Έρως θέρος

Κάπου, κάποτε, ήταν ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Οι δύο αυτοί άνθρωποι, ήταν "άγνωστοι" μεταξύ τους. Είχαν "γνωριστεί" μέσω του διαδικτύου, μιας και οι δύο αυτοί, διατηρούσαν μπλογκ.
Διαβάζοντας ο ένας τον άλλον, "γνωρίστηκαν" καλύτερα. Μέχρι που έφτασε η στιγμή να γνωριστούν κι από κοντά. Μέχρι τη στιγμή εκείνη όμως, πολλά έγιναν. Ο ρομαντισμός τους και η πίστη και των δύο στον ανεκπλήρωτο έρωτα, τους έφερε πολύ κοντά, πολύ πριν την μοιραία μέρα.
Η μέρα έφτασε πανηγυρικά και ο καθένας σκεφτόταν πώς θα καταφέρουν να "ρίξουν" τον άλλον. Τελικά δε χρειάστηκε. Μια αγκαλιά, ένα βλέμμα, ήταν αρκετό. Έκατσαν να τα πούνε, κάπου κάπου έπιανε ο ένας το χέρι του άλλου. Έγιναν σίγουροι. Μάλλον αξίζει. Πήγαν βόλτα κι εκεί έγινε το μοιραίο. Έγινε κάτι και σταμάτησε ο χρόνος.
Από τότε, πολλά έγιναν. Η μαγεία της στιγμής μάλλον ήταν υπερβολικά μεγάλη κι αποφάσισαν να το λήξουν, πριν καλά καλά αρχίσει.

Όλα καλά μέχρι πριν την τελευταία μου πρόταση. Εγώ ένα πράγμα δεν καταλαβαίνω. Γιατί αποφάσισαν να το λήξουν πριν προχωρήσουν βαθύτερα και να δουν αν όντως αξίζει; Για μένα, ο έρως αρχίζει από κάτι και (μάλλον) τελειώνει όταν θα έχεις βαρεθεί και το τελευταίο πράγμα πάνω του. Εκείνοι οι δυο όμως, είναι ακόμα στην αρχή. Δεν έχουν φτάσει καν στον ολοκληρωτικό έρωτα. Το έληξαν όμως για διάφορους (ανεξήγητους) λόγους.

Μήπως τελικά, όταν μας κυριεύει ο απόλυτος έρωτας από τόσο νωρίς, φοβόμαστε μην πληγωθούμε στο τέλος και βάζουμε ένα τέλος πριν συμβει; Μπορεί... Απλά εγώ το βρίσκω τόσο μα τόσο κρίμα. Δε γεύεσαι τις μέρες που θα περάσουν όσο θα είστε μαζί, δε γεύεσαι τη σάρκα του άλλου, δε γεύεσαι τον πραγματικό έρωτα. Είναι πολύ κρίμα. Κι ακόμα περισσότερο κρίμα είναι αυτοί οι δυο άνθρωποι να έχουν βρεθεί μόναχα μια φορά κι όμως να έχουν ερωτευτεί τόσο παράφωνα. Αυτό που καταλαβαίνω, είναι ότι η αγάπη του ενός για τον άλλον, θέριεψε όσο θέριευε η δική του αρρώστια. Αν ήταν δηλαδή πραγματική αγάπη.

Ίσως κάπου, κάποτε, να ξανανταμωθούν αυτοί οι δύο. Αλλά κανείς δεν ξέρει αν τότε θα είναι ή δε θα είναι πολύ αργά πλέον... Αυτό που όμως μπορώ να πω με βεβαιότητα, είναι ότι αυτή η σχέση που ίσως να δημιουργούσαν, όσο και να κρατήσει, με τίποτα δε θα πήγαινε χαμένη...

Οι άνθρωποι πάντα φεύγουν

People always leave
But

Sometimes, they come back

Οι άνθρωποι πάντα φεύγουν. Ή όχι;
Γίνεται ένας άνθρωπος να βρει όλα όσα θέλει σε κάποιον και να "φεύγει", επειδή φοβάται; Γίνεται ο ίδιος άνθρωπος να επιστρέψει ξανά σε εκείνον;
Ή μήπως γίνεται εκείνος να την αφήσει να "φύγει" για να επιστρέψει μετά, απαλλαγμένη από τον φόβο της;
Δυο δρόμοι χωρίζονται πριν καλά καλά ανταμωθούν. Γιατί χρειάζεται χρόνος για να καταλάβουν και οι δυο τι είχε συμβεί. Χρειαζόταν χρόνος για να καταλάβει εκείνη πώς στο καλό βρήκε κάποιον που έχει όλα όσα θέλει, πριν καν τον γνωρίσει καλά καλά. Χρειαζόταν χρόνος για να καταλάβει εκείνος τι πρόκειται κερδίσει από εκείνη, για να μπορέσει να της το ανταποδώσει αληθινά, με όλη του τη ψυχή.
Ναι, αυτοί οι δυο ανθρώποι είχαν "ερωτευτεί" πριν καλά καλά γνωριστούν. Για ένα μεταξύ τους βλέμμα, για ένα φιλί, πεθαίνουν από επιθυμία να ξανανταμωθούν. Αλλά φοβήθηκαν. Ίσως δεν είχαν συνειδητοποιήσει τι βρήκαν. Δεν είχαν συνειδητοποιήσει πόσο καλό είναι αυτό που βρήκαν.
Και το καλό έφυγε, πριν συμβεί... Όλα τα καλά πράγματα τελειώνουν πριν καλά καλά αρχίσουν...
Αλλά, δε φεύγουν όλοι οι άνθρωποι. Ίσως, κάποτε, κάπου, ξανανταμωθούν. Και για ένα τους βλέμμα, ένα τους φιλί, τη μέρα εκείνη, αξίζει η αναμονή. Και η γη θα τρέμει, ακριβώς επειδή για ένα τους βλέμμα, ένα τους φιλί, θα τρέμουν.
Ρεαλιστικό ή σουρρεαλιστικό; Ο χρόνος θα δείξει...

Και το σημερινό τραγούδι είναι: Take me out των Franz Ferdinand

Όνειρο εναντίον πραγματικότητας

Όλοι μας ονειρευόμαστε. Δεν είναι καθόλου κακό. Στα όνειρά μας, έχουμε πλάσει έναν φανταστικό κόσμο, που μας κάνει να νιώθουμε ευτυχισμένοι.
Τρου στόρυ.
Η πραγματικότητα όμως είναι σκληρή. Στον κόσμο που ζούμε, τα όνειρά μας, ίσως δεν έχουν θέση. Γιατί τα όνειρά μας είναι πολύ καλά για να ζήσουν στην μιζερία που ζούμε.
Τρου στόρυ κι αυτό, ε;
Όμως...
Όχι, δε θέλω να το πιστεύω. Μέσα στη μιζερία που ζούμε, μπορεί να δημιουργηθεί ένα όνειρο, που θα μας κάνει να "ξεχάσουμε" τον πραγματικό κόσμο που ζούμε. Γιατί εμείς θα προσπαθούμε να εστιάσουμε στην πραγματοποίηση του όνειρου, κι ας υπάρχουν χιλιάδες εμπόδια, για τον χ και ψ λόγο.
Αλλά είναι έτσι στην πραγματικότητα;
Μπορεί και ναι. Μπορεί και όχι. Μπορεί και να φοβόμαστε στην τελική. Φοβόμαστε το πως θα μπορέσουμε να προσαρμόσουμε το όνειρο στον μίζερο τούτο κόσμο. Φοβόμαστε ότι το όνειρο θα διαλυθεί με το που αρχίσει να γίνεται πραγματικότητα.
Είναι κακό αυτό; Όχι απαραίτητα... Το γεγονός και μόνο ότι προσπαθείς να υλοποιήσεις το όνειρο, αξίζει τα πάντα. Αξίζει η προσπάθεια. Κι ας είναι η φωτιά του να κάψει. Κι ας στο τέλος πέσουμε πιο κάτω απ'όσο είχαμε πέσει ποτέ. Η προσπάθεια και μόνο είναι που μετράει. Γιατί από τις προσπάθειες και μόνο, τρέφεσαι για ένα (πολύ) καλύτερο μέλλον.

Προσωπικά, ίσως δε φοβήθηκα ποτέ το όνειρο, πολύ απλά γιατί δεν ήθελα να φοβάμαι. Δε θέλω. Πίστευα ότι ο φόβος σου βάζει φρένο σε πολλά πράγματα. Δε φοβόμουν λοιπόν. Όσες φορές φοβόμουν, ήταν επειδή ίσως δε το ήθελα πραγματικά.
Όμως τώρα καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω τι "φορτίο" είναι ο φόβος. Και δεν είναι ούτε αυτό κακό. Και θέλω να ζητήσω συγγνώμη σε όσους μου έλεγαν ότι φοβούνται κι εγώ τους "κατηγορούσα".
Αλλά στην τελική, πόσο χρόνο ζωής έχουμε; Ελάχιστο. Και σ'αυτόν τον ελάχιστο χρόνο ζωής, ο φόβος δεν έχει και πολύ χώρο.
Σταματήστε λοιπόν να φοβάστε κι ονειρευτείτε. Ονειρευτείτε και πραγματοποιήστε τα. Πραγματοποιήστε τα και χαμογελάστε. Είναι όμορφη η ζωή.
Κι αν φοβάστε, δε θα σας πω ότι κακώς κάνετε. Καλώς κάνετε, είναι φυσιολογικό. Απλά βρείτε λίγο περισσότερο θάρρος και ξεπεράστε τις φοβίες σας! Δεν ήταν και τίποτα, ε;

Σε έναν κόσμο που καταρρέει, εμένα συνένοχο δε θα με έχετε. Ονειρεύομαι και σίγουρα υπάρχουν κι άλλοι που ονειρεύονται μαζί μου. Κι εμείς θα χτίσουμε ένα καλύτερο αύριο, όχι με τα κριτήρια αυτού του κόσμου, αλλά με τα δικά μας κριτήρια.

Τάδε χρόνια μοναξιάς

 
Ωραία λοιπόν, ξαναγράφω, μόλις μερικές ώρες μετά. Πριν μερικές ώρες, έκανα μια ανάρτηση, μετά από καιρό. Τους τελευταίους μήνες, έγραφα σπάνια (μη με ρωτήσετε γιατί, αυτό είναι άλλη ιστορία), τώρα όμως, ξαναγράφω μόλις μερικές ώρες μετά την τελευταία μου ανάρτηση.
Μάλλον τρελάθηκα, δεν εξηγείται αλλιώς.
Να σας πω το λόγο που (ξανα)γράφω; Είναι κάποια γεγονότα, που σε φέρνουν τούμπα και σε κάνουν να θεωρείς ότι ό,τι άρχισες, το συνεχίζεις, ή, για να το πω σωστότερα, σε κάνουν να θεωρείς ότι η ζωή είναι όμορφη (τελικά). Ιδίως εαν έχεις υπέρτατο κίνητρο γι'αυτό. Ε να λοιπόν, να μαστε. Κάποια γεγονότα, κατάφεραν να με φέρουν τούμπα. Δεν μπορώ να ξέρω αν αυτά τα γεγονότα θα βγούν σε καλό ή σε κακό (άσχετα αν εγώ θέλω να πιστεύω ότι θα βγουν σε καλό), αλλά εκτιμώ το γεγονός ότι με ξύπνησαν από τη μιζερία που ζουσα καιρό τώρα. Είχαν αυτό το κάτι που χρειαζόμουν.
Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι πολλές φορές χρειαζόμαστε ένα "ηλεκτροσόκ" ικανό να μας κάνει να δούμε τη ζωή με άλλο μάτι, να αρχίσουμε κάποια πράγματα, να συνεχίσουμε άλλα πράγματα που τα είχαμε σταματήσει. Ή και να δούμε τους συνανθρώπους μας με καλύτερο μάτι.
Η ζωή είναι όμορφη τελικά και πρέπει να προσπαθούμε για ό,τι μας κάνει να χαμογελάμε, χωρίς να μας νοιάζει αν θα κρατήσει λίγο ή πολύ. Στο κάτω κάτω, ζωή είναι κι αυτό!

Κι εσύ, αναγνώστη, σκέψου το εξής:
Μήπως θα έπρεπε να νιώθεις χαρούμενος με τα όσα έχεις; Με τα όσα σου έχουν προσφέρει; Μήπως να κοιτάς καλύτερα τους συνανθρώπους σου; Τα βλέμματά τους κρύβουν πολλά και περιμένουν εσένα να ανακαλύψεις το νόημα τους.
Kι εσύ, σκέψου ότι η προσπάθεια και μόνο, δεν φτάνει. Οι πράξεις μετράνε...

Αμπελοσοφίες

Έμαθα για ένα άντρα που έμεινε εργένης σε όλη του τη ζωή, επειδή έψαχνε την τέλεια γυναίκα. Όταν έγινε 70 χρονών, κάποιος τον ρώτησε: "Ταξιδεύεις συνεχώς από Νέα Υόρκη στο Κανταμαντού, από Κανταμαντού στη Ρώμη, από την Ρώμη στο Λονδίνο κι έψαχνες. Δεν μπόρεσες να βρεις μια τέλεια γυναίκα; ούτε μια;". Ο γέρος στεναχωρήθηκε πολύ. Είπε: "Ναι μια φορά την βρήκα. Μια μέρα πριν πολύ καιρό, συνάντησα μια τέλεια γυναίκα." Ο άλλος ειπε: "Και τότε τι έγινε; γιατί δεν την κράτησες;" Θλιμμένος, ο γέρος ειπε: "Τι να κάνεις; Εψαχνε κι αυτή τον τέλειο άνδρα ..."

 

Το παραπάνω το διάβασα κάπου και πραγματικά σε κάνει να σκεφτείς.

Δεν υπάρχει τέλεια γυναίκα και τέλειος άνδρας αγαπητοί μου. Και οι περισσότεροι από εμάς, αν όχι όλοι, "συμβιβαζόμαστε" με ο,τι καλύτερο μπορούμε να έχουμε. Αλλά στο τέλος, το τέλειο είναι η χημεία...
Και ξέρετε κάτι, η χημεία βρίσκεται ακόμα και στα ελαττώματα εκείνης κι εκείνου.

Κατά καιρούς έχουν βγει βιβλία, περιοδικά, με συμβουλές για μια τέλεια σχέση. Λυπάμαι πολύ, δεν υπάρχει. Όσα και να διαβάσεις, όσα και να μάθεις, τέλεια σχέση δεν υπάρχει. Υπάρχει σχέση που αγγίζει το τέλειο, επειδή έχεις χημεία με τον άλλον και πραγματικά τον θελεις στη ζωή σου. Αυτά τα πράγματα, φίλε μου, δε τα μαθαίνεις από βιβλία ή περιοδικά. Τα μαθαίνεις μέσα από τη ζωή σου. 

Μιην ψάχνετε τον τέλειο άνθρωπο. Ψαχτείτε για εκείνον που σας κάνει να τον θέλετε δίπλα σας.

 

Ιτ ιζ φρίντευ!

Ii's friday, it's freeday!
Σίγουρα οι περισσότεροι από εσάς ξέρετε τι είναι το freeday. To freeday (για όσους δεν ξέρουν), είναι μια γιορτή του ποδηλάτου, που συμβαίνει κάθε παρασκευή. Κάθε παρασκευή, μαζευόμαστε στο Θησείο και βάζουμε πλώρη για διαφορετικό προορισμό κάθε φορά, σε απόσταση (πήγαινε-έλα) 50-60 χιλιόμετρων.
Καλά, αυτό το γνωρίζουμε. Αλλά γιατί γράφω για αυτό; Πολύ απλά γιατί είναι κάτι για το οποίο αξίζει να ζεις. Κάτι για το οποίο η ύπαρξή σου έχει λόγο. Είναι μοναδικό συναίσθημα να είσαι εσύ κι άλλοι 1000 ποδηλάτες (και λίγα λέω) και να πηγαίνετε στο άγνωστο. Οκ τον προορισμό τον ξέρουμε, αλλά το πως θα πάμε εκεί, δεν το γνωρίζουμε.
Στην επιστροφή βέβαια, οι ποδηλάτες "σπάνε", είτε επειδή κάποιοι επιστρέφουν σπίτια τους (που βρίσκονται κοντά στον δρόμο τους), είτε επειδή κουράστηκαν.
Προσωπικά, ξεκίνησα εδώ και μερικούς μήνες. Πριν, δεν είχα ποδήλατο! Μακάρι να το είχα ξεκινήσει πιο νωρίς όμως. Η μαγεία της διαδρομής, το αεράκι, οι μυρωδιές, οι γελαστές φάτσες, είναι κάτι το μοναδικό.
Ακριβώς όπως όταν πας για σνόουμπορντ ή για σερφ μόνο που το κάθε άθλημα έχει και τη δικιά της αίσθηση. Με τη διαφορά όμως ότι το ποδήλατο είναι πολύ πιο... λαϊκό άθλημα.
Η πρώτη μου φορά, ήταν τότε που πήγαμε Λούτσα. Συνολική διαδρομή, 70 χιλιόμετρα. Ήταν αρκετά ζορική, από άποψης απόστασης και μόνο. Εμένα όμως μια χαρά μου βγήκε, ακριβώς επειδή η διαδρομή ήταν όλο ευθεία. Υπάρχουν και πιο ζορικές όμως, από άποψης υψομετρικών (που όμως έχουν πολύ λιγότερα χιλιόμετρα). Τέτοια ήταν η ανάβαση στη Πεντέλη. Ενδιάμεσα είχαμε το Tour d Atene (παρωνυμία του Tour de France), όπου κάνουμε το γύρο της Αθήνας. Συνολική απόσταση, 140 χιλιόμετρα, με τερματισμό στις 9 το πρωί με γυαλιά ηλίου και καρφί για ομελέτα και καφέ! Πραγματικά γαμάτο συναίσθημα.
Όσοι έχετε ποδήλατο, να το δοκιμάσετε... Κάθε παρασκευή, στις 9.30 στο Θησείο. Η βόλτα διαρκεί 3-4 ώρες. Αν πάλι νομίζετε ότι... δε σας βγάζουν τόσες ώρες, δοκιμάστε να βολτάρετε μόνοι σας.
Η αντίληψη του κόσμου περί ποδηλάτου έχει αλλάξει άρδην τα τελευταία χρόνια. Μέχρι και η κουτσή μαρία ξέρει τι εστί ποδηλάτης στους δρόμους (με μια στοιχειώδης προσοχή όμως, πάντα).

* Oι φωτογραφίες είναι του John Caliva, ενός από τα παιδιά που διοργανώνουν τη γιορτή!

Επιστροφή στη βάση

Το καλοκαίρι πέρασε. Άλλη μια χρονιά στη σχολή, στη δουλειά, είναι εδώ. Ωραία, και;
Οκ ας ανακεφαλαιώσω.
Δε σας κρύβω ότι το φετινό μου καλοκαίρι ήταν από τα χειρότερά μου εδώ και πολλά χρόνια. Αλλά όπως πάντα, υπήρχαν small times in big life. Στιγμούλες που θα τις θυμάσαι για πάντα. Γιατί ακόμα κι αν είμαστε στα χειρότερά μας, υπάρχουν στιγμές που μας ανεβάζουν.
Μέχρι να φτάσουμε όμως στο καλοκαίρι που μόλις μας πέρασε, πολλά συνέβησαν. Φιλίες διαλύθηκαν, έγιναν παρεξηγήσεις κι άλλα πολλά. Στον καθένα μας θα μπορούσε να συμβεί. Όμως μέσα στα χάλια, γεννιέται κάτι μικρό που μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι μεγάλο, ικανό να μας συντροφεύει στις άσχημες μέρες μας.
Τι είναι αυτό όμως;
Μια ασχολία, μια ιδέα, ένα σκεπτικό, κάτι τελοσπάντων.
Προσωπικά, βρήκα μια ασχολία που θα με συντροφεύει μέχρι να έρθουν τα... καλύτερα. Α και ένα σκεπτικό. Το σκεπτικό είναι ότι όσο μόνος και να νιώθεις, πάντα θα έχεις κάποιους άλλους που σκέφτονται πόσα πράγματα έχεις καταφέρει και πόσο πιο δυνατούς τους έχεις κάνει. Ότι τους έχεις κάνει να σε εκτιμούν επειδή έχεις καταφέρει τόσα όσα κανείς άλλος κι ας μην σου το δείχνουν.
Και πράγματι, με αυτό θα πρέπει να πορευτούμε. Με την ιδέα ότι καταφέραμε έστω και σε λίγους, να αλλάξουμε την αντίληψη που έχουν για μερικούς. Ή και για τον κόσμο γενικότερα. Ότι δηλαδή μέσα στη μιζερία, υπάρχουν κάποιοι που μπορούν να αλλάξουν τα πάντα, πολύ απλά επειδή το γουστάρουν.
Ξέρω, θα μου πείτε "σιγά το πράγμα" αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Μια φίλη μου, είπε "είσαι κωφός, κάνεις τόσα πράγματα που τα γουστάρεις και θα αφιέρωνες τη ζωή σου για αυτά, έγραψες κι ένα βιβλίο που νομίζω όλοι το βρήκαν και πολύ γαμάτο, έχεις άτομα που σε εκτιμούν για αυτό που είσαι κι αυτό που μπορείς να κάνεις, ε, τι άλλο να κάνει κανείς; σε ζηλεύω."
Είμαι μετριόφων, όπως πάντα, αλλά είναι αλήθεια. Μέσα από τα πράγματα που κάνεις, μπορείς να δώσεις αφορμή στους άλλους για να σε εκτιμήσουν. Όχι επειδή το προσπάθησες, αλλά επειδή το κατάφερες μέσα από πράγματα που γουστάρεις και συγκινούν τους άλλους.
Και με αυτό το σκεπτικό, πάμε γερά για μια ακόμη χρονιά. Ίσως αυτή να είναι διαφορετική, θα δείξει. Πέρσυ, την ίδια εποχή, έγραφα ακριβώς το αντίθετο, άσχετα αν στην πορεία προσπάθησα να αποδείξω το αντίθετο (του αντιθέτου!).
Αφού φτάσαμε στο ναδίρ μας, τίποτα δε μας εμποδίζει να σκαρφαλώσουμε στο ναδίρ μας, ειδικά αφού ξέρουμε ότι έχουμε κερδίσει την εκτίμηση του κόσμου.
Στην τελική, κάντε αυτό που γουστάρετε, θα σας εκτιμήσουν για αυτό που γουστάρετε να κάνετε!

Όσο για την ασχολία; Λέγεται Stand Up Paddle κοινώς SUP και με αυτό πέρναγα τα μεσημέρια του καλοκαιριού μου. Όπως όλα τα αθλήματα, έτσι κι αυτό έχει τη μαγεία του. Είναι μοναδικό συναίσθημα να είσαι εσύ και το γαλάζιο της θάλασσας και να "περπατάς" πάνω σε αυτό. Οκ δε συνεχίζω άλλο. Την ξέρετε την τρέλα μου με τέτοια "αθλήματα".

Θα προσπαθήσω να γράφω τακτικά μετά από μια περίοδο που έγραφα σπαροδικά. Αλλά έχω στο μυαλό μου κι ένα άλλο πρότζεκτ (βιβλίο ντε!) που ίσως μου στερίσει το χρόνο να γράφω εδώ. Μείνετε συντονισμένοι και θα τα ξαναπούμε!

Απολογισμός παρουσίασης

Διαβάστε εδώ το άρθρο για την παρουσίαση που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή που μας πέρασε!
Ήταν μια πολή όμορφη εκδήλωση και πραγματικά με κάνατε πολύ χαρούμενο! Δεν ξέρω αν ήρθε κανένας από δω μέσα, μιας και με τόσο κόσμο ίσως δε θυμάμαι κάποιον!
Η διάθεση όλων ήταν πολύ χαλαρή και όλοι έφυγαν χαμογελαστοί και ενθουσιασμένοι!
Είχα ίσως μια από τις πιο καταπληκτικές μέρες της ζωής μου και σίγουρα την πιο καταπληκτική εδώ και μήνες.
Η εκδήλωση συνεχίστηκε με... after σε μπαράκι! Τα ευκόλως υπονοούμενα παραλείπονται!

Παρουσίαση βιβλίου!

Θυμάστε που σας είχα ενημερώσει ότι έγραψα ένα βιβλίο;
Σε μιάμιση βδομάδα θα πραγματοποιηθεί και η παρουσίαση!
Προς το παρόν αφορά το Αθηναϊκό κοινό αλλά είμαστε σε συζητήσεις και για τη Θεσσαλονίκη!

Δείτε εδώ κι εδώ!

Ψευδαίσθηση

Γράφω ξανά μετά από καιρό... Το είχα σταματήσει γιατί βρέθηκα [μάλλον νόμιζα ότι βρέθηκα] σε μια περίοδο που δεν είχα κάτι να γράψω. Τελικά έκανα λάθος. Το γράψιμο είναι ζωή. Κι αν νόμιζα ότι το αποκορύφωμα του γραψίματος είναι η συγγραφή ενός βιβλίου, τότε κάνουμε μεγάλο λάθος.
Το καλό γράψιμο γίνεται από εκείνον που πεθαίνει από επιθυμία να γράψει κάτι, που είναι ερωτευμένος με τη ζωή, που αγαπά τις τέχνες, που παρατηρεί τον κόσμο γύρω του, που χαμογελά με το παραμικρό. Τελευταία, τίποτα από τα παραπάνω δεν ένιωθα. Αλλά τελικά, όπως λέει ο σοφός λαός, μια φορά να κάνεις κάτι, θα το κάνεις για πάντα. Το σταμάτησες για κάποιους λόγους, ε, θα το ξαναρχίσεις. Και τότε θα συνειδητοποιήσεις ότι τόσο καιρό ζούσες στη ψευδαίσθηση.
Πολλές φορές, νιώθουμε ότι κάτι καλό ή κακό θα μας γίνει. Ή νιώθουμε ότι το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ ή κατά μας. Και ανάλογα με το τι νιώθουμε, είμαστε στα πάνω ή στα κάτω μας.
Όλα αυτά δεν ήταν τίποτα άλλο από μέρος της ψευδαίσθησης.
Άργησα αλλά το κατάλαβα [ή τουλάχιστον προσπαθώ να καταλάβω] κι αυτό.
Είναι χάσιμο χρόνου να ζεις σε μια ψευδαίσθηση ότι κάτι καλό θα σου συμβεί. Στο τέλος το καλό δεν έρχεται ποτέ κι εσύ πρέπει να κάτσεις να αναρωτηθείς. Γιατί δεν ήρθε; Επειδή επαναπαύτηκες στις δάφνες σου και το περίμενες "ουρανοκατέβατο"; Εντάξει, έγινα απόλυτος τώρα αλλά το πιάσατε το νόημα.
Σταμάτα λοιπόν να λες "το αισθάνομαι, αισθάνομαι ότι όλα θα φτιάξουν και κάτι καλό θα γίνει στο τέλος" και ξύπνα. Δε θα γίνει. Είναι ψευδαίσθηση. Κάνε κάτι, παλιό ή καινούριο, δεν έχει σημασία. Κάτι δημιουργικό, που σε φτιάχνει και τρέφεσαι από αυτό.
Αν για μένα το γράψιμο ήταν δημιουργία, τότε κακώς το σταμάτησα. Το γράψιμο, η ζωγραφική, η μουσική και ό,τι άλλο θες, είναι δημιουργία. Και σε τρέφει με ζωή για ένα καλύτερο αύριο. Ή αν δεν κάνεις τίποτα από τα παραπάνω τότε βγες. Παρατήρησε τον κόσμο γύρω σου και σκέψου. Πιάσε τη κουβέντα με όποιον μπορείς. Ερωτεύσου τα μικροπράγματα της ζωής. Και το καλό θα έρθει. Δύσκολο, αλλά ποτέ μην λες ποτέ.
Βγες από την ψευδαίσθησή σου και φτιάξε την ουτοπία σου.

Ένας λαός περήφανος...

Αλλά εγωιστής και παρεξηγησιάρης.

Θέλουμε να υπερηφανευόμαστε για τα κατορθώματά μας, τα λεγόμενά μας, τις πράξεις μας. Αλλά αν έρθει κάποιος άλλος και εναντιωθεί στα κατορθώματα, τα λεγόμενα, τις πράξεις μας, θα παρεξηγηθούμε. Ο άλλος ίσως βρει τα κατορθώματα, τα λεγόμενα, τις πράξεις μας λάθος, θα πει την άποψή του, προσπαθώντας να εξηγήσει γιατί είμαστε λάθος και αυτόματα, θα παρεξηγηθούμε.
Θέλουμε να υποστηρίζουμε ότι αυτά που κάναμε, αυτά που είπαμε, είναι σωστά και μόνο αυτό. Δε δεχόμαστε αντίθετη άποψη, προσπαθώντας να δείξουμε ότι είμαστε οι μοναδικοί σωστοί σε όλο τον κόσμο. Δε μας κάνει εγωιστές αυτό;
Κι αφού το είδαμε κι αυτό, γινόμαστε μάρτυρες ενός ανθρώπου εγωιστή, που παρεξηγιέται με το παραμικρό. Γινόμαστε μάρτυρες ενός ανθρώπου που προσπαθεί πάση θυσία να προστατέψει τις θέσεις του, λέγοντας ότι είναι οι μόνες σωστές.
Τελικά αυτοί οι άνθρωποι μήπως δεν είναι απλά εγωιστές και παρεξηγησιάρηδες αλλά κομπλεξικοί; Επειδή ακόμα κι αν παρεξηγηθούν, θα συνεχίζουν να υποστηρίζουν ότι είχαν δίκιο, σε βαθμό που η κουβέντα δε θα έχει τελειωμό. Ναι, αν πιάσεις κουβέντα μαζί του, κάποια στιγμή θα βαρεθείς από την επιμονή του ότι έχει δίκιο κι εσύ άδικο. Ακόμα κι έτσι να είναι όμως, ο διάλογος υπάρχει για να δώσει τροφή στο μυαλό μας. Στην περίπτωσή μας όμως ο διάλογος καταντά... διάλογος επιβεβαίωσης της ανωτερότητας του άλλου. Και ο άλλος δε θα σταματήσει να ψάχνει την επιβεβαίωση της ανωτερότητάς του. Θα το συνεχίσει.
Ναι, είμαστε περήφανος λαός για τα όσα έχουμε καταφέρει μέχρι τώρα, αλλά αυτός ο εγωισμός και η παρεξήγηση, θα μας οδηγήσουν στο πάτο μια μέρα. Και από ανθρώπους περήφανους και γενναίους, θα έχουμε ανθρώπους που μισούν άλλους επειδή παρεξηγήθηκαν με κάτι.
Τι γίνεται όμως αν τελικά ο κομπλεξικός ήταν αυτός που προσπάθησε να εναντιωθεί σ'αυτόν που υποστήριζε "πάση θυσία" ότι είναι σωστός; Επειδή όντως ήταν σωστός; Ο κομπλεξικός θέλει να τραβήξει την προσοχή, να επιβεβαιωθεί κι ας ήταν αυτός ο λάθος στο τέλος...

Και μετά κοιτάω ψηλά στον ουρανό και σιχτιρίζω. Εξαντλείται η υπομονή μου με κάποιους που θέλουν να μας αποδείξουν ότι είναι καλύτεροί μας. Μα, δεν υπάρχει καλύτερος ή χειρότερος. Όλοι είμαστε καλοί ή κακοί σε κάτι, αλλά όχι και ειδήμονες.

Ονειρεύοντας το όνειρο

Είναι καλοκαίρι. Ο ήλιος δίνει σιγά σιγά τη θέση του στην πανσέληνο. Οι πρώτες μουσικές ηχούν ανεπαίσθητα. Το παραλιακό μπαρ ετοιμάζεται να υποδεχθεί τον κόσμο του για άλλο ένα καθιερωμένο πάρτυ. Εμείς όμως, με τα μαγιό, δε λέμε να φύγουμε κι ας είμαστε εδώ από το μεσημέρι.
Τα λεπτά περνάνε, η μουσική γίνεται ολοένα και δυνατότερη, ο κόσμος γίνεται περισσότερος. Εμείς καθόμαστε στη παραλία, αγνατεύοντας το βάθος του ορίζοντα, υπό το φως της πανσέληνου. Πίνουμε τα μοχίτο μας και κουβεντιάζουμε.
Κάπου παραπέρα, κοντά στο μαγαζί, μια παρέα ρίχνει τους πρώτους χορούς και διακρίνεις τα χαμόγελα στα πρόσωπά τους. Κάπου εκεί, μια κοπέλα έρχεται προς το μέρος σου και σε αρπάζει. Ξαφνιάστηκες αλλά δεν έδωσες σημασία. Της χαμογέλασες, σου χαμογελάει κι αρχίζετε να χορεύετε. Τρέχετε πέρα δώθε στην παραλία και η ευτυχία σας αγκαλιάζει.
Αυτή η κοπέλα, που σε έκλεψε τόσο ξαφνικά από την παρέα σου, είχε ένα χαρακτηριστικό βλέμμα, που σε αιχμαλώτισε. Είχε μεγάλα, φωτεινά και ζεστά μάτια.
Κάπου εκεί, πέφτετε χάμω και αγκαλιάζεστε, προφανώς λαχανιασμένοι από το τρεχατό στην παραλία, δε σας ένοιαζε όμως. Νιώθατε πιο ευτυχισμένοι από ποτέ. Μείνατε να κοιτάζετε παρέα το βάθος του ορίζοντα κι ένα μεταξύ σας βλέμα σας έκανε να καταλάβετε ένα πράγμα. Η ευτυχία σας θα έχει βάθος, αρκεί να το θέλετε και οι δυο.
Αυτό ήταν η αρχή.

Λίγη ώρα μετά κι ενώ αγνατεύετε τον ορίζοντα, κάποιος σε σκουντά από πίσω. Γυρνάς να δεις ποιός είναι και ξάφνου, πέφτεις ξερός, μη έχοντας τις αισθήσεις σου. Μόλις δέχτηκες μπουνιά.
Με κλειστά τα μάτια ακόμα, νόμιζες ότι ονειρευόσουν. Ονειρευόσουν ένα μαγικό ταξίδι στην ευτυχία με σένα και την κοπέλα. Και τότε ξύπνησες και δειλά δειλά κοίταξες την κοπέλα που κατευθυνόταν προς το μέρος εκείνου που σου έδωσε τη μπουνιά. Δεν κατευθυνόταν. Την είχε αρπάξει από το χέρι.
Οπλίστηκες με θάρρος και κατευθύνθυκες προς το μέρος τους. Κοντοστάθηκες και αντεπόδωσες τη μπουνιά στον τύπο εκείνο. Κι εκείνη τη στιγμή, χωρίς να το καλοσκεφτείς, άρπαξες τη κοπέλα από το χέρι και τρέξατε όσο πιο μακριά μπορούσατε. Αφού χαθήκατε από το οπτικό πεδίο του κόσμου, κοίταξες την κοπέλα. Το βλέμμα της ήταν τρομαγμένο αλλά ταυτόχρονα έδειχνε ευγνωμοσύνη.
Τι θα γίνει από δω και πέρα;
Αυτό ήταν το ξύπνημα.

Τα όνειρα εκεί είναι, δε φεύγουν, η πραγματικότητα όμως έρχεται και φεύγει. Κάποια στιγμή θα φύγει και θα ζήσουμε το όνειρο.

Αταίριαστοι ελκυστές

Υπάρχουν φορές που σε ελκύει κάποιος ύστερα από ένα συμβάν. Υπάρχουν φορές που σε ελκύει κάποιος ύστερα από μια πράξη. Τόσο παράξενο μα και τόσο αληθινό ταυτόχρονα.
Υπάρχουν κι άλλες φορές που από την αρχή σε ελκύει κάποιος αλλά καταλήξατε να είστε φίλοι μέχρι να συμβεί εκείνο το συμβάν, η πράξη.
Ναι, ανακάλυψες ότι έχετε κάτι κοινό που σας συνδέει κι αυτό το κοινό για σένα έχει μεγάλη σημασία. Και τι γίνεται από δω και πέρα; Δύσκολο να ξέρεις...
Τι γίνεται όταν ξέρεις τον άλλον αρκετό καιρό και δημιουργήσατε μια φιλία αλλά αρχίζεις να νιώθεις κάτι παραπάνω επειδή ανακάλυψες αυτό το κοινό, μετά το συμβάν, τη πράξη;
Ή τι γίνεται όταν ο άλλος δε σε ελκύει από την αρχή αλλά κάποιο συμβάν, κάποια πράξη σε έκανε να νιώσεις κάτι παραπάνω για αυτόν;
Περίεργα σκηνικά γίνονται. Από το πουθενά έρχεται αυτό το συμβάν, η πράξη, αλλά στο τέλος συνειδητοποιείς ότι τα πράγματα είναι δύσκολα γιατί είστε αταίριαστοι. Κι όμως, εκείνο το συμβάν, εκείνη η πράξη χαράχτηκε βαθιά μέσα σου, λες και χάρη σε αυτά εξακολουθείς να ελπίζεις.
Μήπως τελικά δεν ήταν γραφτό να είστε μαζί κι ας υπήρχε εκείνο το κοινό; Αλλά αν είναι έτσι, τότε γιατί νιώθεις ότι ο κόσμος σου όλος γύρισε ανάποδα;

Finally

Ήρθε το βιβλίο στα χέρια μου και είναι κούκλα! Μικρούλι αλλά όμορφο!
Θα θυμάστε ότι εδώ και μερικούς μήνες, άρχισα ένα νέο και τολμηρό εγχείρημα. Να γράψω ένα βιβλίο και να το εκδόσω!
Όλα αυτά έγιναν και πλέον η διανομή του στους ενδιαφερόμενους άρχισε!
Για περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ.

Ένα μεγάλο και μαγικό ταξίδι αρχίζει...

Η ζωή συνεχίζεται

 
Οι μέρες περνάνε υπερβολικά γρήγορα τον τελευταίο καιρό. Όσο υπερβολικά γρήγορα κι αν περνάνε όμως, άλλο τόσο υπερβολικά ατελείωτες είναι οι νύχτες. Οι μοναχικές νύχτες.
Ίσως είναι η εποχή, που είναι δύσκολη. Είναι εποχή εξεταστικής, εν μέσω κρίσης. Ναι, ναι, δεν έχουμε τελειώσει ακόμα την εξεταστική. Έχουμε άλλες δύο εβδομάδες.
Αλλά δεν είναι αυτό μόνο.
Κάποτε, έγραφα. Έγραφα, γιατί το έβρισκα ενδιαφέρον. Το έβρισκα σαν διέξοδο από την καθημερινότητα. Το έβρισκα σαν κάτι ευχάριστο, για να ανοίξεις το μυαλό σου.
Δε θα ξεχάσω τις ιστορίες που είχα δημοσιεύσει κάποτε, που εξελίχθηκαν σε ιδέα για ένα βιβλίο μου.
Αλλά ρε φίλε, είμαι από εκείνους που βαριούνται εύκολα. Πρέπει να βρω κάτι άλλο για να ασχοληθώ. Κάποτε ζωγράφιζα. Κάποτε σκαρφιζόμουν ποιήματα. Κάποτε έγραφα. Κάποτε ερωτευόμουν. Ενώ τώρα; Τι έγινε κι έχασα το ενδιαφέρον μου;
Θα σας πω τι έγινε. Ο κόσμος καίγεται και ο ένας μεταδιδει στον άλλον την ασθένεια σα να είναι χολέρα. Άθελά μας ίσως, αλλά έτσι είναι
Μα τι λέω, ίσως προσπαθώ να γενικεύσω το πρόβλημά μου. Ναι, έχω χάσει το ενδιαφέρον μου για αυτά που κάποτε έδιναν νόημα στη ζωή μου. Τους τελευταίους μήνες, η ζωή τα έχει φέρει έτσι, ώστε να μην έχω όρεξη για τίποτε.
Κάποτε έλεγα ότι σοβαρεύτηκα. Ότι κοιτώ το μέλλον μου και τη ζωή πέρα από τη σχολή. Αλλά όπως έλεγε κι ένας αναγνώστης μου, ποιός ο λόγος να σοβαρευτείς αν κατά βάθος παραμένεις αυτός που ήσουν πάντα, δηλαδή αυτός που αγαπούσε τη ζωή και ο,τιδήποτε δίνει χαρά σ'αυτήν;
Ειλικρινά δεν ξέρω τι μου συμβαίνει.
Όμως είμαι σίγουρος ότι είναι μια φάση. Σε όλους μας συμβαίνει αυτό. Αλοίμονο αν δεν ήταν κάτι προσωρινό. Αλοίμονο αν δεν εξακολουθούσαμε να πιστεύουμε ότι η ζωή δεν είναι τόσο άδικη.
Ξέρω, είμαι εδώ και λίγους μήνες έτσι, αλλά κάποια στιγμή θα περάσει και θα ξαναγίνω αυτός που ήμουν κάποτε. Που να χαλάσει το σύμπαν δηλαδή.
Το μόνο που με ενθουσιάζει στην παρούσα φάση είναι ότι η σχολή πάει πολύ καλά και το βιβλίο μου θα το έχω στα χέρια μου εντός ημερών.
Α ναι, είχα γράψει ένα βιβλίο. Τότε, που ακόμα έγραφα. Και αναμένεται να εκδοθεί. Προς το παρόν, βρίσκεται στο τυπογραφείο.
Δεν θέλω να σκεφτώ τι θα γινόταν αν δεν υπήρχαν αυτά τα δυο πράγματα για να κρατήσουν τον ενθουσιασμό μου...
Όπως και να έχει... Πιστεύω ότι όλοι μας κάποια στιγμή επιστρέφουμε σε αυτό που είμασταν κάποτε και όλοι μας αγάπησαν για αυτό που είμασταν. Μέχρι τότε... Υπομονή.

Ανάρτηση χωρίς τίτλο

Τα περίεργα όνειρα συνεχίζονται, το άγχος συνεχίζεται και εμείς βυθιζόμαστε ολοένα και περισσότερο στο χάος της καθημερινότητας.
Είμαστε στα πρόθυρα κατέρρευσης και αναρωτιέμαι ποιός θα μας σώσει. Ποιός θα μας δώσει ένα χεράκι βοήθειας για να βγούμε στην επιφάνεια και δούμε τον κόσμο όπως τον βλέπαμε κάποτε.
Αλλά στην τελική το χέρι δε θα μας το δώσει κανείς. Εμείς πρέπει να βρούμε τη δύναμη να ανεβούμε και να ανοίξουμε τα μάτια μας.
Αλλά πώς θα το κάνεις αν μέσα σου βρίσκεσαι σε χάος; Αν μέσα σου τα πάντα είναι μπερδεμένα και νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε αδιέξοδο;
Που να είναι άραγε αυτές οι φωνούλες του υποσυνείδητου που όσο σπαστικές και να ναι, λένε πολλά; Μήπως τελικά εκείνα τα περίεργα όνειρα είναι η φωνή που σου "λέει" τι να κάνεις αλλά εσύ φοβάσαι να τα κάνεις;
Πάει, καταντήσαμε δειλοί όλοι μας. Πάει, χαλάσαμε...Να μασταν παιδιά που δε ξέραμε τι σημαίνει φόβος.

Περίεργο κενό

Περίεργα όνειρα, με περίεργους ανθρώπους, ανταλλάζοντας περίεργες αγκαλιές και περίεργα φιλιά.
Περίεργα όνειρα που αναρωτιέσαι γιατί τα είδες. Απωθημένο από το παρελθόν σου ή κρυφή επιθυμία; Είτε το ένα, είτε το άλλο, ίσως και τα δύο, ίσως και τίποτα από τα δύο. Απλά το υποσυνείδητο παίζει περίεργα παιχνίδια.
Ακόμα κι έτσι όμως, τι σημαίνουν εκείνα τα περίεργα όνειρα;
Όταν βλέπεις τέτοια όνειρα σχεδόν σε καθημερινή βάση, τότε κάτι περίεργο συμβαίνει. Τόσο περίεργο, που αναρωτιέσαι μήπως είσαι περίεργος τύπος τελικά. Τόσο περίεργος, που αναζητάς διέξοδο σε περίεργα πράγματα. Πράγματα που δεν είχες φανταστεί καν ότι θα κάνεις κάποια στιγμή.
Μήπως τελικά όσο περίεργος τύπος και να είσαι τελικά, το ζητούμενο για σένα είναι ένα; Ένα ζητούμενο που πιστεύεις ότι δύσκολα θα το βρεις; Ή ένα ζητούμενο που το βρήκες αλλά δεν ξέρεις αν είναι αυτό που ψάχνεις; Ή ένα ζητούμενο που το βρήκες αλλά εκείνο δε σε θέλει για να ασχοληθείς μαζί του;
Ίσως τελικά ο κόσμος μας φαίνεται περίεργος. Ή ίσως τελικά η ζωή μας φαίνεται περίεργη. Για αυτό κάνουμε περέργους συνειρμούς.
Μήπως για να μην μας φαίνεται τίποτα περίεργο, θα πρέπει να το εκλάβουμε ως φυσιολογικό; Μα τι φυσιολογικό υπάρχει σε τούτο το κόσμο ή σε τούτι τη ζωή; Τίποτα. Κενό εις το πηλίκον.
Κι όμως, ίσως να μην είναι τόσο κενός ο κόσμος τελικά... Απλά εμείς τα βλέπουμε έτσι. Γιατί εμείς νομίζουμε ότι είμαστε κενοί.

Ανάρτηση αγανάκτησης

Έχει περάσει καιρός από την τελευταία φορά που επικοινωνήσαμε αλλά ειλικρινά δεν έχω καθόλου χρόνο αυτόν τον καιρό. Εντάξει, ψέματα λέω, χρόνο έχω, αλλά είναι ελάχιστος και όποτε έχω, προτιμώ να τον ξοδεύω σε ο,τιδήποτε εκτός υπολογιστή. Ενιότε και στα βουνά, που και πάλι ανεβαίνω σπάνια. Αχ, που είναι τα περασμένα μεγαλεία που ανέβαινα σχεδόν κάθε τρεις και λίγο;
Μου έλεγε ένας φίλος μου τις προάλλες ότι απλά έχω σοβαρευτεί. Κοιτώ τη ζωή και το μέλλον με πιο σοβαρή οπτική. Κάτι που ξεκίνησα από τα τέλη του 2011...
Αλλά να σας πω κάτι; Έχει καταντήσει ρουτίνα... Σύμφωνοι, το να σοβαρευτείς και να κοιτάξεις πώς θα πας μπροστά είναι κάτι που όλοι μας πρέπει να κάνουμε, αλλά ρε παιδιά, κάποια στιγμή καταντά κουραστικό. Που είναι αυτό το κάτι όταν το χρειαζόμαστε για να κάνει τη ζωή μας λίγο άνω κάτω, να γουστάρουμε;
Πέρα από αυτά όμως, όλα μπαίνουν σιγά σιγά σε τάξη. Η σχολή πάει πάρα πολύ καλά, το ίδιο και το βιβλίο που σας είχα αναφέρει λίγους μήνες πριν. Δόξα το Θεό, όλα πάνε πολύ καλά αλλά τρώνε πολύ χρόνο κι επιπλέον που είναι αυτό το καταραμένο μπαμ στη ζωή που λέγαμε; Ένα μειονέκτημά μου είναι ότι βαριέμαι πολύ εύκολα. Ακόμα και τις σαββατιάτικες έξοδους το βράδυ τις έχω βαρεθεί. Κάτι καινούριο βρε παιδιά. Κάτι. Ο,τιδήποτε. Που δεν το χω ξανακάνει.
Βέβαια είχα και τη μετακόμιση που σας ανάφερα στην προηγούμενη ανάρτηση, αλλά εγινε κι αυτό.

Θα επιστρέψω όμως με ανάρτηση που θα κάνει μπαμ. Γιατί σας το χρωστάω. Σε εσάς και όλους τους κατεστραμμένους από τη ζωή. Μπας και χαμογελάσουμε λιγάκι.

Τα ξαναλέμε...

Sweet home...

Αν υπάρχουν κάποια πράγματα που μου προκαλούν έκπληξη, ένα από αυτά είναι η παλαιότητα. Όσο πιο παλιό, τόσο το καλύτερο. Δε μιλάω για τα ουίσκι και τα κρασιά. Μιλάω για άλλα πράγματα, που στα παλιά χρόνια τα φτιάχνανε πολύ καλύτερα απ'όσο τα φτιάχνουν τώρα.
Ένα από αυτά, είναι τα σπίτια.
Στο διαμέρισμα που μετακόμισα πλέον, μου έκανε εντύπωση η ανθεκτικότητά του.
Ολόκληρο το κτήριο, που αποτελείται από πέντε διαμερίσματα σε δυο ορόφους, χτίστηκε τη δεκαετία του πενήντα με πολύ μεράκι και αντέχει στο πέρασμα του χρόνου. Είναι γερό σκαρί.
Στα παλιά χρόνια, επέλεγαν να χτίσουν τις πολυκατοικίες σε μεγάλο οικόπεδο, με χαμηλό ύψος κι αυτό δίνει αντοχή. Ενώ τώρα χτίζουν πολυόροφα σπίτια σε μικρότερα οικόπεδα και "στριμόχνωνται" μεταξύ τους. Θεωρώ ότι η πρώτη μέθοδος κερδίζει τη δεύτερη κι ας μην είναι συμφέρουσα για διάφορους λόγους.
Στη δεκαετία του πενήντα, ακόμα χρησιμοποιούσαν τη παλιά μέθοδο, που χάθηκε από τη δεκαετία του εβδομήντα και μετά, με τις μεταπολεμικές πολυκατοικίες σε πρόχειρη κατασκευή. 
Για να καταλάβετε, ένα τριόροφο σπίτι δεκαετίας σε μικρό οικόπεδο που εξαντλεί τους συντελεστές δομήσεως, έχει πολύ περισσότερες ρωγμές από εκεί που μένω τώρα.
Το νέο σπίτι λοιπόν, αν και παλιό, ήταν πολύ εύκολο να κατοικηθεί.
Το καθαρίσαμε, διορθώσαμε κάποια μικροπράγματα όπως βάψιμο και βερνίκωμα των κουφωμάτων [που ήταν ξύλινα], μπήκαν και τα έπιπλα κι έγινε κουκλίτσα.
Μινιμαλιστικό στυλ, με χρώμα. Το αγαπημένο μου.
Κάποιοι θα πουν ότι ο μινιμαλισμός, που είναι και πιο "ψυχρός" σαν έννοια, θέλει πιο "αυστηρούς" συνδιασμούς, τόσο χρωματικά όσο και διακοσμητικά αλλά εγώ δε συμφωνώ. Μπορείς με το απλό και μοντέρνο να δώσεις μια αίσθηση ζεστασίας.
Διάβασα και κάτι άρθρα για τη ψυχολογία των χρωμάτων. Πολύ ενδιαφέρον. Το συνιστώ σε όλους.
Νέο σπίτι, νέα ζωή λοιπόν; Είδωμεν...
Το μόνο σίγουρο είναι ότι το χαίρομαι!

Θα είσαι κάτι μαγικό...

Βρισκόμαστε ακόμη στο 2011. Λίγες ώρες μας χωρίζουν από το 2012 κι εσύ προσπαθείς να κατεβάσεις όση καφεϊνη αντέχεις για την επικείμενη νύχτα.
Περνάμε και στο 2012 λοιπόν.
Όταν η νύχτα μεταξύ τελευταίας μέρας του χρόνου και πρώτης μέρας του χρόνου τελειώνει... το μεσημέρι και ξυπνάς το βράδυ, μια-δυο ώρες πριν τη νύχτα μεταξύ πρώτης και δεύτερης μέρας, χωρίς να θυμάσαι τίποτα απολύτως, τότε κάτι δεν πάει καλά. Και σε λίγες ώρες πρέπει να φύγεις για πάνω. Στα χιόνια δηλαδή. Κι έτσι φτάσαμε ενώ έχουν περάσει τρεις νύχτες, ουσιαστικά κοιμηθήκαμε μόνο τις δυο.
Μα πόσο ήπιαμε χτες; Γαμάτα δηλαδή. Αλλά και γαμώ δηλαδή.
Ξέρεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Και μάλλον έτσι θα συνεχιστεί η χρονιά. Εδώ περιμένουμε κάτι νοτιάδες στη Βουλιαγμένη και στα καπάκια ετοιμαζόμαστε για θάψιμο εκεί πάνω κι ακόμα δεν είδαμε τίποτα. Βάλε και κάτι καλές καταστάσεις με κάποια... ομορφόπαιδα. Βάλε και την επικείμενη μετακόμιση που με έχει ενθουσιάσει. Αλλά δεν πειράζει, γιατί είναι και γαμώ.
Ήταν μαγικές μέρες και θα είσαι κάτι μαγικό στο μυαλό μου.
Να έχετε λοιπόν μια και γαμώ χρονιά! Eυτυχισμένο το 2012 δηλαδής.