Ανάρτηση χωρίς τίτλο

Τα περίεργα όνειρα συνεχίζονται, το άγχος συνεχίζεται και εμείς βυθιζόμαστε ολοένα και περισσότερο στο χάος της καθημερινότητας.
Είμαστε στα πρόθυρα κατέρρευσης και αναρωτιέμαι ποιός θα μας σώσει. Ποιός θα μας δώσει ένα χεράκι βοήθειας για να βγούμε στην επιφάνεια και δούμε τον κόσμο όπως τον βλέπαμε κάποτε.
Αλλά στην τελική το χέρι δε θα μας το δώσει κανείς. Εμείς πρέπει να βρούμε τη δύναμη να ανεβούμε και να ανοίξουμε τα μάτια μας.
Αλλά πώς θα το κάνεις αν μέσα σου βρίσκεσαι σε χάος; Αν μέσα σου τα πάντα είναι μπερδεμένα και νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε αδιέξοδο;
Που να είναι άραγε αυτές οι φωνούλες του υποσυνείδητου που όσο σπαστικές και να ναι, λένε πολλά; Μήπως τελικά εκείνα τα περίεργα όνειρα είναι η φωνή που σου "λέει" τι να κάνεις αλλά εσύ φοβάσαι να τα κάνεις;
Πάει, καταντήσαμε δειλοί όλοι μας. Πάει, χαλάσαμε...Να μασταν παιδιά που δε ξέραμε τι σημαίνει φόβος.

Περίεργο κενό

Περίεργα όνειρα, με περίεργους ανθρώπους, ανταλλάζοντας περίεργες αγκαλιές και περίεργα φιλιά.
Περίεργα όνειρα που αναρωτιέσαι γιατί τα είδες. Απωθημένο από το παρελθόν σου ή κρυφή επιθυμία; Είτε το ένα, είτε το άλλο, ίσως και τα δύο, ίσως και τίποτα από τα δύο. Απλά το υποσυνείδητο παίζει περίεργα παιχνίδια.
Ακόμα κι έτσι όμως, τι σημαίνουν εκείνα τα περίεργα όνειρα;
Όταν βλέπεις τέτοια όνειρα σχεδόν σε καθημερινή βάση, τότε κάτι περίεργο συμβαίνει. Τόσο περίεργο, που αναρωτιέσαι μήπως είσαι περίεργος τύπος τελικά. Τόσο περίεργος, που αναζητάς διέξοδο σε περίεργα πράγματα. Πράγματα που δεν είχες φανταστεί καν ότι θα κάνεις κάποια στιγμή.
Μήπως τελικά όσο περίεργος τύπος και να είσαι τελικά, το ζητούμενο για σένα είναι ένα; Ένα ζητούμενο που πιστεύεις ότι δύσκολα θα το βρεις; Ή ένα ζητούμενο που το βρήκες αλλά δεν ξέρεις αν είναι αυτό που ψάχνεις; Ή ένα ζητούμενο που το βρήκες αλλά εκείνο δε σε θέλει για να ασχοληθείς μαζί του;
Ίσως τελικά ο κόσμος μας φαίνεται περίεργος. Ή ίσως τελικά η ζωή μας φαίνεται περίεργη. Για αυτό κάνουμε περέργους συνειρμούς.
Μήπως για να μην μας φαίνεται τίποτα περίεργο, θα πρέπει να το εκλάβουμε ως φυσιολογικό; Μα τι φυσιολογικό υπάρχει σε τούτο το κόσμο ή σε τούτι τη ζωή; Τίποτα. Κενό εις το πηλίκον.
Κι όμως, ίσως να μην είναι τόσο κενός ο κόσμος τελικά... Απλά εμείς τα βλέπουμε έτσι. Γιατί εμείς νομίζουμε ότι είμαστε κενοί.

Ανάρτηση αγανάκτησης

Έχει περάσει καιρός από την τελευταία φορά που επικοινωνήσαμε αλλά ειλικρινά δεν έχω καθόλου χρόνο αυτόν τον καιρό. Εντάξει, ψέματα λέω, χρόνο έχω, αλλά είναι ελάχιστος και όποτε έχω, προτιμώ να τον ξοδεύω σε ο,τιδήποτε εκτός υπολογιστή. Ενιότε και στα βουνά, που και πάλι ανεβαίνω σπάνια. Αχ, που είναι τα περασμένα μεγαλεία που ανέβαινα σχεδόν κάθε τρεις και λίγο;
Μου έλεγε ένας φίλος μου τις προάλλες ότι απλά έχω σοβαρευτεί. Κοιτώ τη ζωή και το μέλλον με πιο σοβαρή οπτική. Κάτι που ξεκίνησα από τα τέλη του 2011...
Αλλά να σας πω κάτι; Έχει καταντήσει ρουτίνα... Σύμφωνοι, το να σοβαρευτείς και να κοιτάξεις πώς θα πας μπροστά είναι κάτι που όλοι μας πρέπει να κάνουμε, αλλά ρε παιδιά, κάποια στιγμή καταντά κουραστικό. Που είναι αυτό το κάτι όταν το χρειαζόμαστε για να κάνει τη ζωή μας λίγο άνω κάτω, να γουστάρουμε;
Πέρα από αυτά όμως, όλα μπαίνουν σιγά σιγά σε τάξη. Η σχολή πάει πάρα πολύ καλά, το ίδιο και το βιβλίο που σας είχα αναφέρει λίγους μήνες πριν. Δόξα το Θεό, όλα πάνε πολύ καλά αλλά τρώνε πολύ χρόνο κι επιπλέον που είναι αυτό το καταραμένο μπαμ στη ζωή που λέγαμε; Ένα μειονέκτημά μου είναι ότι βαριέμαι πολύ εύκολα. Ακόμα και τις σαββατιάτικες έξοδους το βράδυ τις έχω βαρεθεί. Κάτι καινούριο βρε παιδιά. Κάτι. Ο,τιδήποτε. Που δεν το χω ξανακάνει.
Βέβαια είχα και τη μετακόμιση που σας ανάφερα στην προηγούμενη ανάρτηση, αλλά εγινε κι αυτό.

Θα επιστρέψω όμως με ανάρτηση που θα κάνει μπαμ. Γιατί σας το χρωστάω. Σε εσάς και όλους τους κατεστραμμένους από τη ζωή. Μπας και χαμογελάσουμε λιγάκι.

Τα ξαναλέμε...

Sweet home...

Αν υπάρχουν κάποια πράγματα που μου προκαλούν έκπληξη, ένα από αυτά είναι η παλαιότητα. Όσο πιο παλιό, τόσο το καλύτερο. Δε μιλάω για τα ουίσκι και τα κρασιά. Μιλάω για άλλα πράγματα, που στα παλιά χρόνια τα φτιάχνανε πολύ καλύτερα απ'όσο τα φτιάχνουν τώρα.
Ένα από αυτά, είναι τα σπίτια.
Στο διαμέρισμα που μετακόμισα πλέον, μου έκανε εντύπωση η ανθεκτικότητά του.
Ολόκληρο το κτήριο, που αποτελείται από πέντε διαμερίσματα σε δυο ορόφους, χτίστηκε τη δεκαετία του πενήντα με πολύ μεράκι και αντέχει στο πέρασμα του χρόνου. Είναι γερό σκαρί.
Στα παλιά χρόνια, επέλεγαν να χτίσουν τις πολυκατοικίες σε μεγάλο οικόπεδο, με χαμηλό ύψος κι αυτό δίνει αντοχή. Ενώ τώρα χτίζουν πολυόροφα σπίτια σε μικρότερα οικόπεδα και "στριμόχνωνται" μεταξύ τους. Θεωρώ ότι η πρώτη μέθοδος κερδίζει τη δεύτερη κι ας μην είναι συμφέρουσα για διάφορους λόγους.
Στη δεκαετία του πενήντα, ακόμα χρησιμοποιούσαν τη παλιά μέθοδο, που χάθηκε από τη δεκαετία του εβδομήντα και μετά, με τις μεταπολεμικές πολυκατοικίες σε πρόχειρη κατασκευή. 
Για να καταλάβετε, ένα τριόροφο σπίτι δεκαετίας σε μικρό οικόπεδο που εξαντλεί τους συντελεστές δομήσεως, έχει πολύ περισσότερες ρωγμές από εκεί που μένω τώρα.
Το νέο σπίτι λοιπόν, αν και παλιό, ήταν πολύ εύκολο να κατοικηθεί.
Το καθαρίσαμε, διορθώσαμε κάποια μικροπράγματα όπως βάψιμο και βερνίκωμα των κουφωμάτων [που ήταν ξύλινα], μπήκαν και τα έπιπλα κι έγινε κουκλίτσα.
Μινιμαλιστικό στυλ, με χρώμα. Το αγαπημένο μου.
Κάποιοι θα πουν ότι ο μινιμαλισμός, που είναι και πιο "ψυχρός" σαν έννοια, θέλει πιο "αυστηρούς" συνδιασμούς, τόσο χρωματικά όσο και διακοσμητικά αλλά εγώ δε συμφωνώ. Μπορείς με το απλό και μοντέρνο να δώσεις μια αίσθηση ζεστασίας.
Διάβασα και κάτι άρθρα για τη ψυχολογία των χρωμάτων. Πολύ ενδιαφέρον. Το συνιστώ σε όλους.
Νέο σπίτι, νέα ζωή λοιπόν; Είδωμεν...
Το μόνο σίγουρο είναι ότι το χαίρομαι!

Θα είσαι κάτι μαγικό...

Βρισκόμαστε ακόμη στο 2011. Λίγες ώρες μας χωρίζουν από το 2012 κι εσύ προσπαθείς να κατεβάσεις όση καφεϊνη αντέχεις για την επικείμενη νύχτα.
Περνάμε και στο 2012 λοιπόν.
Όταν η νύχτα μεταξύ τελευταίας μέρας του χρόνου και πρώτης μέρας του χρόνου τελειώνει... το μεσημέρι και ξυπνάς το βράδυ, μια-δυο ώρες πριν τη νύχτα μεταξύ πρώτης και δεύτερης μέρας, χωρίς να θυμάσαι τίποτα απολύτως, τότε κάτι δεν πάει καλά. Και σε λίγες ώρες πρέπει να φύγεις για πάνω. Στα χιόνια δηλαδή. Κι έτσι φτάσαμε ενώ έχουν περάσει τρεις νύχτες, ουσιαστικά κοιμηθήκαμε μόνο τις δυο.
Μα πόσο ήπιαμε χτες; Γαμάτα δηλαδή. Αλλά και γαμώ δηλαδή.
Ξέρεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Και μάλλον έτσι θα συνεχιστεί η χρονιά. Εδώ περιμένουμε κάτι νοτιάδες στη Βουλιαγμένη και στα καπάκια ετοιμαζόμαστε για θάψιμο εκεί πάνω κι ακόμα δεν είδαμε τίποτα. Βάλε και κάτι καλές καταστάσεις με κάποια... ομορφόπαιδα. Βάλε και την επικείμενη μετακόμιση που με έχει ενθουσιάσει. Αλλά δεν πειράζει, γιατί είναι και γαμώ.
Ήταν μαγικές μέρες και θα είσαι κάτι μαγικό στο μυαλό μου.
Να έχετε λοιπόν μια και γαμώ χρονιά! Eυτυχισμένο το 2012 δηλαδής.

Καταιγίδα των χριστουγέννων

Καταιγίδα της ερήμου ήθελα να γράψω αλλά είναι χριστούγεννα και πάει καλύτερα. Τεσπά.
Βουλιαγμένη vs Παρνασσός, Δεκέμβριος 2011. Enjoy the show.
Θαρρώ πώς οι γιορτές φέτος μπήκαν με το δεξί Και θα αφήσουμε το 2011 με τον καλύτερο τρόπο. Βέβαια, η επόμενη βδομάδα προβλέπεται "ξερή" με βοριάδες αλλά αυτά είναι ψιλά πράγματα, μετά τον "πόλεμο".
Όταν φυσάει νοτιάς το χειμώνα, τα κεριά παίρνουν φωτιά και τα σανίδια γίνονται ετοιμοπόλεμα. Μπορεί να είναι ζεστός αέρας, αλλά φέρνει δύναμη και υετό, που σημαίνει κύμματα και χιόνια. Φτάνει να έχουμε και τις κατάλληλες θερμοκρασίες. Ο βοριάς από την άλλη, μπορεί να είναι κρύος αέρας, αλλά πιο "ξερός".
Βάλτε και τα ανατολικά προσύνεμα, που σημαίνει ότι οι περιοχές που βρίσκονται κοντά σε θάλασσα, ευνοούνται περισσότερο. Τέτοιες περιοχές είναι η Αθήνα, ο Παρνασσός, η Εύβοια, το Πήλιο.
Με ανατολικά προσύνεμα, η καταιγίδα ήταν θέμα χρόνου να ξεσπάσει. Στον Παρνασσό η καταιγίδα έγινε χιόνι.
Με όλα αυτά τα έτακτα καιρικά φαινόμενα, πήραμε μια μεγάλη απόφαση. Αρχίζουμε με surf session στη Βουλιαγμένη και συνεχίζουμε με snow session στον Παρνασσό. Το πρώτο επιβαλλόταν επειδή ήταν από τις λίγες "χειμωνιάτικες" μέρες που βλέπεις τέτοιο κύμμα σε απόσταση αναπνοής απ'την Αθήνα. Το δεύτερο επειδή ήταν το "πρώτο αίμα" για φέτος.
Ναι, έχει πλάκα τη μια να είσαι στο νερό, στη μέση της καταιγίδας, έχοντας για μουσική υπόκρουση τα μπουμπουνιτά των κεραυνών και την άλλη στα χιόνια, μια μέρα που βγήκε ο ήλιος μετά την ανάλογη καταιγίδα.
Στον Παρνασσό, εκεί που περιμέναμε κόσμο, ο Άγιος Βασίλης μας έκανε τη χάρη και δεν είχε κόσμο. Ακόμα κι εμείς απορούσαμε. Σχεδόν καθόλου αναμονή στα λιφτ. Βέβαια σε ώρες αιχμής η αναμονή ήταν άντε πέντε λεπτά. Μόνο.
Είναι αξιοσημείωτο ότι με μόλις μια [και μισή] καταιγίδα, τα πάντα έγιναν λουκούμι για εμάς τους σανιδάδες. Σε βουνό και θάλασσα. Χρόνια είχαμε να δούμε τέτοιο δυνατό ξεκίνημα του χειμώνα, για την ακρίβεια, από τις αρχές της νέας χιλιετίας. Ήταν καταιγίδα μεγάλης κλίμακας, λες και ήταν Φλεβάρης.
Thanks God που λέμε κι εμείς. Για την ακρίβεια, Thanks Santa!
Αυτή τη βδομάδα, σειρά έχουν τα Καλάβρυτα.
Κι αφού πήγαμε και Παρνασσό, το βράδυ είχαμε κανονίσει ξεφάντωμα μέχρι πρωίας. Δύσκολο έργο αλλά το αντέξαμε. Είχαμε και λόγο. Βέβαια μένει κι ένα μεγάλο "αλλά", όμως μετά από τέτοιες μέρες, ποιός τολμά να πει ότι αυτό το "αλλά" έχει σημασία; Σανίδι και πάλι και όποιος αντέξει.
Κι έτσι όπως πάμε, θέλω για δωράκι από τον Άγιο Βασιλάκη ένα σετ τετρακέφαλων.
Μια χάλια χρονιά από ό,τι φαίνεται τελειώνει με εκπλήξεις και σαφώς ανεβασμένη διάθεση. Φαίνεται ότι οδεύουμε δυνατά στο 2012...
Καλές γιορτές να έχετε και θα τα ξαναπούμε!

* Οι φωτογραφίες από Βουλιαγμένη είναι από το Goodtimes mag κι από τον Παρνασσο από το Snowclub.

Overdose

 
Είναι τρομερή αίσθηση από το πουθενά να βρίσκεσαι κάπου και να τα πίνεις μέχρι το πρωί. Να έχεις στο μυαλό σου ότι απόψε θα κάτσεις μέσα, απόρροια της καθημερινής σου ρουτίνας, με τη σχολή, τις εργασίες, και τσακ φεύγεις στα άγρια χαράματα όσο πιο γρήγορα μπορείς, για να προλάβεις το τελευταίο μετρό. Φτάνεις στον προορισμό σου και αυτό ήταν. Τζιν τόνικ, σφηνάκια, μπύρες. Πότε πήγε εξίμιση το πρωί ούτε που το κατάλαβα.
Ναι, είναι αναζωογονητικό από το ναδίρ να φτάνεις στο ζενίθ της διάθεσής σου σε χρόνο dt. Κουλό, τρελό.
Ναι, έχει πλάκα από κει που κάθεσαι με το σκεπτικό ότι τώρα πάει, θα αράξεις μέσα, να κάνεις σαν τρελός για να προλάβεις το τελευταίο μετρό.
Ναι, ίσως το ότι είχα ένα προαίσθημα ότι θα τα σπάσουμε εκεί, επέσπευσε τις διαδικασίες.
Κάτι αλλάζει ή μου φαίνεται; Στην προηγούμενη ανάρτηση αυτό δεν έργαφα πάνω κάτω; Γουάτ δε φακ δηλαδή.

Αυτή τη στιγμή πίνω το δεύτερο καφέ και είμαι κομπλέ. Όταν ξύπνησα είχα ελαφρύ πονοκέφαλο, χανγκόβερ όμως δεν είχα, παρόλο που τα αδειάσαμε όλα χτες. Άλλες φορές έπινα λιγότερο και ξύπναγα με χανγκόβερ, σήμερα όμως μπα. Ίσως επειδή ήμουν [και είμαι ακόμη] στα πάνω μου; Πάλι γουατ δε φακ δηλαδή.

Ματωμένος Δεκέμβρης

Τρέχω, τρέχω, τρέχω...
Σχολή, εργασίες, βιβλίο. Η χρονιά μπήκε δυνατά στη σχολή, αν και καθυστερημένα. Οι εργασίες προχωράνε σε ικανοποιητικό βαθμό. Παράλληλα, αλληλογραφώ με το εκδοτικό ατελιέ που ανέλαβε την επιμέλεια του βιβλίου που πρόκειται να εκδόσω. Η αλληλογραφία προχωρά πολύ καλά, στην παρούσα φάση μάλιστα βρισκόμασε στο πρώτο στάδιο και όπου να ναι αναμένεται να προχωρήσουμε στο δεύτερο στάδιο.
Από βδομάδα πρέπει και να παραλάβω τα συγγράμματα των βιβλίων της σχολής. Τρέξιμο.
Ο Δεκέμβρης μπήκε με ένα σύντομο ταξιδάκι μου στο Λονδίνο και νιώθω τις μπαταρίες μου φορτισμένες. Άραγε πόσο καιρό θα μου πάρει να αποφορτιστώ;
Στις διακοπές λέω να αρχίσω να καθαρίζω το διαμέρισμα που κληρονόμησα, προκειμένου να γίνει το νέο μου σπιτικό. Υπόθεση καθόλου εύκολη όμως, καθώς το διαμέρισμα είναι "περίεργο" σχεδιαστικά και πρέπει να αλλάξω λίγο τη διάταξη. Για παράδειγμα, η τραπεζαρία να γίνει σαλόνι, το σαλόνι να γίνει υπνοδωμάτιο, το υπνοδωμάτιο να γίνει βεράντα. Τι σόι φοιτητής αρχιτεκτονικής είμαι; Παιχνιδάκι. Θα δούμε...
Σε γεννικές γραμμές, εδώ και λίγο καιρό, έχω μπει σε πρόγραμμα το οποίο θέλω να ακολουθήσω κατά γράμμα.
Γιατί τα κάνω όμως όλα αυτά; Μη βιαστείτε να πείτε ότι "αναγκαστικά" έτσι πρέπει να κάνουμε. Τα κάνω επειδή η χρονιά φέτος ήταν δύσκολη, τόσο ψυχολογικά όσο και πνευματικά, με άσχημα γεγονότα. Και το μόνο που χρειάζομαι αυτή τη στιγμή, είναι κάτι να ασχοληθώ, μακρυά από διασκεδάσεις και τα σχετικά. Πραγματικά νομίζω ότι χρειάζομαι ένα διάλλειμμα απ'όσα μας διασκεδάζουν και να συγκετρωθώ στον εαυτό μου. Έρχεται και το 2012, τρομάρα μας.
Τον Σεπτέμβρη, σε μια παλιότερη ανάρτησή μου, έλεγα πάνω κάτω τα ίδια. Ότι όλη αυτή η πεσμένη μου διάθεση τους τελευταίους μήνες, ίσως σημαίνει το τέλος για να έρθει μια νέα αρχή. Και τώρα αυτό θέλω να κάνω. Την αρχή την έκανε η συγγραφή του βιβλίου, το οποίο προχωρά πολύ καλά.
Κόντρα στη ροή των πραγμάτων, έρχεται και η είδηση ότι ο φετινός χειμώνας αναμένεται πολύ καλός, με ικανοποιητική χιονοκάλυψη από τις γιορτές. Ε ρε γλέντια που θα γίνουν. Κάποιοι λένε ότι το πολύ σε δυο εβδομάδες θα έχουν ανοίξει κάποια χιονοδρομικά. Ο Παρνασσός έχει ήδη ικανοποιητικό χιόνι στις πίστες.
Και μετά γιορτές και αφήνουμε πίσω το 2011...  Για μένα ήταν χάλια χρονιά, με κάποιες εξαιρέσεις όμως. Άραγε θα μπει δυνατά το 2012;
Θα αποφύγω να γίνω προφητικός αυτή τη φορά. Είδωμεν!

Άλλος για Λονδίνο;

Θαρρώ πως έχουν γραφτεί τόσα πολλά για το Λονδίνο που αν τα γράψω κι εγώ, θα καταλήξουμε όλοι γραφικοί. Αλλά έλα μου ντε που πέρασα πέντε μέρες εκεί και δε γίνεται να γράψω κάτιτις εδώ πέρα;

Τεσπά, αρχίζουμε με τα βασικά. Έχω φιλαράκι που κάνει μεταπτυχιακό εκεί, οπότε βρήκα ευκαιρία να ταξιδέψω προς τα κει.
Άφιξη Πέμπτη απόγευμα κι αντί να βρεθούμε αεροδρόμιο, είπαμε να βρεθούμε κατευθειάν Covent Garden για καμιά μπύρα και μετά γραμμή προς τις φοιτητικές εστίες του πανεπιστήμιου του Greenwich, που σπουδάζει. Να σημειώσω πώς πριν φτάσω, είχα φάει φρίκη που δεν μπορούσα να στείλω μηνύματα σε αγγλικό νούμερο. Τελικά ανακάλυψα ότι δεν έπρεπε να πληκτρολογήσω το 00 που σου λένε να κάνεις συνήθως, αλλά το "+" σκέτο και όλα κομπλέ.
Παρασκευή πήγαμε Tower Bridge και Big Ben.
Σάββατο, λόγω του φόρτου εργασιών του φιλαρακιού μου, κατέβηκα μόνος μου στο κέντρο. Τελικά δεν είναι και πολύ δύσκολο να βολτάρεις μόνος σου σε μια πόλη που πας πρώτη φορά. Ξεκίνησα από Green Park, ανηφόρησα προς Bond Street, περπάτησα κατά μήκος της Oxford Street, χωρίς βέβαια να παραλείψω να ψωνίσω κάποια πράγματα που είχα στο νου μου [οι.... τρέντυ ξέρουν για τι μιλάω], κατέληξα Covent Garden μέσω του Soho, πέρασα απέναντι στην περιοχή του Waterloo κι επιστροφή στο Greenwich.
Κυριακή κανόνισα να δω μια φίλη μου που επίσης σπουδάζει εκεί. Βρεθήκαμε στη Finchley Road‎, σε ένα διάλειμμά της απ'το διάβασμα. Όπως πληροφορήθηκα, τα μεταπτυχιακά εκεί είναι δύσκολα και ξεσκίζεσαι στο διάβασμα. Ευτυχώς είχαμε χρόνο να πιούμε το καφεδάκι μας και να τα πούμε. Στην επιστροφή, κατέβηκα London Bridge και είπα να πάω Greenwich με τα πόδια. Η απόσταση ήταν μεγάλη, αλλά μιας και βαριόμουν, είπα να περπατήσω τουλάχιστον. Χρόνος μια ώρα και κάτι, όση δηλαδή είναι και η απόσταση από τη σχολή μου στα Εξάρχεια μέχρη τη Δάφνη. Το διασκέδασα.
Αν δεν είχα κανονίσει να δω τη φίλη μου, θα πήγαινα Camden Town, να δω κι εκεί, αλλά δεν πειράζει, την επόμενη φορά.
Δευτέρα μια από τα ίδια με το φιλαράκι, κατεβήκαμε μέχρι κέντρο και μετά χωριστήκαμε, εγώ για το αεροδρόμιο, για την πτήση της επιστροφής.
Τι κράτησα:
Καθαρή ατμόσφαιρα κυρίως στα προάστια του Λονδίνου, όπως το Greenwich.
Η καπνοαπαγόρευση. Αν και καπνιστής, το μέτρο αυτό είναι πολύ θετικό καθώς έτσι πιάνεις τον εαυτό σου να καπνίζει πολύ λιγότερα τσιγάρα τη μέρα. Και ναι, μου άρεσε.
Τις βόλτες κυρίως γύρω από Tower Bridge και Big Ben.
Την Oxford Street και κάτι "μοδάτα" κοριτσάκια. Το βρήκατε!
Δεν είναι δα και τεράστια πόλη όπως νόμιζα. Και το δίκτυο μετρό δεν είναι δα και τόσο δύσκολο όπως νόμιζα. Αν έχεις καλό προσανατολισμό, ξέρεις που να πας.
Την περιοχή Docklads, στη στάση μετρό Canary Wharft . Ίσως επειδή μου τεριάζει η μοντέρνα αρχιτεκτονική με τους όγκους και τα γεωμετρικά σχήματα.
Τι δεν κράτησα:
Όταν έχει κοσμοσυρροή στους κεντρικούς δρόμους, ο κόσμος και κυρίως οι Λονδρέζοι, είναι αγενέστατοι. Σε σπρώχνουν για να περάσουν.
Οι οδηγοί είναι σαν τους ελληνες οδηγούς, αν όχι χειρότεροι. Είδα μπροστά στα μάτια μου τουλάχιστον 3 ατυχήματα με πεζούς. Δε θα έλεγα ότι τρέχουν τόσο γρήγορα, περισσότερο απρόσεκτοι είναι.
Τα τσιγάρα, τα ποτά και μερικά πράγματα, είναι υπερβολικά ακριβά.
Το μετρό. Κακογουστία σε όλο της το μεγαλείο. Εκτός από την καινούρια γραμμή Jubilee.

Σε γενικές γραμμές, το Λονδίνο μου άρεσε, αλλά μέχρι ένα σημείο. Να πας αν έχεις κάποιον που σπουδάζει εκεί για επίσκεψη, να βολτάρεις μόνος σου στο κέντρο, να ψωνίσεις. Να μην πας όμως αν θες να πας κάπου για διακοπές με παρέα. Η ζωή στο Λονδίνο κινείται με γρήγορους ρυθμούς και εμένα τουλάχιστον, δε μου αρέσει. Αν είναι να πάω κάπου για διακοπές, προτιμώ να πάω σε ένα μέρος με πιο χαλαρούς ρυθμούς ζωής, όπως η Βαρκελώνη.
Και μιας και ανάφερα τη Βαρκελώνη, σε σύγκριση, θεωρώ ότι το Λονδίνο είναι πιο... καθημερινό, ενώ η Βαρκελώνη πιο... weekend.
Θα ξαναπήγαινα Λονδίνο, μόνο και μόνο επειδή έχω φίλους που σπουδάζουν εκεί. Αλλιώς θα προτιμούσα και πάλι Βαρκελώνη. Με τα χίλια.
Όσο για τη νυχτερινή ζωή, προτιμώ της μικρές pub για μπύρες και χαλαρές καταστάσεις [δύσκολο] μιας και οι Λονδρέζοι όταν βγαίνουν για κλάμπινγκ, ξεφεύγουν πολύ. Πάρα πολύ.
Η μόνη νυχτερινή ζωή που μου άρεσε, ήταν αυτή του κλαμπ της εστίας του πανεπιστημίου, που οι θάμωνες ήταν φοιτητές. Αλλά και πάλι με επιφυλάξεις.
Δε θα γράψω κάτι άλλο, γιατί οι περισσότεροι ξέρουν περί τινός πρόκειται...
Α κι επίσης από που ξεφύτρωσαν όλοι αυτοί οι Έλληνες; Μπορούσα να τους μυριστώ από ακτίνα χιλιόμετρου.

Αντρική φιλία

Έχω δυο παλιόφιλους. Τα τελευταία χρόνια έχουμε χαθεί εντελώς. Αλλά όποτε βρισκόμαστε, ακολουθούμε αυστηρά ένα πρωτόκολλο. Συμπεριφερόμαστε λες και δεν πέρασε ούτε μια μέρα από την τελευταία φορά που ειδωθήκαμε κι ας ήταν πριν από μήνες. Πίνουμε καφέ στα "οικογενειακά" στέκια μας κι ας μην μαζεύουν πλέον κόσμο. Γελάμε, λέμε και τις μαλακίες μας, σχολιάζουμε κανά κοριτσάκι, λέμε και τι κάναμε εκείνο το καλοκαίρι που πήγαμε στην ψωροκώσταινα κι ας ήταν πριν από χρόνια. Και οι ώρες περνάνε χωρίς να το καταλάβουμε. Καμιά φορά κάνουμε και μίνι διακοπές γι'αυτό το σκοπό.
Καμιά φορά κερνάμε και χάνουμε το μέτρημα για το ποιός είναι ο επόμενος στη σειρά. Αλλά δεν πειράζει.
Έχω κι άλλους δυο παιδικούς που είχαμε χαθεί για πολλά χρόνια και τώρα είμαστε σα να μην είχαμε χαθεί ποτέ. Συμπερασματικά, η αντική φιλία ισχυροποιείται με την πάροδο του χρόνου...

Σε αντίθεση με τις γυναίκες, εμείς θα βρεθούμε και θα καφριλιάσουμε όσο πάρει, γελώντας με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο.
Υπάρχει και μια διαφορά μεταξύ ανδρών και γυναικών ως προς την φιλία. Οι άνδρες δεν είναι τόσο χαρισματικοί στον λόγο όσο οι γυναίκες, για αυτό και οι φιλίες τους βασίζονται περισσότερο σε κοινές δραστηριότητες και ενδιαφεροντα.
Ε ναι φίλοι μου, γι'αυτό και οι άντρες γουστάρουν να κάνουν παρέα διάφορα πράγματα. Και αυτά τα πράγματα κάνουν τους άντρες.
Από την άλλη, στις γυναίκες αρέσει περισσότερο να μεταφέρουν τις εμπειρίες τους και να αναλύουν τα συναισθήματά τους, για αυτό και η γυναικεία φιλία βασίζεται περισσότερο στην επικοινωνία. Με άλλα λόγια, μπορεί οι άνδρες να μην περνούν τέσσερις ώρες καθημερινά μιλώντας στο τηλέφωνο με τους φίλους τους, αναλύοντας τα πάντα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο ένας δεν καταλαβαίνει τον άλλον. Η ανδρική φιλία εξελίσσεται κάτω από διαφορετικές παραμέτρους, καθώς ψάχνεις να βρεις το άτομο με το οποίο θα μοιράζεστε πράγματα που γουστάρετε, όπως το να παίζετε μπάσκετ ή ποδόσφαιρο, να πηγαίνετε για σνόουμπορντ ή σερφ κι εννοείται να παρακολουθείτε το Τσάμπιονς Λιγκ, με πίτσα και μπύρες, ενώ η γυναικεία φιλία νομίζω έρχεται πιο εύκολα και εναλλάσσεται πιο εύκολα. Οι γυναίκες έχουν μια κολλητή η οποία μετά από κάποιο καιρό, θα αντικατασταθεί με κάποια άλλη. Εμείς δεν έχουμε ακριβώς κολλητούς. Έχουμε παλιόφιλους, που εδραιώθηκαν στη φιλία μας για τους συγκεκριμένους λόγους και στο βλέμμα τους αποτυπώνεται η αντρική φιλία που δε φθείρεται στο πέρασμα των χρόνων.
Όσο για σύγκριση μεταξύ ανδρικής και γυναικείας φιλίας; Στις γυναικείες φιλίες υπάρχει πολλή ζήλια, ανταγωνισμός και κουτσομπολιό που δυσκολεύουν την αληθινή φιλία σε αντίθεση με τις αντρικές γι'αυτό οι ανδρικοί δεσμοί φιλίας είναι οι ισχυρότεροι.
Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της ανδρικής φιλίας; Ο βασικός κοινός παρονομαστής είναι η εμπιστοσύνη. Σε αυτήν οδηγούν η διάθεση να μοιραστεί κανείς πράγματα για τον εαυτό του με τον άλλον, να υπάρχει αμοιβαιότητα σε αυτή την διάθεση και όρεξη να διατηρηθεί. Υπάρχουν κάποια πράγματα στην ανδρική φιλία, τα οποία είναι καθημερινή ρουτίνα σε μια γυναικοπαρέα. Και εξηγούμαι. Οι άνδρες δεν συνηθίζουν να ασκούν κριτική ο ένας στον άλλον και αν κάτι δεν τους αρέσει πάνω στον άλλον, θα του το πούν άμεσα, όχι εμμέσως, όπως οι γυναίκες. Όταν κάτι τους πειράζει, το λένε αμέσως, χωρίς να το κρατούν μέσα τους και να δημιουργούνται ίντριγκες.

Για τέτοιες στιγμές εξακολουθείς να ζεις. Για εκείνο το βλέμμα τους ζεις, που ξέρεις ότι φανερώνει πόσο καλοί παλιόφιλοι είστε.
Η αντική φιλία είναι το τελευταίο πράγμα που θα πεθάνει σε τούτο τον πλανήτη.

Εδώ πολυτεχνείο

Κλισέ τίτλος, άλλη μια ανάρτηση για το Πολυτεχνείο, μέρα που είναι σήμερα. Αλλά η ανάρτηση είναι κάτι περισσότερο από μια απλή αναφορά σε εκείνη την ιστορική μέρα.
Αναρωτιέμαι πόσα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε. Πόσο έχουμε αλλάξει εμείς; Πόσο έχουν αλλάξει οι χωροφύλακες; Η αλήθεια είναι ότι μάλλον τίποτα δεν έχει αλλάξει και σίγουρα κανένας δεν άλλαξε. Τότε οι χωροφύλακες εισέβαλαν στο Πολυτεχνείο, έπειτα από διαταγή της χούντας. Που θα εισβάλουν τώρα, έπειτα από διαταγή της κυβέρνησης; Τότε έπεσε η χούντα και πρόσφατα. Τι θα πέσει τώρα; Μου φαίνεται ότι σε γενικές γραμμές βιαζόμαστε πολύ. Και μετά τι θα γίνει;
Κάθε φορά που αισθανόμαστε την ανάγκη για επανάσταση, γίνεται σε χρόνο dt. Και το αποτέλεσμα;
Οι άνθρωποι κέρδισαν τα δικαιώματά τους με την πάροδο του χρόνου, ενώ εμείς βιαζόμαστε για τα δικαιώματα αυτά και πλέον αναρωτιέμαι αν είναι καλύτερα να περιμένουμε να έρθουν όλα με την πάροδο του χρόνου. Μπορεί οι μάχες να κερδίζονται άμεσα, αλλά ο πόλεμος κερδίζεται στο τέλος. Ε, άμα θέλουμε να κερδίσουμε τον πόλεμο από την αρχή, πώς στο διάολο περιμένουμε να είναι όλα καλά από την επόμενη;
Η γενιά του Πολυτεχνείου μας θυμίζει κάτι. Ο πόλεμος κερδίζεται στο τέλος, με σωστό σχεδιασμό και σωστό συγχρονισμό.
Εκείνη η γενιά όμως μάλλον έχει ξεθωριάσει, τα παιδιά εκείνα έχουν βάλει τα κουστούμια τους, τις γραβάτες τους, στρογγυλοκάτσανε στα γραφεία τους και γεμίζουν τις τσέπες τους. Ναι, η γενιά αυτή, είναι η γενιά των πολιτικών σήμερα.
Κι εμείς, κάνουμε επίθεση στους πολιτικούς. Κάνουμε επίθεση στους ίδιους, που απαξίωσαν τη γενιά αυτή. Αλλά ένα πράγμα μάλλον πρέπει να αναρωτηθούμε. Μήπως... βιαζόμαστε να τους κάνουμε επίθεση;
Πλην ορισμένων περιπτώσεων, όλοι άνθρωποι είμαστε και όταν βρισκόμαστε σε κατάσταση πανικού, δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Πράττουμε με βάση το ένστικτο, το αίσθημα της επιβίωσης, που μας οδηγεί συχνά σε λάθος συμπεράσματα. Ίσως η λύση είναι ένας ποιοτικός σχεδιασμός αντιμετώπισης του πανικού.
Αλλά έλα μου ντε που κι αυτοί οι άμοιροι έχουν πάνω από τα κεφάλια τους κάτι τύπους που αδιαφορούν για τη τύχη μας. Μόνο η σωτήρια του ευρώ τους νοιάζει...
Σε άλλα πράγματα, έχουμε κολλήσει δεκαετίες πίσω. Στον κόσμο, όλα έχουν αλλάξει. Μάυρος για πρόεδρος, γυναίκες στην εξουσία, ομοφυλόφιλοι σε υψηλόβαθμες θέσεις. Εμείς έχουμε κολλήσει σε προκαταλειμμένες ιδέες και τρομάζουμε στην ιδέα της απενοχοποίησης των ταμπού. Εδώ μήπως να βιαστούμε;

* Στην φωτογραφία είναι ο προαύλιος χώρος του Πολυτεχνείου [αρχιτεκτονική σχολή], με φόντο το κτήριο Αβέρωφ.

Η καρδιά ακούγεται πάντα

Πριν από μερικούς μήνες, μου γεννήθηκε η ιδέα να γράψω ένα βιβλίο. Και πρέπει να ομολογήσω ότι αν δεν ήσασταν κι εσείς οι αναγνώστες μου, δε θα είχα προσπαθήσει καν. Ναι, μερικοί από εσάς με προτρέψατε να το προσπαθήσω. Ναι, εσείς που διαβάσατε της ιστορίες του Πέτρου και της Νίκης ή την ιστορία "this summer is yours" με τη συνέχεια της και με τα σχόλια σας, δώσατε τροφή στο μυαλό μου για ένα νέο και τολμηρό εγχείρημα.
Σημαντική ήταν και η υποστήριξη μερικών καλών φίλων μου, που ενθουσιάστηκαν με την ιδέα της πιθανής έκδοσης ενός βιβλίου μου.
Έτσι, με χαρά σας ανακοινώνω ότι δημιουργήθηκε ένα νέο μπλογκ που θα αναφέρεται αποκλειστικά στην επικείμενη έκδοση του βιβλίου μου.
Το βιβλίο θα έχει τίτλο "Η καρδιά ακούγεται πάντα" κι από εκείνο το μπλογκ θα μπορείτε να ενημερώνεστε για τις εξελίξεις.

Συντονιστείτε [και] εκεί και θα τα λέμε συχνότερα!

Πολιτική επικαιρότητα sucks

 
Αρνούμαι πεισματικά να γράψω για πολιτική σε τούτο το μπλογκ γιατί το μπλογκ μου θέλω να έχει σαν θέμα τη ζωή και ό,τι αφορά αυτήν, από τα μικροπράγματα ως τα σημαντικά.
Μικρή ζωή, μεγάλες στιγμές, όπως και ο τίτλος. Εδώ καταγράφονται εμπειρίες, προσωπικές ή μη, που μας βοηθάνε να βρούμε μια ισορροπία, ώστε να απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή.
Αλλά ρε φίλε, τούτη η κατάσταση της χώρας μας έχει με το ένα πόδι στο γκρεμό και τίποτα δεν περνά ασχολίαστο. Έχω τόσα πολλά να σχολιάσω, να καταθέσω τις ενστάσεις μου σε διάφορα θέματα, αλλά στην τελική ένα πράγμα πρέπει να πούμε.
Τελειώνετε επιτέλους με τούτη την κατάσταση ώστε να χαρούμε κι εμείς την [λιγοστή] ζωή που μας απέμεινε.

ΥΓ: Όταν έγραφα τα παραπάνω, δεν είχε βγει "υπηρεσιακός" πρωθυπουργός ο Παπαδήμος. Άσχετα απ'αυτό όμως, πάλι τελειώνετε ρε παιδιά. Βαρεθήκαμε. Κι εσύ, κ. Λουκά, το ότι ήσουν πρώην αντιπρόεδρος της ΕΚΤ, δε μου λέει τίποτα. Τσιράκι του Γιωργάκη και του Αντωνάκη θα γίνεις.

Φτηνά τσιγάρα και ποτά

Καθόταν κι έστριβε τσιγάρο. Το άναψε και τράβηξε την πρώτη τζούρα. Ρούφηξε τον καπνό και απανωτά κατάπιε μια γουλιά από το ρούμι του.
Καθόταν και σκεφτόταν. Πώς κατάντησε έτσι; Που πήγε η όρεξη για ζωή; Κατάντησε να καπνίζει και να πίνει, προσπαθώντας να ξεθυμάνει κάπως τον πόνο του. Τον πόνο που του άφησε η ζωή.
Του είχαν συμβεί πολλά, διάφορες μαλακιούλες όπως έλεγε, ικανές να τον καταστρέψουν και να τον φέρουν στην κατάσταση που είναι τώρα. Είναι καιρό μόνος του, έχει χάσει κάθε διάθεση να βγει έξω και να περάσει καλά, το έβρισκε ψεύτικο. Ένοιωθε εγκλωβισμένος στον κόσμο του, που δεν ήταν άλλος παρά το τσιγάρο και το ποτό. Ήθελε τόσο πολύ να περνά καλά, με ανθρώπους, με σχέσεις, αλλά δεν τα έβρισκε κι έτσι πέρναγε καλά με φτηνά τσιγάρα και φτηνά ποτά.

Καθόταν κι έπινε μια γουλιά από την πορτοκαλάδα του. Κοίταξε τον δρόμο κάτω από τη βεράντα του.
Πονούσε.
Πονούσε γιατί είχε κόψει το τσιγάρο και το ποτό που τόσο τον είχαν καταστρέψει και προσπαθούσε να σταθεί στα πόδια του. Το μόνο που τον ενδιάφερε τώρα είναι να γεμίζει την καθημερινότητά του με κάποια ασχολία, με τη σχολή του, τις διάφορες δουλίτσες όπως έλεγε. Στην καθημερινότητα ήταν ολομόναχός του, μοίραζε τον χρόνο ανάμεσα στη σχολή και τις δουλίτσες. Ήταν μοναχικός άνθρωπος που όμως σπαταλούσε το χρόνο του δημιουργικά, προσπαθώντας έτσι να ξεχάσει τον πόνο από την στέρηση τσιγάρου, ποτού, φτηνών ανθρώπων, φτηνών σχέσεων...

Έρωτας. Ξανά.

Έρωτας. Κορυφαίο ιδιοτελές συναίσθημα, αναφέρεται μόνο στις ερωτικές σχέσεις [όπως δείχνει και το όνομα του]. Δίνεις τα πάντα στον άλλο και περιμένεις τα πάντα από αυτόν. Παραδίδεσαι ψυχή τε και σώματι και επιθυμείς το ίδιο από το ταίρι σου. Για μένα ο αληθινός μεγαλειώδης έρωτας, αυτός που θα σταματήσει το χρόνο, είναι πιο σπάνιος και προσωπικά πιο επιθυμητός από την αγάπη. Ίσως γι'αυτό είναι δύσκολος ο έρωτας στις μέρες μας... Γιατί σπάνια εφαρμόζεται το δούνε και λαβείν. Κι αν εφαρμόζεται, εφαρμόζεται με τον χρόνο. Ο έρωτας κρατάει σε βάθος χρόνου, εκτός κι αν μιλάμε για κεραυνόβολο κι αμοιβαίο έρωτα. Δύσκολο πράγμα τελικά; Μήπως το υπεραναλύουμε μέχρι αηδίας και δεν κοιτάμε πώς να ζήσουμε τις χάρες του κι ας φύγει; Θέλω να ερωτευτώ ρε γαμώτο. Δύσκολοι καιροί για να ερωτευτείς. Ίσως να είναι αργά πια.

Εικοσιπέντε

Ναι λοιπόν, είναι γεγονός. Το ένα τέταρτο του εκατό είναι γεγονός. Εικοσιπέντε λοιπόν. Χρόνια μου πολλά.
Το Σάββατο βράδυ εκεί που σκόπευα να τη βγάλω μέσα επειδή δεν είχα όρεξη για τίποτα, τσουπ οι δικοί μου να μου ανακοινώνουν να κάνω μπάνιο και να ντυθώ. Η μυρωδιά από σουφλέ, πίτσα, σπανακόπιτα, κίνησε ακόμα περισσότερο τις υποψίες μας. Και τσουπ, οι πρώτοι "οικογενειακοί" φίλοι. Και αγρότερα και δυο-τρεις φίλοι μου.
Δε λέω, πέρασα καλά αλλά κάτι έλειπε. Εντάξει, δεν κρύβω ότι θα προτιμούσα μια έκπληξη-υπερπαραγωγή από τους φίλους μου ή να έρθουν κάποιες όμορφες παρουσίες, αλλά ακόμη κι έτσι καλά ήταν. Η ευχάριστη έκπληξη ήρθε στο τέλος όπου εμφανίστηκε από το πουθενά μια φίλη μου, με δυο φίλες της. Κρίμα που δεν έκατσαν παραπάνω. Μα τι κρίμα όμως! Εντάξει, πολλά θέλω.
Τελοσπάντων αυτό που θέλω να πω είναι ότι ενώ αρχικά δεν είχα όρεξη για τίποτα και μάλιστα δεν είχα σχέδια για αυτές τις μέρες, στο τέλος δε με χάλασε το όλο σκηνικό.
Αφού έφυγαν όμως όλοι κι ετοιμαζόμουν να την πέσω, ρε φίλε, κάτι δεν με άφησε να κοιμηθώ. Σκεφτόμουν όλους αυτούς που αξιώθηκαν να έρθουν σπίτι μου. Το συμπέρασμα ποιό ήταν; Όσοι ήρθαν μάλλον αξίζουν την φιλία μου και όσοι δεν ήρθαν, δεν την αξίζουν. Εγωιστικό; Ίσως, δεν ξέρω. Απλά αυτό που κατάλαβα είναι ότι μόναχα όσοι ήρθαν ίσως μείνουν για πάντα στη ζωή μου κι αυτό επειδή οι συγκεκριμένοι είναι ίσως οι μοναδικοί με τους οποίους έχουμε δυνατούς δεσμούς φιλίας. Και ναι, μιλάω για τους φίλους μου κι όχι για τους συγγενείς.
Καλά, για τη φίλη μου που ήρθε στο τέλος, δε μπορώ να πω με σιγουριά ότι έχουμε δυνατό δεσμό γιατί δεν τη γνωρίζω καιρό και ούτε μιλάμε πολύ, αλλά κάτι μου λέει ότι αξίζει.
Αλλά ρε φίλε, τι γίνεται όταν με μια άλλη που ήρθε έχουμε μια μάλλον περίεργη σχέση; Ναι, είμαστε φίλοι, αλλά τα πράγματα μεταξύ μας είναι λίγο περίεργα. Κι αυτό με έκανε να αισθανθώ κάπως. Μπα, μάλλον γίνομαι παρανοϊκός.
Έκανα αυτές τις σκέψεις γιατί τον τελευταίο καιρό έχω κλειστεί πολύ στον εαυτό μου. Βαριέμαι να βγω, να κάνω ο,τιδήποτε. Τα βρίσκω όλα ψέυτικα ρε φίλε. Κι επίσης, πέρσυ, τέτοια μέρα, είχα κάνει πάρτυ-υπερπαραγωγή και πράγματι, είχε έρθει πολύς κόσμος. Στο τέλος πέρασα καταπληκτικά αλλά αναρωτήθηκα αν όλοι αυτοί που ήρθαν θέλουν πραγματικά να είναι φίλοι μου. Φέτος, που δεν σχεδίασα τίποτα αλλά ήρθαν αυτοί οι λίγοι, πάλι τι να σκεφτώ; Δεν ξέρω, έχω μπερδευτεί. Ίσως και να είμαι από τη φύση μου περίεργος και να θέλω επιλεκτικά πράγματα.
Ναι τελικά αυτοί που αξίζουν την φιλία είναι μετριμένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού... Οι υπόλοιποι είναι απλά για τον χαβαλέ κι έτσι πρέπει να μείνουν.
Όπως και να έχει όμως... Να με χαίρεστε! Η μέρα δεν έχει τελειώσει ακόμη οπότε να δούμε τι άλλο μπορεί να συμβεί!

ΥΓ: Θέλω να ευχαριστήσω τον Δ, τον Θ, τον Ν, την Α και την Β [και τις φίλες της!]. Πραγματικά με αφήσατε άφωνο.

Διατήρησε τη ψυχραιμία σου

Ο κόσμος έχει γίνει καχύποπτος. Περπατάς στον δρόμο και σε κοιτάνε περίεργα. Στέκεσαι κάπου και σε κοιτάνε περίεργα. Κάθεσαι κάπου και σε κοιτάνε περίεργα.
Στις μέρες μας, ο λαός μας καίγεται και νοιώθει ανασφάλεια. Γινόμαστε προσεκτικοί στις κινήσεις μας και κάθε φορά που βλέπουμε έναν "περίεργο" συνάνθρωπό μας, αυτόματα νομίζουμε ότι αυτός ο "περίεργος" θα μας την πέσει.
Λογικό συμπέρασμα αν αναλογιστούμε τα όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό, αλλά έχουμε ξεφύγει. Βάλε και τον εγωισμό μας, το συμφέρον μας, τις παρεξηγήσεις, τη συγκοφαντία. Όλα αυτά θα μας οδηγήσουν στη διχόνια μια μέρα.
Τις προάλλες ήμουν σε ένα μαγαζί με σερφ και περίμενα τα παιδιά να κλείσουν και να πάμε για σερφ. Στεκόμουν απέναντι από το μαγαζί, στην άλλη πλευρά του δρόμου, έξω από μια μονοκατοικία, με ντύσιμο σέρφερ, φραπέ στο χέρι και τη σανίδα ακουμπισμένη στα κάγκελα. Η σπιτονοικοκυρά που πέρναγε εκείνη τη στιγμή, με κοίταξε με μισό μάτι και μου λέει "τι στέκεσαι εδώ;". Της απαντάω ευγενικά ότι περιμένω τα παιδιά και αντί να συνεχίσει το δρόμο της, συνεχίζει να με κοιτά με δολοφονικό βλέμμα και να λέει "τον καφέ μην τον πετάξεις στο δρόμο". Δεν της απάντησα αλλά σκέφτηκα "μα καλά τόσο χαζός είμαι για να πετάξω ένα πλαστικό ποτήρι στο δρόμο;". Και καλά επειδή είχα το στυλάκι του σέρφερ, του κωλόπαιδου που σερφάρει όλη τη μέρα και ζει τη ζωή του αδιαφορώντας για το αύριο, πρέπει να μου "επιτεθεί"; Αμην και ποτέ.
Αυτό το περιστατικό μου θυμίζει τη στάση που έχουν μερικοί απέναντι σε άλλους, εξαιτίας παράγοντων όπως το ντύσιμο ή το παρουσιαστικό. Και την στάση αυτή τη βρίσκω κυρίως από άτομα κάποιας ηλικίας. Μα καλά, δηλαδή επειδή είμαστε έτσι, είμαστε και "περίεργοι"; Και σας δίνουμε την εντύπωση ότι "κάτι τρέχει" με εμάς; Χαλαρώστε, δε θα σας την πέσουμε, δε σας τσεκάρουμε για να σας ληστέψουμε, δε σχεδιάζουμε βανδαλισμό. Όλα έχουν και κάποια όρια. Έλεος πια.
Και σα να μη φτάνει αυτό, μερικοί έχουν ξεχάσει τι σημαίνει να αντιμετωπίζεις ευγενικά τον άλλον.
Μια φορά έκανα το λάθος να περπατώ στη μέση του δρόμου κι από πίσω ερχόταν αυτοκίνητο που δεν το είχα δει. Ήταν βράδυ και ο δρόμος ερημικός. Ο οδηγός, μου κόρναρε αλλά δεν τον άκουγα και μόνο όταν πέρασε από δίπλα μου, άρχισε να με βρίζει, στολίζοντάς με γραφικά. Του απάντησα με ψυχραιμία ότι είμαι κωφός και του είπα ότι έκανα λάθος που περπατούσα στη μέση. Κατάλαβε ότι επειδή είμαι κωφός, δεν τον άκουσα και μου απαντά "α, συγγνώμη..." κι έφυγε.
Τον χειμώνα που μας πέρασε, είχα καλέσει ταξί για να με πάει κάπου. Μαζί μου είχα τον σάκο που βάζω τη σανίδα του σνόουμπορντ. Ο σάκος είναι 165 εκατοστά μήκος και δε χωρούσε. Ο ταξιτζής αντί να προθυμοποιηθεί να με εξυπηρετήσει, με έβρισε λέγοντας μου "που πας ρε με αυτό το πράγμα; δώσε μου 20 ευρώ τώρα αλλιώς φεύγω". Του απάντησα ευγενικά ότι έχω σανίδα σνόουμπορντ και τι θα μπορούσα να κάνω; Αφού πρέπει να πάω κάπου με τη σανίδα. Η ψυχραιμία μου τον έκανε να αλλάξει και να προσπαθήσει να βρει ταξί με μεγαλύτερο χώρο, μέσω ασύρματου. Εν τέλει δηλαδή με εξυπηρέτησε και μετά από λίγο ήρθε άλλο ταξί, με τον ταξιτζή να είναι πιο ευγενικός από τον προηγούμενο.
Όλα αυτά με έκαναν να σκεφτώ "μα καλά δηλαδή, όλοι τους καρίζουν, ξεχνώντας να είναι ψύχραιμοι και όταν δουν τον άλλον ψύχραιμο κι ευγενικό, τότε θυμούνται τον καλό τους εαυτό;".
Όπως και να έχει, τσαντίζομαι άσχημα όταν δεν βρίσκεις κόσμια αντιμετώπιση ή σε κοιτάνε περίεργα, για διάφορους λόγους. Η αλήθεια είναι ότι με όλα αυτά που συμβαίνουν στις μέρες μας, όλοι μας έχουμε γίνει καχύποπτοι με τους άλλους κι εύκολα χάνουμε την ψυχραιμία μας, αλλά ρε παιδιά, ας βάλουμε κάποια όρια.
Ψυχραιμία πάνω απ'όλα και να προσπαθήσουμε να αντιμετωπίσουμε καταστάσεις με κατάλληλο τρόπο.

Αιώνια εφηβεία

Αλητεία, ποτά, σεξ, ναρκωτικά και ροκ εντ ρολ. Η γενιά αυτή ζει και βαζιλεύει στις μέρες μας.
Σάββατο βράδυ στην πιάτσα του Κεραμεικού, της Κωσταντινουπόλεως και ένας θεός ξέρει που αλλού, δεκάδες έφηβοι συγκετρωμένοι με τις μπύρες παραμάσχαλα, αράζουν και μαλακίζονται. Οι έφηβοι της παλαί ποτέ πιάτσας της Αβραμιώτου είναι εδώ.
Έφηβοι που δε θα μεγαλώσουν ποτέ. Έφηβοι από όλες τις φυλές, από ροκάδες με μακριά μαλλιά, στενά παντελόνια και μολύβι στα μάτια, μέχρι σκέιτερς με τατουάζ και στριφτό στο αυτί. Έφηβοι από κάθε κουλτούρα, κουλτούρα της ψευτομαγκιάς. Προσθέστε και τα γκομενάκια που ζουν το παρακμιακό γκλαμ, που το παίζουν από ροκ μέχρι χίπις και το αντίστροφο.
Καταναλώνουν τις μπύρες μέχρι αηδίας, καπνίζουν κανά μπάφο που και που, την πέφτουν στις ψευτογκόμενες της παρέας, κοινώς την πέφτουν στην γνωστή του γνωστού τους. Θα τους γυαλίσει καμιά, θα τη φασώσουν, ίσως και την πηδήξουν λίγο παραπέρα, εκεί που δεν έχει φως, πίσω από έναν σκουπιδοτενεκέ. Εκεί, στα όρθια.
Τους βρίσκεις σχεδόν κάθε Σάββατο εκεί, άντε και Παρασκευή. Όλοι μαζί έχουν κάνει μια τεράστια παρέα, έστω κι αν οι φυλές δεν μιλάνε οι μια με την άλλη. Σαν τις συμμορίες, που όμως συνυπάρχουν ειρηνικά στο ίδιο καζάνι. Όλοι νομίζουν ότι είναι δημοφηλείς. Ότι τους ξέρουν όλους και όλοι τους ξέρουν.
Οι έφηβοι αυτοί βαριούνται. Θέλουν κάτι να κάνουν, κάτι το διαφορετικό κι αυτό το κάτι είναι αλητεία, ποτά, σεξ, ναρκωτικά και ροκ εντ ρολ. Για αυτούς, αυτά είναι "κάτι το διαφορετικό", για να μην βαριούνται. Κάθε φορά που πάνε εκεί, θα κάνουν τα ίδια πράγματα, αλλά για αυτούς είναι "κάτι το διαφορετικό" από την καθημερινότητα.
Αλήθεια, στα πόσα ποτά πεθαίνεις; Στα πόσα ναρκωτικά πεθαίνεις; Μα καλά δεν βαρέθηκες να τα κάνεις; Κι αν νομίζεις ότι τα χρειάζεσαι για να πηδήξεις κάποιο γκομενάκι που τυγχάνει να είναι γνωστή του γνωστού σου, τότε τι να πω. Μάλλον μεγάλωσα για αυτά. Ναι, αλήθεια, με πήραν τα χρόνια για κάτι τέτοια πράγματα. Δεν είμαι ούτε αλήτης, ούτε μπεκρής, ούτε ναρκομανής. Και δεν πρέπει να γίνω τέτοιος για να πηδήξω κάποιο απ'αυτά τα γκομενάκια.
Δυστυχώς ή ευτυχώς, τέτοια γκομενάκια, θέλουν τέτοιους τύπους. Αλήτες. Κωλόπαιδα. Κι αυτοί αν θέλουν τέτοιες, τότε εγώ ευχαριστώ αλλά δε θα πάρω. Ναι, με πήραν τα χρόνια για να ασχοληθώ με κάποιες που ζουν στην ψευδαίσθηση της αιώνιας εφηβίας. Ναι, με πήραν τα χρόνια για να εξακολουθώ να ζω στην ψευδαίσθηση αυτή.
Ναι, είναι ωραία η ψευδαίσθηση αυτή. Είναι ωραία να αράζεις μέχρι το πρωί, να πίνεις μέχρι να μην αντέχεις, να καπνίζεις, να την πέφτεις σε γκομενάκια, να τις φασώνεις, να τις πηδάς. Είναι ωραία να νοιώθεις μέλος της κουλτούρας αυτής, να νοιώθεις ότι τα γκομενάκια πέφτουν στην αγκαλιά σου, επειδή είσαι μέλος της κουλτούρας αυτής. Αλλά για πόσο ακόμα; Για πόσο θα κρατήσουν όλα αυτά; Μέχρι να ξυπνήσεις;
Τις προάλλες, ένα σαββατόβραδο, ήμουν κι εγώ εκεί, ανάμεσα σε όλους αυτούς. Έβλεπα παντού γνωστούς μου, χαιρετούσα όποια γκόμενα ήξερα, έστω κι αν δεν μιλούσαμε ποτέ, έπινα, κάπνιζα. Και όλα αυτά γιατί; Επειδή τα κάνουν και οι άλλοι; Ή επειδή έτσι ένοιωθα κι εγώ μέρος της κουλτούρας; Παπαριές ρε. Η κουλτούρα αυτή έχει σαπίσει, έχει παρηκμάσει και μαζί με αυτήν σαπίζουμε κι εμείς. Αλλά εγώ, όχι ευχαριστώ, δε θα σαπίσω. Στα αρχίδια μου όλοι εσείς οι ψευτοκουλτουριάριδες που θέλετε να λέγεστε και αλήτες, που λέτε κιόλας ότι κάνετε μπάφους.
Αλήθεια, όλοι αυτοί, γιατί ζουν μέσα σ'αυτή την κουλτούρα, σ'αυτή την ψευδαίσθηση, της αιώνιας εφηβίας; Σίγουρα κάποιος λόγος θα υπάρχει. Ψυχολογικά προβλήματα; Κατάλοιπα από μια άλλη εποχή; Πολλά πράγματα συμβάλλουν στο να σε κάνουν να γίνεις ένας απ'αυτούς.
Όσο για μένα... Ναι, είχα κάποια ψυχολογικά προβλήματα, ναι είχα κάποια κατάλοιπα από μια άλλη εποχή. Ναι, ήθελα να νοιώσω ότι με ξέρουν όλοι. Ναι, ήθελα να ζήσω κάποια χρόνια που έχασα κάποτε. Πήγαινα εκεί όχι μόνο επειδή πάει η παρέα μου, αλλά κι επειδή ήξερα ότι εκεί θα βρω γνωστούς μου και το κυριότερο, γνωστές μου, γκομενάκια. Αλλά όλα αυτά για τι; Για μερικά φασώματα και μερικά πηδήματα της στιγμής; Άσε μας ρε.
Θα μπορούσα να τα κάνω όλα αυτά εν τέλει. Να το παίξω αλήτης, κωλόπαιδο, με μια δόση κατάθλιψης, που καπνίζει, πίνει, παίρνει ναρκωτικά. Αλλά δεν μου πάει βρε παιδί μου. Ναι, έχω μια κάποια κατάθλιψη, αλλά μέχρι εκεί. Δεν μπορώ να το παίξω κάποιος που δεν είμαι. Κάποιοι το κάνουν, γιατί μπορούν, αλλά εγώ δεν μπορώ. Δεν μου πάει βρε παιδί μου. Δεν είμαι μαλάκας για να το παίξω μαλάκας.
Αναρωτιέμαι τι σκατά κάνω εκεί πέρα, ανάμεσα σε όλους αυτούς. Γιατί; Στην τελική, είμαι απλά θεατής. Γιατί στα αρχίδια μου τι κάνουν οι άλλοι. Εντάξει, δεν έλειπαν οι στιγμές που κι εγώ μαλακιζόμουν, όπως και οι άλλοι και νοιώθαμε όμορφα, αλλά κατάντησε κουραστικό. Κάθε φορά τα ίδια. Οι μαλακίες που κάνουμε για να μην βαριόμαστε, έγιναν εχθρός. Εμένα τουλάχιστον με κάνουν να βαριέμαι πλέον. 
Και στο τέλος τι κατάλαβα; Για ποιό λόγο γίνονται όλα αυτά; Μπορεί κάποιοι από αυτούς να είναι από τα πιο μοναχικά άτομα που υπάρχουν. Ναι, ίσως κι εγώ να νοιώθω μοναχικό άτομο, με την έννοια ότι νοιώθω ότι έχω χάσει κάποια χρόνια από τη ζωή μου. Ναι, τελικά ίσως όλοι εμείς θέλουμε να ζήσουμε την αιώνια εφηβία για να γεμίσουμε την μοναξιά που νοιώθουμε μέσα μας. Αλλά κάτι δεν στέκει βρε παιδί μου. Η αιώνια εφηβεία, ευτυχώς ή δυστυχώς τελειώνει και τότε τι μένει να γίνει; 

Όλοι εσείς που δε θέλετε να βαριέστε και γι'αυτό ζείτε σ'αυτήν την ψευδαίσθηση, ίσως πρέπει να ξυπνήσετε, να καταλάβετε ότι υπάρχει ζωή και μετά την εφηβεία εκείνου του τρόπου ζωής... Ή ακόμα καλύτερα, βρείτε τη χαμένη σας εφηβεία σε άλλα πράγματα που γεμίζουν τη ζωή σου με φωτεινά χρώματα και όχι με σκοτεινά. Αναπληρώστε τον χαμένο χρόνο με πράγματα ουσίας, όχι με μαλακίες.
Ο άνθρωπος από τη φύση του, θέλει κι άλλα, τίποτα δεν του φτάνει. Θέλει κι άλλα, κι άλλα, μέχρι τουλάχιστον να καταλάβει ότι όλα αυτά είναι μαλακίες κι έτσι είναι γιατί δε θα βρεί σ'αυτές αυτό που πραγματικά θέλει από τη ζωή του.

Σεξ, αλητεία και παρακμή λοιπόν.

Τα όνειρα μας απόμειναν

Αισιόδοξος για το παρόν και απαισιόδοξος για το μέλλον σου ή απαισιόδοξος για το παρόν αλλά αισιόδοξος για το μέλλον σου;
Προσωπικά, προτιμώ το δεύτερο. Ας είμαι απαισιόδοξος για το παρόν αλλά τουλάχιστον επιτρέψτε μου να είμαι αισιόδοξος για το μέλλον. Γιατί ονειρεύομαι ένα μέλλον όπως το θέλω. Κι έτσι θέλω να πιστεύω ότι θα είναι.
Καθημερινά βλέπω κόσμο να βυθίζεται στο χάος της απαισιοδοξίας για το μέλλον τους, επειδή βλέπουν την κατάσταση της χώρας μας να πέρνει τον κατήφορο. Ο κόσμος αυτός έχει το σπιτικό του, τα λεφτά, την οικογένεια, το ταίρι του, θα έπρεπε να είναι χαρούμενος για όλα όσα έχει και να βλέπει με αισιοδοξία το παρόν, αλλά παρόλα αυτά, βυθίζεται στο αβέβαιο μέλλον.
Μπορώ να καταλάβω σε τι κατάσταση είμαστε, αλλά ένα πράγμα δεν μπορώ να καταλάβω. Γιατί να βυθιστούμε στο αβέβαιο μέλλον; Καταλαβαίνω ότι όντως έτσι είναι τα πράγματα, αλλά επιτρέψτε μου να σας πω ότι δεν είναι καλό. Όσο περισσότερο βυθίζεσαι, τόσο δυσκολότερο θα είναι να ξανανεβείς στην επιφάνεια.
Προτιμώ να βυθιστώ τώρα και στο μέλλον να σκαρφαλώσω στα πιο ψηλά βουνά. Όχι επειδή είμαι πεπεισμένος ότι αυτή η χώρα θα βγει από τη κρίση, αλλά επειδή μόναχα τα όνειρα για ένα αισιόδοξο μέλλον μας έχουν απομείνει... Και κανείς μα κανείς δε θα μου σκοτώσει τούτα τα όνειρα. Και ναι, προτιμώ να καώ απ'τα ίδια μου τα όνειρα παρά να μείνω στην αβεβαιότητα.

ΥΓ: Όπως καταλάβατε, μιλάω εμμέσως για την κρίση μας αλλά όσο και να με θλίβει αυτό, δε θα γράψω γι'αυτήν. Γιατί μάλλον αυτό θα πρέπει να είναι το λιγότερο που μας απασχολεί... Ψυχραιμία πάνω απ'όλα.

Επανάσταση

Καμιά επανάσταση δεν ξεκίνησε χωρίς κανένα σκοπό. Όσοι ένοιωσαν ότι δεν πάει άλλο, επαναστάτησαν. Σε όλα, για όλους. 
Όλοι είχαν και από έναν σκοπό για να επαναστατήσουν. Αν δεν ήταν εκείνος ο σκοπός, ποιός ο λόγος να επαναστατήσεις; Αν δεν ένοιωθες ότι σου πήραν τον σκοπό, τότε γιατί να επαναστατήσεις;
Φυσικά και αναφέρομαι για κάθε πράγμα που αξίζει να επαναστατήσεις. Στην φιλία, την αγάπη, τον έρωτα. Επανάσταση για να κερδίσεις πίσω τους σκοπούς σου.
Δε μιλάω για επαναστάσεις λαών, αλλά για επαναστάσεις βαθύτερες, με προσωπικό σκοπό. Και ο αγώνας που δίνεις είναι βαθύτερος, προσωπικός.