Εξάλου ο ίδιος είχε πει "ο κόσμος ισχυρίζεται μερικές φορές ότι ο τρόπος με τον οποίο συμβαίνουν τα πράγματα στις ταινίες είναι εξωπραγματικός, στην ουσία, όμως, εξωπραγματικός είναι ο τρόπος με τον οποίο συμβαίνουν τα πράγματα στη ζωή".
Και όχι μόνο αυτό. Πολλές απ'τις σημερινές ταινίες ή σειρές, δανείζονται στοιχεία που είχαν πρωτοπαρουσιαστεί στις ταινίες του Γουόρχολ. Αυτά είναι ο πραγματικός χρόνος και split screen. Ακόμα και οι ταινίες του Ταραντίνο ή του Frank Miller δανείζονται στοιχεία του Γουόρχολ. Μόνο που σαφώς και δε φαίνεται η διαφορά λόγω σύγχρονων μέσων και ψηφιακής τεχνολογίας που δεν είχαν τότε.
Ο Άντι ήταν και ο άνθρωπος που μπορούσε να ανεβάσει ή να κατεβάσει πρόσωπα. Ανακάλυψε ηθοποιούς ασήμαντους και τους έκανε σταρ, σουπερστάρ. Μια απ'αυτές ήταν η Ίντι Σέτζγουικ, μια κοπέλα ασήμαντη που έγινε σουπερστάρ αλλά έμεινε στην αφάνεια αφού την εγκατέλειψε ο Άντι. Κάποιοι άλλοι ήταν ο Πολ Αμέρικα και ο Τζο Νταλεσσάντρο, τύποι που ξεχώρισαν με την ομορφιά τους και γοήτευσαν τον Άντι και κάτω απ'την προστασία τους, έγιναν διάσημοι.
Όσον αφορά την κουλτούρα της μουσικής, στις μέρες μας που το sex, drugs and rock n roll μοιάζει τόσο ξεθωριασμένο όσο και οι χίπιδες και το πανκ μοιάζει να χει πεθάνει προ πολλού αλλά επιζεί ακόμα χάρη στη διαχρονικότητα των Sex pistols, πρέπει να παραδεχτούμε ότι απ'τον Γουόρχολ ξεκίνησαν όλα. Όλα ξεκίνησαν απ'το Silver Factory του όπου έκανε όργια, τα ναρκωτικά κυκλοφορούσαν ελεύθερα και δεν υπήρχε όριο στην σεξουαλικότητα των παρευρεσκόμενων, μιας και ο Άντι ήταν γκέι. Οι περισσότεροι άλλωστε ήταν αμφισεξουαλικοί. Εκεί μέσα λοιπόν γνώρισε και ανέβασε τους Velvet Underground, πρωτομάστορες της ροκ-πανκ σκηνής, τη Νίκο, τους Rolling Stones. O Γουόρχολ είναι λοιπόν αυτός που κρύβεται πίσω απ'τον κάθε επαναστάτη έφηβο ή νέο, που θέλει να το παίξει "ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε μαλάκα?". Είναι ο τύπος που κρύβεται πίσω από κάθε αγρίμι, πίσω από κάθε πάνκη, από κάθε τύπο που θέλει να ζει στα άκρα, από κάθε νέο Τζέημς Ντιν. Ο κάθε τύπος δηλαδή που θέλει να ζει στην παρακμή ή η κάθε τύπισσα που θέλει να το παίξει ντίβα, ζώντας στο παρακμιακό γκλαμ ή την παρακμιακή τέχνη.
Ακόμα και σήμερα που πολλοί τραγουδιστές, ηθοποιοί ή μοντέλα που δείχνουν ότι ζουν τη μεγάλη ζωή, δεν είναι παρά φτηνή αντιγραφή των όσων ζούσαν οι σουπερσταρ του Γουόρχολ. Θα νομίζετε ότι όλα αυτά τα λάνσαραν τύποι όπως ο Τζον Λένον, ο Κερτ Κομπέιν, οι πάνκιδες των Sex Pistols, ο Πίτερ Ντόχερτι, η Κέιτ Μος. Λάθος. Μπορεί να ζούνε στα άρκρα όπως αυτοί ξέρουν, αλλά η όλη κουλτούρα προέρχεται απ'τα σπλάχνα του Silver Factory.
Ο Άντι είχε πει κάποτε "οι καλές μπίζνες είναι η ωραιότερη τέχνη", λανσάροντας την έννοια του ότι η τέχνη είναι κάτι που πουλάς. Χωρίς τον Άντι, δε θα φτάναμε σήμερα να έχουμε αντικείμενα τέχνης με αστρονομικό ποσόν. Αλλά τι θα έκανε στην εποχή που το διαδύκτιο μεταφέρει πληροφορίες με ταχύτητα και ό,τι κάνει ο άλλος, θέλει να το κάνει και ο άλλος? Σε μια εποχή που θεωρείς ότι μαγκιά είναι να κλέβεις την ιδέα του άλλου? Τότε, ο Άντι ήταν ο πρωτοπόρος τώρα όμως το μόνο που βλέπει είναι ότι τα πάντα ζουν εξαιτίας του...
Για όλα ο Άντι φταίει. Θέλεις να ζήσεις όλη αυτή την παρακμιακή χλίδη? Ο Άντι φταίει! Θες να ζήσεις σαν εκκεντρικός καλλιτέχνης με αντισυμβατικά έργα? Ο Άντι φταίει. Θες να ζήσεις σαν ρεμάλι? Ο Άντι φταίει. Έχετε προσέξει ότι έγιναν μόδα οι Polaroid και οι Lomography φωτογραφικές ή οι μαρινιέρες και οι καπαρντίνες στα ρούχα? Ο Άντι φταίει. Θες να πειραματιστείς με τη κάμερα και να ανακαλύψεις κάτι νέο στη τέχνη του σινεμά? Μάλλον σε πρόλαβε ο Άντι. Για όλα ο Άντι φταίει...
Είστε μαλάκες, τέλος! Τελικά ισχύουν το ότι μια ωραία ιδέα πάντα τη κλέβει κάποιος και το ότι όλοι αντιγράφουμε όλους! Δείτε τον εαυτό σας πρώτα και μετά αναρωτηθείτε. Ο Άντι το είχε κάνει πρώτος από εσάς λούγκρες! Κουφάλες!
Οκ, σνόουμπορντ και σερφ, τα έκανε άλλος πρώτα οπότε πάω πάσο.

Strange thoughts

Σήμερα Παρασκευή, στις τελευταίες ώρες ύπνου πριν ξυπνήσω το πρωί, ονειρευόμουν παράξενα πράγματα. Δε θα τα έλεγα ακριβώς όνειρα, μιας και όσα "έβλεπα" στον ύπνο μου, είχαν συμβεί στην πραγματικότητα, πριν λίγες ημέρες, λίγους μήνες ή και λίγα χρόνια. Μέχρι τώρα "έβλεπα" πράγματα που δεν έχουν συμβεί καν και ίσως ήταν μια φωνούλα που σε προτρέπει ή όχι να το κάνεις. Πρώτη φορά όμως "είδα" πράγματα που έχουν συμβεί ήδη. Σαν επανάληψη φάσεων της ζωής μου.
Για παράδειγμα, έβλεπα, με τα μάτια τρίτου πρόσωπου, μια φάση της ζωής μου στην οποία είχα τσαντιστεί άπειρα με έναν φίλο μου. Σε εκείνη τη φάση ο φίλος μου είχε κάνει μεγάλη πουστιά και του είχα θυμώσει για αρκετό καιρό, μέχρι που μου ζήτησε συγγνώμη και αναθεωρίσαμε τη φιλία μας.
Μια άλλη σκηνή που "είδα" είναι ότι δεν με αφήνουν να ασχοληθώ με κάποια που ξέρουν κάποια πολύ κοντινά μου πρόσωπα, σε φάση "όχι, μην της την πέσεις γιατί είναι καλή μου φίλη και δε θέλω" ή "επειδή ξέρει ότι είσαι καλός μου φίλος, δε γουστάρει ιστορίες". Κι ενώ όντως έπαιζαν τέτοια σκηνικά, τα ξαναείδα ακριβώς όπως έγιναν. Όχι όλα αλλά τα περισσότερα απ'αυτά.
Όλη μέρα σήμερα προσπαθώ να καταλάβω. Γιατί τα ξαναείδα? Την πρώτη σκηνή με τον φίλο μου, την ξαναείδα ακριβώς όπως έγινε και αναρωτιέμαι. Γιατί την ξαναείδα? Αφού ήταν μαλακία φάση και ορκίστικα στον εαυτό μου να μην ξανασυμβεί. Φταίει το γεγονός ότι παραλίγο να συμβεί πριν λίγες μέρες με τον ίδιο φίλο? Φταίει το γεγονός ότι έχω αμφιβολίες για αυτόν? Φταίει το γεγονός ότι δεν τον εμπιστεύομαι πλέον? Φταίει το γεγονός ότι εμφανίζεται μόνο όταν με χρειάζεται? Φταίει το γεγονός ότι εγώ είμαι το θύμα στο τέλος?
Για τα υπόλοιπα, αναρωτιέμαι. Μήπως εγώ είμαι ο μαλάκας που κρατάω αποστάσεις για να μην γίνουν μαλακίες με τους άλλους? Εδώ ο κόσμος γαμιέται στις μαλακίες και όντως δε μου αρέσουν οι ιστορίες με τρίτους που ενδέχεται να φέρει μπάχαλο στην κατάσταση αλλά σαν πολύ δεν κράτησε? Αφού έτσι κι αλλιώς αυτά τα πρόσωπα που ανάφερα πιο πάνω δεν είναι τελικά άξιοι εμπιστοσύνης? Αυτά τα πρόσωπα ουδεμιά σχέση έχουν με κάποια άλλα πρόσωπα που σέβομαι κι εκτιμώ. Συμπερασματικα?
Πολύ σοβαρά τους πέρνω τους άλλους. Πολύ σοβαρά πέρνω τις ανθρώπινες σχέσεις. Αφού η σαπίλα των ανθρώπινων σχέσεων δε σταματά ποτέ τότε τι στο διάολο κάνω? Βαρέθηκα.
Πολύ θα ήθελα να εξαφανιστώ για μερικούς μήνες και όταν επιστρέψω να είναι όλα διαφορετικά. Αλλά δυστυχώς δε γίνεται. Τις αλλαγές τις προκαλούμε εμείς και όχι οι άλλοι.

Cosmopolitan, February issue

 

Αυτή τη στιγμή μάλλον παραφούσκωσα από περιφάνεια γιατί διάλεξαν εμένα και το ταπεινό μπλογκί μου για συνέντευξη. Εμένα μ'αρέσει η λεζάντα της φωτογραφίας.

Δε λέω τίποτα άλλο γιατί θα νομίζετε ότι το παίζω υπερτυπάς και τους πληρώνω για τέτοια πράγματα.
Ένα ευχαριστώ στη συντάκτρια Ξένια και το περιοδικό τόσο για την συνέντευξη όσο και για την παραχώρηση της σελίδας για να την αναρτήσω.

All that the boy want in she

Θέλω πολλά πράγματα. Θέλω εκείνο και το άλλο.
Θέλω να πάω εκεί και γι'αυτό θέλω να βρεθεί κάποιος για να με συντροφεύσει εκεί.
Θέλω αγάπη, να αγαπώ και να με αγαπούν γι'αυτό θέλω να βρεθεί κάποιος να με αγαπά και να τον αγαπώ.
Θέλω έρωτα, να ερωτευτώ και να με ερωτευτούν, γι'αυτό θέλω να βρεθεί κάποιος να με ερωτευτεί και να τον ερωτευτώ.
Θέλω να εκτιμώ και να με εκτιμούν, γι'αυτό θέλω να βρεθεί κάποιος να με εκτιμά και να τον εκτιμώ.
Θέλω να νοιάζομαι και να με νοιάζονται, γι'αυτό θέλω να βρεθεί κάποιος να με νοιάζεται και να τον νοιάζομαι.
Θέλω εμπιστοσύνη, να επιστεύομαι και να με εμπιστεύονται, γι'αυτό θέλω να βρεθεί κάποιος να με εμπιστεύεται και να τον εμπιστεύομαι
Θέλω να με αγαπήσουν, να με εκτιμήσουν, να με νοιάζονται, να με ερωτευτούν, να με εμπιστευτούν γι'αυτό που είμαι εσωτερικά και όχι γι'αυτό που είμαι εξωτερικά. Όπως κι εγώ θέλω να αγαπήσω, να εκτιμώ, να νοιάζομαι, να ερωτεύομαι, να εμπιστεύομαι γι'αυτό που είναι ο άλλος εσωτερικά και όχι εξωτερικά.

Θέλω πολλά πράγματα, θέλω εκείνο και το άλλο, σε εκείνη στην προσκείμενη.
Θέλω να την αγαπήσω, να την εκτιμώ, να την νοιαστώ, να την ερωτευτώ, να την εμπιστευτώ, επειδή είναι όλα όσα θέλω κι ας φαίνεται αλλιώς εξωτερικά.
Θέλω να με θέλει για το χαρακτήρα, τη συμπεριφορά και την προσωπικότητά μου κι εγώ να τη θέλω για τους ίδιους λόγους.
Θέλω να θέλει να χαθούμε μαζί σε έναν κόσμο δικό μας, που έχει όλα τα θέλω μας και να θέλει να το θέλω. Να χαθούμε σε έναν κόσμο φανταστικό, κόσμο ιδανικό για εμάς, με αγάπη για όλα τα θέλω μας.
Θέλω να μπορώ να κάνω σεξ μαζί της επειδή την αγαπώ, την εκτιμώ, την νοιάζομαι, την ερωτεύομαι, την εμπιστεύομαι και να μπορεί να κάνει σεξ μαζί μου για τους ίδιους λόγους. Και θέλω να κάνουμε σεξ όποτε το θέλουμε και οι δυο και όχι όποτε έχει ο ένας καύλες και μόνο.

Δε γυρεύω όλα όσα κάνουν στις μέρες μας, δηλαδή παιχνίδια και υπονοούμενα, άτομα που το παίζουν δύσκολοι και σε προκαλούν, άτομα που σε εμπαίζουν, άτομα που σε θέλουν μόνο για το σεξ. Δε γυρεύω ούτε καυτές αγκαλιές και καυτά φιλιά ούτε υπονοούμενα από τέτοια άτομα.
Γυρεύω όλα όσα θέλω σε ένα ζευγάρι αγνά, φωτεινά, γλυκά, ζεστά και αγαπησιάρικα μάτια που θα μπορούν να μιλάνε  αλλά κι αυτά θα μπορούν να διαβάζουν τα δικά μου μάτια. Γυρεύω όλα όσα θέλω σε αγνές, φωτεινές, γαλήνιες και ερωτεύσιμες ψυχές, που τα αξίζουν όλα όσα θέλω.

Αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν τέτοια άτομα ή αν υπάρχουν, είναι σπάνιοι... Γιατί στην πίεση της πόλης, ξεχνάνε να είναι όλα όσα θέλει ο άλλος. Γίνονται όλα όσα θέλουν οι ίδιοι. Γίνονται εγωιστές. Ο ιδανικός κόσμος στη φαντασία των άλλων δεν υπάρχει, ή μήπως υπάρχει τελικά?
Μήπως στο τέλος είμαι εγώ ο εγωιστής?

Μια ωραία βόλτα

Χάνομαι το ξέρω απ'την μπλογκόσφαιρα αλλά μου φαίνεται έχω στερέψει από ιδέες ή έστω από αυτά τα βαθυστόχαστα κείμενα τελοσπάντων που βάζω κατά καιρούς. Έχω κι εγώ ζωή και βαρέθηκα να σπάω το κεφάλι μου γιανα γράφω πράγματα που θα τα ξεχάσετε μετά από κάποιες μέρες. Ε, λοιπόν, αρκετά. Σήμερα θα σας πω μια ιστορία.

Ήταν μεσημέρι Δευτέρας, το μετρό είχε στάση εργασίας και ήμουν σχολή στα Εξάρχεια. Έπρεπε κάπως να επιστρέψω σπίτι, μιας και τελειώσαμε για σήμερα και βαριόμουν. Σκέφτομαι να πάω μέχρι Σύνταγμα κι εκεί βλέπουμε. Αρχίζω μια τρελή κούρσα με τα πόδια σύμμαχό μου και μέσω Καρύτση, βρέθηκα Ερμού, λίγο πριν το Σύνταγμα. Σκέφτομαι το μετρό θα αργήσει ακόμα να ανοίξει οπότε τι κάνω εδώ πέρα ο πούστης? Κι έτσι το νέο δρομολόγιο προκαθορίστηκε, ήταν μέχρι Συγγρού-Φιξ, μέσω Ακρόπολης. Ξέρετε, κατά μήκος της γραμμής μετρό δηλαδή. Και ενώ βρίσκομαι πάνω στη Συγγρού, πριν το σταθμό, σκέφτομαι, δε γαμιέται, ας πάω μέχρι Άγιο Ιωάννη, μέσω Νέου Κόσμου κι έτσι πέρνω τα καλά μου τα ποδαράκια και πάω. Κάθομαι στη πλατεία με την εκκλησία, ανάβω τσιγάρο, βλέπω κόσμο που περιμένει νογχελικά το άνοιγμα του μετρό, πάλι δε γαμιέται λέω, ας πάω μέχρι Δάφνη, που είναι και δίπλα. Και στη Δάφνη πάλι λέω τι κάνω εδώ πέρα αφού σχεδόν έφτασα σπίτι μου και καρφί προς Άγιο Δημήτριο, τον τερματισμό της κούρσας. Εδώ όμως αρχίζει το ενδιαφέρον.
Καθώς περπατούσα την Βουλιαγμένης, σκέφτομαι ότι τέτοια ώρα θα πηγαίνει η άλλη εκεί που πηγαίνει κάθε μέρα τέτοια ώρα. Και τελικά τη βλέπω. Να λοιπόν που η κούρσα σε οδήγησε κατευθειάν πάνω σε κάτι που ήθελες πολύ να δεις. Ναι, ήθελα να τη δω και αν κρίνω απ'το βλέμμα της, ήταν ευχάριστη έκπληξη. Αφού τα είπαμε, ο καθένας τράβηξε το δρόμο του, με ένα χαμόγελο. Έφτασα σπίτι μου φρέσκος, χαμογελαστός και ευδιάθετος. Η κούρσα διήρκεσε μιάμιση-δυο ώρες και ενώ η λογική έλεγε ότι θα χρειαζόμουν βενζίνη στο τέλος και αλλαγή λαδιών μετά από πλύσιμο, ήμουν λες και μπορούσα να επιστρέψω πάλι στη σχολή μου, με το ίδιο ακριβώς δρομολόγιο.

Διαβάσαμε την ιστορία, όλα ωραία μέχρι εδώ, να δούμε μήπως και το ηθικό δίδαγμα? Το ηθικό δίδαγμα είναι ότι η ζωή μας βασίζεται στις επιλογές μας και οι επιλογές μας καμιά φορά είναι αποτέλεσμα της φωνούλας μέσα μας. Η φωνούλα μέσα μας, μας προτρέπει για την τάδε επιλογή ασυναίσθητα και στο τέλος κάτι καλό ή όμορφο σε περιμένει. Αν έκανα την επιλογή σκεπτόμενος το όμορφο πράγμα στο τέλος, δε θα έπεφτα πάνω του. Πάντα το έλεγα ότι τα πιο όμορφα πράγματα γίνονται σε άκυρες ώρες, σε άκυρα μέρη. Και να, δεν έκανα λάθος. Είναι ωραίες οι επιλογές τελικά που γίνονται εν άγνοιά σου!

Κατα τ'άλλα, είχε πλάκα το όλο το ποδαράτο. Βλέπεις κόσμο, ανακαλύπτεις δρόμους και μέρη, περνάς από πλατείες και σημεία ενδιαφέροντος που βλέπεις πρώτη φορά κι ένας άσσος μπαίνει στο μανίκι σου για κάθε φορά που θες να πας κάποιον σε κάποιο μυστικό μέρος!

Στους δυο, τρίτος δε χωράει

Στους δυο, τρίτος δε χωράει λένε. Τελικά είναι περισσότερο σωστό απ'όσο νομίζουμε. Τουλάχιστον αυτό λέω εγώ.
Ας πούμε δυο μικρές ιστορίες.
Κορίτσι είναι με αγόρι. Το κορίτσι χωρίζει το αγόρι επειδή αρκετά τον ανέχτηκε με τις μαλακίες του και δεν μπορεί να μείνει άλλο σε μια σχέση που φαινόταν καταδικασμένη από ένα σημείο και μετά. Το κορίτσι αποφασίζει να ζήσει τη ζωή της όπως γουστάρει. Κι έτσι έγινε. Μετά από κάποιους μήνες, γνωρίζει ένα άλλο αγόρι. Και κατέληξε μαζί του. Δηλώνει ότι είναι γαμάτα μαζί του και τα σχετικά. Μέχρι που το μαθαίνει ο πρωήν της, από μια φίλη του κοριτσιού. Η φίλη αυτή, του είπε ότι το κορίτσι είναι με κάποιον, είναι μια χαρα και τα σχετικά, ακολούθησε ένας μίνι διάλογος, αυτός παραδέχεται ότι ήταν μαλάκας και άθελά τους, προχωράνε σε λεπτομέριες. Αυτός, αφού τα έμαθε, περικυκλώνει το κορίτσι με μηνύματα και τηλέφωνα, γιατί προφανώς δεν άντεχε στην ιδέα. Αυτή αρχικά τον αγνοεί αλλά αρχίζει να τσαντίζεται. Σε κάποια φάση, ο νυν της, άθελά του, είδε ένα μήνυμα στο κινητό της και άρχισε της ερωτήσεις. Αυτή στο τέλος ενέδωσε και του είπε τα πάντα κι αυτός έβγαζε αφρούς απ'τη ζήλεια του. Το κορίτσι, τσαντισμένο, συγκαλεί "συμβούλιο" με τον νυν της και τη φίλη της, για να ξεκαθαρίσουν όλοι τα πράγματα.
Η συνέχεια της ιστορίας είναι ανόφελη.
Αγόρι γουστάρει κορίτσι. Όταν το γνώρισε, ήταν με κάποιον. Αλλά σεβάστικε το γεγονός ότι ήταν δεσμευμένη. Είχαν χαθεί για κάποιο διάστημα μέχρι που άρχισαν να ξαναεπικοινωνούν. Και κάπου εδώ το πράγμα άρχισε να πέρνει μια περίεργη τροπή, καθώς αυτή άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον και το αγόρι σκέφτεται να τα ξεκαθαρίσει, να δει που θα πάει αυτή η ιστορία. Κι έτσι βρέθηκαν, πήγαν σε ένα πάρτυ, που όμως ήταν εκεί κι ένα άλλο παιδί, φίλος του αγοριού, που γούσταρε κι αυτός την κοπέλα. Οι συζητήσεις μεταξύ σας κυλούσαν σε χαλαρό κλίμα μέχρι που φτάνετε στα βαθιά. Μέχρι εδώ όλα καλά, μέχρι που αυτή άρχισε να χάνεται. Σε κάποια φάση μαθαίνεις ότι αυτόςο ο φίλος σου που τη γούσταρε, την έψηνε να χωρίσει με το τότε αγόρι της και ήταν τέτοιο το ψηστήρι του που αυτή τον χώρισε κι αφού τον χώρισε, αυτός εξαφανίστηκε, με την πρόφαση ότι δε θέλει σοβαρή σχέση με πολλά πάρε δώσε. Και αυτός ο φίλος απ'τη στιγμή που έμαθε ότι εσύ άρχισες να ξαναμιλάς μαζί της, την ξαναθέλει, παρόλο που έχει γκόμενα. Και την ψήνει να μην έχει επαφές μαζί σου.
Η συνέχεια της ιστορίας πάλι είναι ανόφελη αλλά για την ιστορία ας πω ότι αυτός χάθηκε κι απ'τους δυο και νιώθει πολύ καλύτερα.
Μέχρι εδώ όμως, να τι καταλαβαίνω εγώ.
Είστε όλοι σας μαλάκες, τέλεια και παύλα! Οκ, αστειεύομαι, αλλά κοιτάξτε να δείτε. Όταν έχεις μια γαλήνη και χαλαρότητα μέσα σου, όταν νιώθεις ελεύθερος να κάνεις αυτό που γουστάρεις, όταν νιώθεις ανεξάρτητος, τότε ποιός ο λόγος να δίνεις αναφορά και λογαριασμό σε πρωήν, νυν και πιθανούς?
Εμένα ποτέ δε μου αρέσει να μπλέκομαι σε ηλίθιες καταστάσεις, ερωτικές ή μη. Αν μια πρωήν μου έρθει ξαφνικά να μου πει αυτό κι εκείνο, να τα ξαναβρούμε και τέτοια, θα την στείλω από κει που ήρθε. Αν είσαι αρκετά μάγκας για να προχωρήσεις, θα την αγνοήσεις. Αν ενδώσεις, τότε λυπάμαι, είσαι ηλίθιος και ανασφαλής. Εκτός κι αν είσαι αγάμητος.
Βέβαια εδώ υπάρχουν πολλές εκδοχές ανάλογα με τα άτομα που εμπλέκονται.
Η πρώτη εκδοχή, σαν της ιστορίας που είπαμε παραπάνω, δηλαδή εσύ έχεις βρει άλλον αλλά ο πρωήν σου εξακολουθεί να σε θέλει, έιναι εντελώς ηλίθια και δείχνει ότι ο άλλος ήταν παντελώς βλάκας και καλά έκανες που τον σούταρες. Ειδικά απ'τη στιγμή που άλλα πράγματα θέλει ο ένας και άλλα ο άλλος. Κι αν μπλέκεται και φίλος στη μέση, έγινε ακόμα χειρότερο με συκοφαντίες και μαλακίες. Κι εσύ απ'τη στιγμή που έκανες την επιλογή σου, δε χρειάζεται να δίνεις λογαριασμούς.
Η δεύτερη εκδοχή είναι να είσαι μόνος σου, να είναι μόνος του κι εκείνος να γουστάρει απλά να ξαναθυμηθείτε τα παλιά. Αν είναι έτσι, με ξεκαθάρισμα ότι ένα σεξ δεν έβλαψε κανέναν τότε καλώς. Άντε με τις υγείες σας! Αλλά προσοχή, γιατί το σεξ πάντα κάνει τα πράγματα πιο περίπλοκα όταν υπάρχουν ακόμη αισθήματα. Αν ξανακαταλήξετε μαζί μόνο και μόνο επειδή το σεξ ήταν φανταστικό, κάπου μπάζει νερά.
Η τρίτη εκδοχή είναι να νομίζει ο πρωήν ότι βρήκες γκόμενο ενώ δεν έχεις και ψήνει να ξαναγυρίσεις σ'αυτόν. Είτε εσύ θέλεις να προχωρήσεις αλλά δεν το παραδέχεσαι και γι'αυτό δεν βρήκες γκόμενο είτε ο άλλος τρέμει στην ιδέα να βρεις γκόμενο ή δε θέλει να είναι μόνος του ενώ η πρωήν του έχει γκόμενο. Με λίγα λόγια είστε ανασφαλείς και φοβάστε τη μοναξιά.
Όσον αφορά την δεύτερη ιστορία, εδώ η κατάσταση ξεφέυγει παντελώς. Είναι γελοία από μόνη της. Αν είσαι αρκετά έξυπνος, καταλαβαίνεις ότι δεν αξίζει τον κόπο κι ας κάνει ο καθένας ό,τι γουστάρει. Αν σε γουστάρει ακόμα, θα επιστρέψει, αν όχι τότε καταλαβαίνεις ότι είναι ηλίθια και στα αρχίδια σου. Και όσο για τον φίλο σου? Άλλη μαλακία κι αυτή! Ποίον να εμπιστευτούμε τη σήμερον την εποχή?
Ε, άντε στο διάολο όλοι σας με τα κόμπλεξ και τις ανασφάλειες σας. Το μόνο που σκέφτεστε είναι το σεξ. Εντάξει, αυτό θα έλεγα ότι είναι καλό, το σεξ δεν έβλαψε κανέναν αλλά αν πρόκειται να έχεις ιστορίες, τότε ξανασκέψου το.
Η θέση μου πλέον είναι ότι όταν τελειώνει κάτι, κάτι καινούριο αρχίζει. Ή όταν προσπαθείς κάτι αλλά βλέπεις ότι η προσπάθεια είναι ανόφελη, επειδή μπλέκονται τρίτοι και ιστορίες, τότε παράτα την και κοίτα σε άλλους δρόμους. Πράγμα που δεν είναι και τόσο εύκολο αλλά να ποιό είναι το κόλπο. Το οποίο είχα ξαναναφέρει.
Αποβάλεις όλα τα άσχημα πράγματα που σε πλήγωσαν και κρατάς μόνο τα όμορφα. Κρατάς μόνο τις όμορφες αναμνήσεις απ'αυτά τα πράγματα κι έτσι προχωράς άφοβα γαλήνιος, χαλαρός και το βασικότερο, με ένα χαμόγελο.
Όταν γίνονται καταστάσεις σαν αυτή που ανάφερα πιο πάνω, δε νιώθεις ότι τα πάντα σκοτεινιάζουν μέσα σου? Ε, δε γίνεται δουλειά έτσι! Όταν τα βλέπεις όλα φωτεινά μέσα σου, δε νιώθεις πιο γαμάτα, σε φάση "τώρα παίζω εγώ"? Αυτό είναι!
Γι'αυτό και λοιπόν αδιαφορώ όταν γίνονται τέτοιες καταστάσεις. Δε μου αρέσει να μπλέκομαι ή να περιπλέκω καταστάσεις. Ο καθένας θα κρίνει τις πράξεις του και όχι ο άλλος και πράττεις με βάση το χαρακτήρα, τη λογική και το συναίσθημα. Ας πει ό,τι θέλει ο άλλος. Εδώ που τα λέμε, μου φαίνεται ότι αν στην τελική αν δεν είσαι ικανός να πράττεις με βάση το χαρακτήρα, τη λογική, το συναίσθημα, τότε δεν έχεις προσωπικότητα. Αν όμως ο χαρακτήρας, η λογική, το συναίσθημα και πάνω απ'όλα αυτή η φωνούλα μέσα σου, σου λένε να επιστρέψεις και στο τέλος ζήσετε εσείς καλά κι εμείς καλύτερα, τότε πάω πάσο. Πάντα θα υπάρχουν εξαιρέσεις, μιας και ποτέ δε πρέπει να είμαστε απόλυτοι με κάτι.
Αν απ'την άλλη, δε βρείτε καμιά άκρη με τους εμπλεκόμενους, κάντε μια παρτούζα να τελειώνουμε!