Απολογισμός παρουσίασης

Διαβάστε εδώ το άρθρο για την παρουσίαση που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή που μας πέρασε!
Ήταν μια πολή όμορφη εκδήλωση και πραγματικά με κάνατε πολύ χαρούμενο! Δεν ξέρω αν ήρθε κανένας από δω μέσα, μιας και με τόσο κόσμο ίσως δε θυμάμαι κάποιον!
Η διάθεση όλων ήταν πολύ χαλαρή και όλοι έφυγαν χαμογελαστοί και ενθουσιασμένοι!
Είχα ίσως μια από τις πιο καταπληκτικές μέρες της ζωής μου και σίγουρα την πιο καταπληκτική εδώ και μήνες.
Η εκδήλωση συνεχίστηκε με... after σε μπαράκι! Τα ευκόλως υπονοούμενα παραλείπονται!

Παρουσίαση βιβλίου!

Θυμάστε που σας είχα ενημερώσει ότι έγραψα ένα βιβλίο;
Σε μιάμιση βδομάδα θα πραγματοποιηθεί και η παρουσίαση!
Προς το παρόν αφορά το Αθηναϊκό κοινό αλλά είμαστε σε συζητήσεις και για τη Θεσσαλονίκη!

Δείτε εδώ κι εδώ!

Ψευδαίσθηση

Γράφω ξανά μετά από καιρό... Το είχα σταματήσει γιατί βρέθηκα [μάλλον νόμιζα ότι βρέθηκα] σε μια περίοδο που δεν είχα κάτι να γράψω. Τελικά έκανα λάθος. Το γράψιμο είναι ζωή. Κι αν νόμιζα ότι το αποκορύφωμα του γραψίματος είναι η συγγραφή ενός βιβλίου, τότε κάνουμε μεγάλο λάθος.
Το καλό γράψιμο γίνεται από εκείνον που πεθαίνει από επιθυμία να γράψει κάτι, που είναι ερωτευμένος με τη ζωή, που αγαπά τις τέχνες, που παρατηρεί τον κόσμο γύρω του, που χαμογελά με το παραμικρό. Τελευταία, τίποτα από τα παραπάνω δεν ένιωθα. Αλλά τελικά, όπως λέει ο σοφός λαός, μια φορά να κάνεις κάτι, θα το κάνεις για πάντα. Το σταμάτησες για κάποιους λόγους, ε, θα το ξαναρχίσεις. Και τότε θα συνειδητοποιήσεις ότι τόσο καιρό ζούσες στη ψευδαίσθηση.
Πολλές φορές, νιώθουμε ότι κάτι καλό ή κακό θα μας γίνει. Ή νιώθουμε ότι το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ ή κατά μας. Και ανάλογα με το τι νιώθουμε, είμαστε στα πάνω ή στα κάτω μας.
Όλα αυτά δεν ήταν τίποτα άλλο από μέρος της ψευδαίσθησης.
Άργησα αλλά το κατάλαβα [ή τουλάχιστον προσπαθώ να καταλάβω] κι αυτό.
Είναι χάσιμο χρόνου να ζεις σε μια ψευδαίσθηση ότι κάτι καλό θα σου συμβεί. Στο τέλος το καλό δεν έρχεται ποτέ κι εσύ πρέπει να κάτσεις να αναρωτηθείς. Γιατί δεν ήρθε; Επειδή επαναπαύτηκες στις δάφνες σου και το περίμενες "ουρανοκατέβατο"; Εντάξει, έγινα απόλυτος τώρα αλλά το πιάσατε το νόημα.
Σταμάτα λοιπόν να λες "το αισθάνομαι, αισθάνομαι ότι όλα θα φτιάξουν και κάτι καλό θα γίνει στο τέλος" και ξύπνα. Δε θα γίνει. Είναι ψευδαίσθηση. Κάνε κάτι, παλιό ή καινούριο, δεν έχει σημασία. Κάτι δημιουργικό, που σε φτιάχνει και τρέφεσαι από αυτό.
Αν για μένα το γράψιμο ήταν δημιουργία, τότε κακώς το σταμάτησα. Το γράψιμο, η ζωγραφική, η μουσική και ό,τι άλλο θες, είναι δημιουργία. Και σε τρέφει με ζωή για ένα καλύτερο αύριο. Ή αν δεν κάνεις τίποτα από τα παραπάνω τότε βγες. Παρατήρησε τον κόσμο γύρω σου και σκέψου. Πιάσε τη κουβέντα με όποιον μπορείς. Ερωτεύσου τα μικροπράγματα της ζωής. Και το καλό θα έρθει. Δύσκολο, αλλά ποτέ μην λες ποτέ.
Βγες από την ψευδαίσθησή σου και φτιάξε την ουτοπία σου.

Ένας λαός περήφανος...

Αλλά εγωιστής και παρεξηγησιάρης.

Θέλουμε να υπερηφανευόμαστε για τα κατορθώματά μας, τα λεγόμενά μας, τις πράξεις μας. Αλλά αν έρθει κάποιος άλλος και εναντιωθεί στα κατορθώματα, τα λεγόμενα, τις πράξεις μας, θα παρεξηγηθούμε. Ο άλλος ίσως βρει τα κατορθώματα, τα λεγόμενα, τις πράξεις μας λάθος, θα πει την άποψή του, προσπαθώντας να εξηγήσει γιατί είμαστε λάθος και αυτόματα, θα παρεξηγηθούμε.
Θέλουμε να υποστηρίζουμε ότι αυτά που κάναμε, αυτά που είπαμε, είναι σωστά και μόνο αυτό. Δε δεχόμαστε αντίθετη άποψη, προσπαθώντας να δείξουμε ότι είμαστε οι μοναδικοί σωστοί σε όλο τον κόσμο. Δε μας κάνει εγωιστές αυτό;
Κι αφού το είδαμε κι αυτό, γινόμαστε μάρτυρες ενός ανθρώπου εγωιστή, που παρεξηγιέται με το παραμικρό. Γινόμαστε μάρτυρες ενός ανθρώπου που προσπαθεί πάση θυσία να προστατέψει τις θέσεις του, λέγοντας ότι είναι οι μόνες σωστές.
Τελικά αυτοί οι άνθρωποι μήπως δεν είναι απλά εγωιστές και παρεξηγησιάρηδες αλλά κομπλεξικοί; Επειδή ακόμα κι αν παρεξηγηθούν, θα συνεχίζουν να υποστηρίζουν ότι είχαν δίκιο, σε βαθμό που η κουβέντα δε θα έχει τελειωμό. Ναι, αν πιάσεις κουβέντα μαζί του, κάποια στιγμή θα βαρεθείς από την επιμονή του ότι έχει δίκιο κι εσύ άδικο. Ακόμα κι έτσι να είναι όμως, ο διάλογος υπάρχει για να δώσει τροφή στο μυαλό μας. Στην περίπτωσή μας όμως ο διάλογος καταντά... διάλογος επιβεβαίωσης της ανωτερότητας του άλλου. Και ο άλλος δε θα σταματήσει να ψάχνει την επιβεβαίωση της ανωτερότητάς του. Θα το συνεχίσει.
Ναι, είμαστε περήφανος λαός για τα όσα έχουμε καταφέρει μέχρι τώρα, αλλά αυτός ο εγωισμός και η παρεξήγηση, θα μας οδηγήσουν στο πάτο μια μέρα. Και από ανθρώπους περήφανους και γενναίους, θα έχουμε ανθρώπους που μισούν άλλους επειδή παρεξηγήθηκαν με κάτι.
Τι γίνεται όμως αν τελικά ο κομπλεξικός ήταν αυτός που προσπάθησε να εναντιωθεί σ'αυτόν που υποστήριζε "πάση θυσία" ότι είναι σωστός; Επειδή όντως ήταν σωστός; Ο κομπλεξικός θέλει να τραβήξει την προσοχή, να επιβεβαιωθεί κι ας ήταν αυτός ο λάθος στο τέλος...

Και μετά κοιτάω ψηλά στον ουρανό και σιχτιρίζω. Εξαντλείται η υπομονή μου με κάποιους που θέλουν να μας αποδείξουν ότι είναι καλύτεροί μας. Μα, δεν υπάρχει καλύτερος ή χειρότερος. Όλοι είμαστε καλοί ή κακοί σε κάτι, αλλά όχι και ειδήμονες.

Ονειρεύοντας το όνειρο

Είναι καλοκαίρι. Ο ήλιος δίνει σιγά σιγά τη θέση του στην πανσέληνο. Οι πρώτες μουσικές ηχούν ανεπαίσθητα. Το παραλιακό μπαρ ετοιμάζεται να υποδεχθεί τον κόσμο του για άλλο ένα καθιερωμένο πάρτυ. Εμείς όμως, με τα μαγιό, δε λέμε να φύγουμε κι ας είμαστε εδώ από το μεσημέρι.
Τα λεπτά περνάνε, η μουσική γίνεται ολοένα και δυνατότερη, ο κόσμος γίνεται περισσότερος. Εμείς καθόμαστε στη παραλία, αγνατεύοντας το βάθος του ορίζοντα, υπό το φως της πανσέληνου. Πίνουμε τα μοχίτο μας και κουβεντιάζουμε.
Κάπου παραπέρα, κοντά στο μαγαζί, μια παρέα ρίχνει τους πρώτους χορούς και διακρίνεις τα χαμόγελα στα πρόσωπά τους. Κάπου εκεί, μια κοπέλα έρχεται προς το μέρος σου και σε αρπάζει. Ξαφνιάστηκες αλλά δεν έδωσες σημασία. Της χαμογέλασες, σου χαμογελάει κι αρχίζετε να χορεύετε. Τρέχετε πέρα δώθε στην παραλία και η ευτυχία σας αγκαλιάζει.
Αυτή η κοπέλα, που σε έκλεψε τόσο ξαφνικά από την παρέα σου, είχε ένα χαρακτηριστικό βλέμμα, που σε αιχμαλώτισε. Είχε μεγάλα, φωτεινά και ζεστά μάτια.
Κάπου εκεί, πέφτετε χάμω και αγκαλιάζεστε, προφανώς λαχανιασμένοι από το τρεχατό στην παραλία, δε σας ένοιαζε όμως. Νιώθατε πιο ευτυχισμένοι από ποτέ. Μείνατε να κοιτάζετε παρέα το βάθος του ορίζοντα κι ένα μεταξύ σας βλέμα σας έκανε να καταλάβετε ένα πράγμα. Η ευτυχία σας θα έχει βάθος, αρκεί να το θέλετε και οι δυο.
Αυτό ήταν η αρχή.

Λίγη ώρα μετά κι ενώ αγνατεύετε τον ορίζοντα, κάποιος σε σκουντά από πίσω. Γυρνάς να δεις ποιός είναι και ξάφνου, πέφτεις ξερός, μη έχοντας τις αισθήσεις σου. Μόλις δέχτηκες μπουνιά.
Με κλειστά τα μάτια ακόμα, νόμιζες ότι ονειρευόσουν. Ονειρευόσουν ένα μαγικό ταξίδι στην ευτυχία με σένα και την κοπέλα. Και τότε ξύπνησες και δειλά δειλά κοίταξες την κοπέλα που κατευθυνόταν προς το μέρος εκείνου που σου έδωσε τη μπουνιά. Δεν κατευθυνόταν. Την είχε αρπάξει από το χέρι.
Οπλίστηκες με θάρρος και κατευθύνθυκες προς το μέρος τους. Κοντοστάθηκες και αντεπόδωσες τη μπουνιά στον τύπο εκείνο. Κι εκείνη τη στιγμή, χωρίς να το καλοσκεφτείς, άρπαξες τη κοπέλα από το χέρι και τρέξατε όσο πιο μακριά μπορούσατε. Αφού χαθήκατε από το οπτικό πεδίο του κόσμου, κοίταξες την κοπέλα. Το βλέμμα της ήταν τρομαγμένο αλλά ταυτόχρονα έδειχνε ευγνωμοσύνη.
Τι θα γίνει από δω και πέρα;
Αυτό ήταν το ξύπνημα.

Τα όνειρα εκεί είναι, δε φεύγουν, η πραγματικότητα όμως έρχεται και φεύγει. Κάποια στιγμή θα φύγει και θα ζήσουμε το όνειρο.

Αταίριαστοι ελκυστές

Υπάρχουν φορές που σε ελκύει κάποιος ύστερα από ένα συμβάν. Υπάρχουν φορές που σε ελκύει κάποιος ύστερα από μια πράξη. Τόσο παράξενο μα και τόσο αληθινό ταυτόχρονα.
Υπάρχουν κι άλλες φορές που από την αρχή σε ελκύει κάποιος αλλά καταλήξατε να είστε φίλοι μέχρι να συμβεί εκείνο το συμβάν, η πράξη.
Ναι, ανακάλυψες ότι έχετε κάτι κοινό που σας συνδέει κι αυτό το κοινό για σένα έχει μεγάλη σημασία. Και τι γίνεται από δω και πέρα; Δύσκολο να ξέρεις...
Τι γίνεται όταν ξέρεις τον άλλον αρκετό καιρό και δημιουργήσατε μια φιλία αλλά αρχίζεις να νιώθεις κάτι παραπάνω επειδή ανακάλυψες αυτό το κοινό, μετά το συμβάν, τη πράξη;
Ή τι γίνεται όταν ο άλλος δε σε ελκύει από την αρχή αλλά κάποιο συμβάν, κάποια πράξη σε έκανε να νιώσεις κάτι παραπάνω για αυτόν;
Περίεργα σκηνικά γίνονται. Από το πουθενά έρχεται αυτό το συμβάν, η πράξη, αλλά στο τέλος συνειδητοποιείς ότι τα πράγματα είναι δύσκολα γιατί είστε αταίριαστοι. Κι όμως, εκείνο το συμβάν, εκείνη η πράξη χαράχτηκε βαθιά μέσα σου, λες και χάρη σε αυτά εξακολουθείς να ελπίζεις.
Μήπως τελικά δεν ήταν γραφτό να είστε μαζί κι ας υπήρχε εκείνο το κοινό; Αλλά αν είναι έτσι, τότε γιατί νιώθεις ότι ο κόσμος σου όλος γύρισε ανάποδα;

Finally

Ήρθε το βιβλίο στα χέρια μου και είναι κούκλα! Μικρούλι αλλά όμορφο!
Θα θυμάστε ότι εδώ και μερικούς μήνες, άρχισα ένα νέο και τολμηρό εγχείρημα. Να γράψω ένα βιβλίο και να το εκδόσω!
Όλα αυτά έγιναν και πλέον η διανομή του στους ενδιαφερόμενους άρχισε!
Για περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ.

Ένα μεγάλο και μαγικό ταξίδι αρχίζει...

Η ζωή συνεχίζεται

 
Οι μέρες περνάνε υπερβολικά γρήγορα τον τελευταίο καιρό. Όσο υπερβολικά γρήγορα κι αν περνάνε όμως, άλλο τόσο υπερβολικά ατελείωτες είναι οι νύχτες. Οι μοναχικές νύχτες.
Ίσως είναι η εποχή, που είναι δύσκολη. Είναι εποχή εξεταστικής, εν μέσω κρίσης. Ναι, ναι, δεν έχουμε τελειώσει ακόμα την εξεταστική. Έχουμε άλλες δύο εβδομάδες.
Αλλά δεν είναι αυτό μόνο.
Κάποτε, έγραφα. Έγραφα, γιατί το έβρισκα ενδιαφέρον. Το έβρισκα σαν διέξοδο από την καθημερινότητα. Το έβρισκα σαν κάτι ευχάριστο, για να ανοίξεις το μυαλό σου.
Δε θα ξεχάσω τις ιστορίες που είχα δημοσιεύσει κάποτε, που εξελίχθηκαν σε ιδέα για ένα βιβλίο μου.
Αλλά ρε φίλε, είμαι από εκείνους που βαριούνται εύκολα. Πρέπει να βρω κάτι άλλο για να ασχοληθώ. Κάποτε ζωγράφιζα. Κάποτε σκαρφιζόμουν ποιήματα. Κάποτε έγραφα. Κάποτε ερωτευόμουν. Ενώ τώρα; Τι έγινε κι έχασα το ενδιαφέρον μου;
Θα σας πω τι έγινε. Ο κόσμος καίγεται και ο ένας μεταδιδει στον άλλον την ασθένεια σα να είναι χολέρα. Άθελά μας ίσως, αλλά έτσι είναι
Μα τι λέω, ίσως προσπαθώ να γενικεύσω το πρόβλημά μου. Ναι, έχω χάσει το ενδιαφέρον μου για αυτά που κάποτε έδιναν νόημα στη ζωή μου. Τους τελευταίους μήνες, η ζωή τα έχει φέρει έτσι, ώστε να μην έχω όρεξη για τίποτε.
Κάποτε έλεγα ότι σοβαρεύτηκα. Ότι κοιτώ το μέλλον μου και τη ζωή πέρα από τη σχολή. Αλλά όπως έλεγε κι ένας αναγνώστης μου, ποιός ο λόγος να σοβαρευτείς αν κατά βάθος παραμένεις αυτός που ήσουν πάντα, δηλαδή αυτός που αγαπούσε τη ζωή και ο,τιδήποτε δίνει χαρά σ'αυτήν;
Ειλικρινά δεν ξέρω τι μου συμβαίνει.
Όμως είμαι σίγουρος ότι είναι μια φάση. Σε όλους μας συμβαίνει αυτό. Αλοίμονο αν δεν ήταν κάτι προσωρινό. Αλοίμονο αν δεν εξακολουθούσαμε να πιστεύουμε ότι η ζωή δεν είναι τόσο άδικη.
Ξέρω, είμαι εδώ και λίγους μήνες έτσι, αλλά κάποια στιγμή θα περάσει και θα ξαναγίνω αυτός που ήμουν κάποτε. Που να χαλάσει το σύμπαν δηλαδή.
Το μόνο που με ενθουσιάζει στην παρούσα φάση είναι ότι η σχολή πάει πολύ καλά και το βιβλίο μου θα το έχω στα χέρια μου εντός ημερών.
Α ναι, είχα γράψει ένα βιβλίο. Τότε, που ακόμα έγραφα. Και αναμένεται να εκδοθεί. Προς το παρόν, βρίσκεται στο τυπογραφείο.
Δεν θέλω να σκεφτώ τι θα γινόταν αν δεν υπήρχαν αυτά τα δυο πράγματα για να κρατήσουν τον ενθουσιασμό μου...
Όπως και να έχει... Πιστεύω ότι όλοι μας κάποια στιγμή επιστρέφουμε σε αυτό που είμασταν κάποτε και όλοι μας αγάπησαν για αυτό που είμασταν. Μέχρι τότε... Υπομονή.

Ανάρτηση χωρίς τίτλο

Τα περίεργα όνειρα συνεχίζονται, το άγχος συνεχίζεται και εμείς βυθιζόμαστε ολοένα και περισσότερο στο χάος της καθημερινότητας.
Είμαστε στα πρόθυρα κατέρρευσης και αναρωτιέμαι ποιός θα μας σώσει. Ποιός θα μας δώσει ένα χεράκι βοήθειας για να βγούμε στην επιφάνεια και δούμε τον κόσμο όπως τον βλέπαμε κάποτε.
Αλλά στην τελική το χέρι δε θα μας το δώσει κανείς. Εμείς πρέπει να βρούμε τη δύναμη να ανεβούμε και να ανοίξουμε τα μάτια μας.
Αλλά πώς θα το κάνεις αν μέσα σου βρίσκεσαι σε χάος; Αν μέσα σου τα πάντα είναι μπερδεμένα και νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε αδιέξοδο;
Που να είναι άραγε αυτές οι φωνούλες του υποσυνείδητου που όσο σπαστικές και να ναι, λένε πολλά; Μήπως τελικά εκείνα τα περίεργα όνειρα είναι η φωνή που σου "λέει" τι να κάνεις αλλά εσύ φοβάσαι να τα κάνεις;
Πάει, καταντήσαμε δειλοί όλοι μας. Πάει, χαλάσαμε...Να μασταν παιδιά που δε ξέραμε τι σημαίνει φόβος.

Περίεργο κενό

Περίεργα όνειρα, με περίεργους ανθρώπους, ανταλλάζοντας περίεργες αγκαλιές και περίεργα φιλιά.
Περίεργα όνειρα που αναρωτιέσαι γιατί τα είδες. Απωθημένο από το παρελθόν σου ή κρυφή επιθυμία; Είτε το ένα, είτε το άλλο, ίσως και τα δύο, ίσως και τίποτα από τα δύο. Απλά το υποσυνείδητο παίζει περίεργα παιχνίδια.
Ακόμα κι έτσι όμως, τι σημαίνουν εκείνα τα περίεργα όνειρα;
Όταν βλέπεις τέτοια όνειρα σχεδόν σε καθημερινή βάση, τότε κάτι περίεργο συμβαίνει. Τόσο περίεργο, που αναρωτιέσαι μήπως είσαι περίεργος τύπος τελικά. Τόσο περίεργος, που αναζητάς διέξοδο σε περίεργα πράγματα. Πράγματα που δεν είχες φανταστεί καν ότι θα κάνεις κάποια στιγμή.
Μήπως τελικά όσο περίεργος τύπος και να είσαι τελικά, το ζητούμενο για σένα είναι ένα; Ένα ζητούμενο που πιστεύεις ότι δύσκολα θα το βρεις; Ή ένα ζητούμενο που το βρήκες αλλά δεν ξέρεις αν είναι αυτό που ψάχνεις; Ή ένα ζητούμενο που το βρήκες αλλά εκείνο δε σε θέλει για να ασχοληθείς μαζί του;
Ίσως τελικά ο κόσμος μας φαίνεται περίεργος. Ή ίσως τελικά η ζωή μας φαίνεται περίεργη. Για αυτό κάνουμε περέργους συνειρμούς.
Μήπως για να μην μας φαίνεται τίποτα περίεργο, θα πρέπει να το εκλάβουμε ως φυσιολογικό; Μα τι φυσιολογικό υπάρχει σε τούτο το κόσμο ή σε τούτι τη ζωή; Τίποτα. Κενό εις το πηλίκον.
Κι όμως, ίσως να μην είναι τόσο κενός ο κόσμος τελικά... Απλά εμείς τα βλέπουμε έτσι. Γιατί εμείς νομίζουμε ότι είμαστε κενοί.

Ανάρτηση αγανάκτησης

Έχει περάσει καιρός από την τελευταία φορά που επικοινωνήσαμε αλλά ειλικρινά δεν έχω καθόλου χρόνο αυτόν τον καιρό. Εντάξει, ψέματα λέω, χρόνο έχω, αλλά είναι ελάχιστος και όποτε έχω, προτιμώ να τον ξοδεύω σε ο,τιδήποτε εκτός υπολογιστή. Ενιότε και στα βουνά, που και πάλι ανεβαίνω σπάνια. Αχ, που είναι τα περασμένα μεγαλεία που ανέβαινα σχεδόν κάθε τρεις και λίγο;
Μου έλεγε ένας φίλος μου τις προάλλες ότι απλά έχω σοβαρευτεί. Κοιτώ τη ζωή και το μέλλον με πιο σοβαρή οπτική. Κάτι που ξεκίνησα από τα τέλη του 2011...
Αλλά να σας πω κάτι; Έχει καταντήσει ρουτίνα... Σύμφωνοι, το να σοβαρευτείς και να κοιτάξεις πώς θα πας μπροστά είναι κάτι που όλοι μας πρέπει να κάνουμε, αλλά ρε παιδιά, κάποια στιγμή καταντά κουραστικό. Που είναι αυτό το κάτι όταν το χρειαζόμαστε για να κάνει τη ζωή μας λίγο άνω κάτω, να γουστάρουμε;
Πέρα από αυτά όμως, όλα μπαίνουν σιγά σιγά σε τάξη. Η σχολή πάει πάρα πολύ καλά, το ίδιο και το βιβλίο που σας είχα αναφέρει λίγους μήνες πριν. Δόξα το Θεό, όλα πάνε πολύ καλά αλλά τρώνε πολύ χρόνο κι επιπλέον που είναι αυτό το καταραμένο μπαμ στη ζωή που λέγαμε; Ένα μειονέκτημά μου είναι ότι βαριέμαι πολύ εύκολα. Ακόμα και τις σαββατιάτικες έξοδους το βράδυ τις έχω βαρεθεί. Κάτι καινούριο βρε παιδιά. Κάτι. Ο,τιδήποτε. Που δεν το χω ξανακάνει.
Βέβαια είχα και τη μετακόμιση που σας ανάφερα στην προηγούμενη ανάρτηση, αλλά εγινε κι αυτό.

Θα επιστρέψω όμως με ανάρτηση που θα κάνει μπαμ. Γιατί σας το χρωστάω. Σε εσάς και όλους τους κατεστραμμένους από τη ζωή. Μπας και χαμογελάσουμε λιγάκι.

Τα ξαναλέμε...

Sweet home...

Αν υπάρχουν κάποια πράγματα που μου προκαλούν έκπληξη, ένα από αυτά είναι η παλαιότητα. Όσο πιο παλιό, τόσο το καλύτερο. Δε μιλάω για τα ουίσκι και τα κρασιά. Μιλάω για άλλα πράγματα, που στα παλιά χρόνια τα φτιάχνανε πολύ καλύτερα απ'όσο τα φτιάχνουν τώρα.
Ένα από αυτά, είναι τα σπίτια.
Στο διαμέρισμα που μετακόμισα πλέον, μου έκανε εντύπωση η ανθεκτικότητά του.
Ολόκληρο το κτήριο, που αποτελείται από πέντε διαμερίσματα σε δυο ορόφους, χτίστηκε τη δεκαετία του πενήντα με πολύ μεράκι και αντέχει στο πέρασμα του χρόνου. Είναι γερό σκαρί.
Στα παλιά χρόνια, επέλεγαν να χτίσουν τις πολυκατοικίες σε μεγάλο οικόπεδο, με χαμηλό ύψος κι αυτό δίνει αντοχή. Ενώ τώρα χτίζουν πολυόροφα σπίτια σε μικρότερα οικόπεδα και "στριμόχνωνται" μεταξύ τους. Θεωρώ ότι η πρώτη μέθοδος κερδίζει τη δεύτερη κι ας μην είναι συμφέρουσα για διάφορους λόγους.
Στη δεκαετία του πενήντα, ακόμα χρησιμοποιούσαν τη παλιά μέθοδο, που χάθηκε από τη δεκαετία του εβδομήντα και μετά, με τις μεταπολεμικές πολυκατοικίες σε πρόχειρη κατασκευή. 
Για να καταλάβετε, ένα τριόροφο σπίτι δεκαετίας σε μικρό οικόπεδο που εξαντλεί τους συντελεστές δομήσεως, έχει πολύ περισσότερες ρωγμές από εκεί που μένω τώρα.
Το νέο σπίτι λοιπόν, αν και παλιό, ήταν πολύ εύκολο να κατοικηθεί.
Το καθαρίσαμε, διορθώσαμε κάποια μικροπράγματα όπως βάψιμο και βερνίκωμα των κουφωμάτων [που ήταν ξύλινα], μπήκαν και τα έπιπλα κι έγινε κουκλίτσα.
Μινιμαλιστικό στυλ, με χρώμα. Το αγαπημένο μου.
Κάποιοι θα πουν ότι ο μινιμαλισμός, που είναι και πιο "ψυχρός" σαν έννοια, θέλει πιο "αυστηρούς" συνδιασμούς, τόσο χρωματικά όσο και διακοσμητικά αλλά εγώ δε συμφωνώ. Μπορείς με το απλό και μοντέρνο να δώσεις μια αίσθηση ζεστασίας.
Διάβασα και κάτι άρθρα για τη ψυχολογία των χρωμάτων. Πολύ ενδιαφέρον. Το συνιστώ σε όλους.
Νέο σπίτι, νέα ζωή λοιπόν; Είδωμεν...
Το μόνο σίγουρο είναι ότι το χαίρομαι!

Θα είσαι κάτι μαγικό...

Βρισκόμαστε ακόμη στο 2011. Λίγες ώρες μας χωρίζουν από το 2012 κι εσύ προσπαθείς να κατεβάσεις όση καφεϊνη αντέχεις για την επικείμενη νύχτα.
Περνάμε και στο 2012 λοιπόν.
Όταν η νύχτα μεταξύ τελευταίας μέρας του χρόνου και πρώτης μέρας του χρόνου τελειώνει... το μεσημέρι και ξυπνάς το βράδυ, μια-δυο ώρες πριν τη νύχτα μεταξύ πρώτης και δεύτερης μέρας, χωρίς να θυμάσαι τίποτα απολύτως, τότε κάτι δεν πάει καλά. Και σε λίγες ώρες πρέπει να φύγεις για πάνω. Στα χιόνια δηλαδή. Κι έτσι φτάσαμε ενώ έχουν περάσει τρεις νύχτες, ουσιαστικά κοιμηθήκαμε μόνο τις δυο.
Μα πόσο ήπιαμε χτες; Γαμάτα δηλαδή. Αλλά και γαμώ δηλαδή.
Ξέρεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Και μάλλον έτσι θα συνεχιστεί η χρονιά. Εδώ περιμένουμε κάτι νοτιάδες στη Βουλιαγμένη και στα καπάκια ετοιμαζόμαστε για θάψιμο εκεί πάνω κι ακόμα δεν είδαμε τίποτα. Βάλε και κάτι καλές καταστάσεις με κάποια... ομορφόπαιδα. Βάλε και την επικείμενη μετακόμιση που με έχει ενθουσιάσει. Αλλά δεν πειράζει, γιατί είναι και γαμώ.
Ήταν μαγικές μέρες και θα είσαι κάτι μαγικό στο μυαλό μου.
Να έχετε λοιπόν μια και γαμώ χρονιά! Eυτυχισμένο το 2012 δηλαδής.

Καταιγίδα των χριστουγέννων

Καταιγίδα της ερήμου ήθελα να γράψω αλλά είναι χριστούγεννα και πάει καλύτερα. Τεσπά.
Βουλιαγμένη vs Παρνασσός, Δεκέμβριος 2011. Enjoy the show.
Θαρρώ πώς οι γιορτές φέτος μπήκαν με το δεξί Και θα αφήσουμε το 2011 με τον καλύτερο τρόπο. Βέβαια, η επόμενη βδομάδα προβλέπεται "ξερή" με βοριάδες αλλά αυτά είναι ψιλά πράγματα, μετά τον "πόλεμο".
Όταν φυσάει νοτιάς το χειμώνα, τα κεριά παίρνουν φωτιά και τα σανίδια γίνονται ετοιμοπόλεμα. Μπορεί να είναι ζεστός αέρας, αλλά φέρνει δύναμη και υετό, που σημαίνει κύμματα και χιόνια. Φτάνει να έχουμε και τις κατάλληλες θερμοκρασίες. Ο βοριάς από την άλλη, μπορεί να είναι κρύος αέρας, αλλά πιο "ξερός".
Βάλτε και τα ανατολικά προσύνεμα, που σημαίνει ότι οι περιοχές που βρίσκονται κοντά σε θάλασσα, ευνοούνται περισσότερο. Τέτοιες περιοχές είναι η Αθήνα, ο Παρνασσός, η Εύβοια, το Πήλιο.
Με ανατολικά προσύνεμα, η καταιγίδα ήταν θέμα χρόνου να ξεσπάσει. Στον Παρνασσό η καταιγίδα έγινε χιόνι.
Με όλα αυτά τα έτακτα καιρικά φαινόμενα, πήραμε μια μεγάλη απόφαση. Αρχίζουμε με surf session στη Βουλιαγμένη και συνεχίζουμε με snow session στον Παρνασσό. Το πρώτο επιβαλλόταν επειδή ήταν από τις λίγες "χειμωνιάτικες" μέρες που βλέπεις τέτοιο κύμμα σε απόσταση αναπνοής απ'την Αθήνα. Το δεύτερο επειδή ήταν το "πρώτο αίμα" για φέτος.
Ναι, έχει πλάκα τη μια να είσαι στο νερό, στη μέση της καταιγίδας, έχοντας για μουσική υπόκρουση τα μπουμπουνιτά των κεραυνών και την άλλη στα χιόνια, μια μέρα που βγήκε ο ήλιος μετά την ανάλογη καταιγίδα.
Στον Παρνασσό, εκεί που περιμέναμε κόσμο, ο Άγιος Βασίλης μας έκανε τη χάρη και δεν είχε κόσμο. Ακόμα κι εμείς απορούσαμε. Σχεδόν καθόλου αναμονή στα λιφτ. Βέβαια σε ώρες αιχμής η αναμονή ήταν άντε πέντε λεπτά. Μόνο.
Είναι αξιοσημείωτο ότι με μόλις μια [και μισή] καταιγίδα, τα πάντα έγιναν λουκούμι για εμάς τους σανιδάδες. Σε βουνό και θάλασσα. Χρόνια είχαμε να δούμε τέτοιο δυνατό ξεκίνημα του χειμώνα, για την ακρίβεια, από τις αρχές της νέας χιλιετίας. Ήταν καταιγίδα μεγάλης κλίμακας, λες και ήταν Φλεβάρης.
Thanks God που λέμε κι εμείς. Για την ακρίβεια, Thanks Santa!
Αυτή τη βδομάδα, σειρά έχουν τα Καλάβρυτα.
Κι αφού πήγαμε και Παρνασσό, το βράδυ είχαμε κανονίσει ξεφάντωμα μέχρι πρωίας. Δύσκολο έργο αλλά το αντέξαμε. Είχαμε και λόγο. Βέβαια μένει κι ένα μεγάλο "αλλά", όμως μετά από τέτοιες μέρες, ποιός τολμά να πει ότι αυτό το "αλλά" έχει σημασία; Σανίδι και πάλι και όποιος αντέξει.
Κι έτσι όπως πάμε, θέλω για δωράκι από τον Άγιο Βασιλάκη ένα σετ τετρακέφαλων.
Μια χάλια χρονιά από ό,τι φαίνεται τελειώνει με εκπλήξεις και σαφώς ανεβασμένη διάθεση. Φαίνεται ότι οδεύουμε δυνατά στο 2012...
Καλές γιορτές να έχετε και θα τα ξαναπούμε!

* Οι φωτογραφίες από Βουλιαγμένη είναι από το Goodtimes mag κι από τον Παρνασσο από το Snowclub.

Overdose

 
Είναι τρομερή αίσθηση από το πουθενά να βρίσκεσαι κάπου και να τα πίνεις μέχρι το πρωί. Να έχεις στο μυαλό σου ότι απόψε θα κάτσεις μέσα, απόρροια της καθημερινής σου ρουτίνας, με τη σχολή, τις εργασίες, και τσακ φεύγεις στα άγρια χαράματα όσο πιο γρήγορα μπορείς, για να προλάβεις το τελευταίο μετρό. Φτάνεις στον προορισμό σου και αυτό ήταν. Τζιν τόνικ, σφηνάκια, μπύρες. Πότε πήγε εξίμιση το πρωί ούτε που το κατάλαβα.
Ναι, είναι αναζωογονητικό από το ναδίρ να φτάνεις στο ζενίθ της διάθεσής σου σε χρόνο dt. Κουλό, τρελό.
Ναι, έχει πλάκα από κει που κάθεσαι με το σκεπτικό ότι τώρα πάει, θα αράξεις μέσα, να κάνεις σαν τρελός για να προλάβεις το τελευταίο μετρό.
Ναι, ίσως το ότι είχα ένα προαίσθημα ότι θα τα σπάσουμε εκεί, επέσπευσε τις διαδικασίες.
Κάτι αλλάζει ή μου φαίνεται; Στην προηγούμενη ανάρτηση αυτό δεν έργαφα πάνω κάτω; Γουάτ δε φακ δηλαδή.

Αυτή τη στιγμή πίνω το δεύτερο καφέ και είμαι κομπλέ. Όταν ξύπνησα είχα ελαφρύ πονοκέφαλο, χανγκόβερ όμως δεν είχα, παρόλο που τα αδειάσαμε όλα χτες. Άλλες φορές έπινα λιγότερο και ξύπναγα με χανγκόβερ, σήμερα όμως μπα. Ίσως επειδή ήμουν [και είμαι ακόμη] στα πάνω μου; Πάλι γουατ δε φακ δηλαδή.

Ματωμένος Δεκέμβρης

Τρέχω, τρέχω, τρέχω...
Σχολή, εργασίες, βιβλίο. Η χρονιά μπήκε δυνατά στη σχολή, αν και καθυστερημένα. Οι εργασίες προχωράνε σε ικανοποιητικό βαθμό. Παράλληλα, αλληλογραφώ με το εκδοτικό ατελιέ που ανέλαβε την επιμέλεια του βιβλίου που πρόκειται να εκδόσω. Η αλληλογραφία προχωρά πολύ καλά, στην παρούσα φάση μάλιστα βρισκόμασε στο πρώτο στάδιο και όπου να ναι αναμένεται να προχωρήσουμε στο δεύτερο στάδιο.
Από βδομάδα πρέπει και να παραλάβω τα συγγράμματα των βιβλίων της σχολής. Τρέξιμο.
Ο Δεκέμβρης μπήκε με ένα σύντομο ταξιδάκι μου στο Λονδίνο και νιώθω τις μπαταρίες μου φορτισμένες. Άραγε πόσο καιρό θα μου πάρει να αποφορτιστώ;
Στις διακοπές λέω να αρχίσω να καθαρίζω το διαμέρισμα που κληρονόμησα, προκειμένου να γίνει το νέο μου σπιτικό. Υπόθεση καθόλου εύκολη όμως, καθώς το διαμέρισμα είναι "περίεργο" σχεδιαστικά και πρέπει να αλλάξω λίγο τη διάταξη. Για παράδειγμα, η τραπεζαρία να γίνει σαλόνι, το σαλόνι να γίνει υπνοδωμάτιο, το υπνοδωμάτιο να γίνει βεράντα. Τι σόι φοιτητής αρχιτεκτονικής είμαι; Παιχνιδάκι. Θα δούμε...
Σε γεννικές γραμμές, εδώ και λίγο καιρό, έχω μπει σε πρόγραμμα το οποίο θέλω να ακολουθήσω κατά γράμμα.
Γιατί τα κάνω όμως όλα αυτά; Μη βιαστείτε να πείτε ότι "αναγκαστικά" έτσι πρέπει να κάνουμε. Τα κάνω επειδή η χρονιά φέτος ήταν δύσκολη, τόσο ψυχολογικά όσο και πνευματικά, με άσχημα γεγονότα. Και το μόνο που χρειάζομαι αυτή τη στιγμή, είναι κάτι να ασχοληθώ, μακρυά από διασκεδάσεις και τα σχετικά. Πραγματικά νομίζω ότι χρειάζομαι ένα διάλλειμμα απ'όσα μας διασκεδάζουν και να συγκετρωθώ στον εαυτό μου. Έρχεται και το 2012, τρομάρα μας.
Τον Σεπτέμβρη, σε μια παλιότερη ανάρτησή μου, έλεγα πάνω κάτω τα ίδια. Ότι όλη αυτή η πεσμένη μου διάθεση τους τελευταίους μήνες, ίσως σημαίνει το τέλος για να έρθει μια νέα αρχή. Και τώρα αυτό θέλω να κάνω. Την αρχή την έκανε η συγγραφή του βιβλίου, το οποίο προχωρά πολύ καλά.
Κόντρα στη ροή των πραγμάτων, έρχεται και η είδηση ότι ο φετινός χειμώνας αναμένεται πολύ καλός, με ικανοποιητική χιονοκάλυψη από τις γιορτές. Ε ρε γλέντια που θα γίνουν. Κάποιοι λένε ότι το πολύ σε δυο εβδομάδες θα έχουν ανοίξει κάποια χιονοδρομικά. Ο Παρνασσός έχει ήδη ικανοποιητικό χιόνι στις πίστες.
Και μετά γιορτές και αφήνουμε πίσω το 2011...  Για μένα ήταν χάλια χρονιά, με κάποιες εξαιρέσεις όμως. Άραγε θα μπει δυνατά το 2012;
Θα αποφύγω να γίνω προφητικός αυτή τη φορά. Είδωμεν!

Άλλος για Λονδίνο;

Θαρρώ πως έχουν γραφτεί τόσα πολλά για το Λονδίνο που αν τα γράψω κι εγώ, θα καταλήξουμε όλοι γραφικοί. Αλλά έλα μου ντε που πέρασα πέντε μέρες εκεί και δε γίνεται να γράψω κάτιτις εδώ πέρα;

Τεσπά, αρχίζουμε με τα βασικά. Έχω φιλαράκι που κάνει μεταπτυχιακό εκεί, οπότε βρήκα ευκαιρία να ταξιδέψω προς τα κει.
Άφιξη Πέμπτη απόγευμα κι αντί να βρεθούμε αεροδρόμιο, είπαμε να βρεθούμε κατευθειάν Covent Garden για καμιά μπύρα και μετά γραμμή προς τις φοιτητικές εστίες του πανεπιστήμιου του Greenwich, που σπουδάζει. Να σημειώσω πώς πριν φτάσω, είχα φάει φρίκη που δεν μπορούσα να στείλω μηνύματα σε αγγλικό νούμερο. Τελικά ανακάλυψα ότι δεν έπρεπε να πληκτρολογήσω το 00 που σου λένε να κάνεις συνήθως, αλλά το "+" σκέτο και όλα κομπλέ.
Παρασκευή πήγαμε Tower Bridge και Big Ben.
Σάββατο, λόγω του φόρτου εργασιών του φιλαρακιού μου, κατέβηκα μόνος μου στο κέντρο. Τελικά δεν είναι και πολύ δύσκολο να βολτάρεις μόνος σου σε μια πόλη που πας πρώτη φορά. Ξεκίνησα από Green Park, ανηφόρησα προς Bond Street, περπάτησα κατά μήκος της Oxford Street, χωρίς βέβαια να παραλείψω να ψωνίσω κάποια πράγματα που είχα στο νου μου [οι.... τρέντυ ξέρουν για τι μιλάω], κατέληξα Covent Garden μέσω του Soho, πέρασα απέναντι στην περιοχή του Waterloo κι επιστροφή στο Greenwich.
Κυριακή κανόνισα να δω μια φίλη μου που επίσης σπουδάζει εκεί. Βρεθήκαμε στη Finchley Road‎, σε ένα διάλειμμά της απ'το διάβασμα. Όπως πληροφορήθηκα, τα μεταπτυχιακά εκεί είναι δύσκολα και ξεσκίζεσαι στο διάβασμα. Ευτυχώς είχαμε χρόνο να πιούμε το καφεδάκι μας και να τα πούμε. Στην επιστροφή, κατέβηκα London Bridge και είπα να πάω Greenwich με τα πόδια. Η απόσταση ήταν μεγάλη, αλλά μιας και βαριόμουν, είπα να περπατήσω τουλάχιστον. Χρόνος μια ώρα και κάτι, όση δηλαδή είναι και η απόσταση από τη σχολή μου στα Εξάρχεια μέχρη τη Δάφνη. Το διασκέδασα.
Αν δεν είχα κανονίσει να δω τη φίλη μου, θα πήγαινα Camden Town, να δω κι εκεί, αλλά δεν πειράζει, την επόμενη φορά.
Δευτέρα μια από τα ίδια με το φιλαράκι, κατεβήκαμε μέχρι κέντρο και μετά χωριστήκαμε, εγώ για το αεροδρόμιο, για την πτήση της επιστροφής.
Τι κράτησα:
Καθαρή ατμόσφαιρα κυρίως στα προάστια του Λονδίνου, όπως το Greenwich.
Η καπνοαπαγόρευση. Αν και καπνιστής, το μέτρο αυτό είναι πολύ θετικό καθώς έτσι πιάνεις τον εαυτό σου να καπνίζει πολύ λιγότερα τσιγάρα τη μέρα. Και ναι, μου άρεσε.
Τις βόλτες κυρίως γύρω από Tower Bridge και Big Ben.
Την Oxford Street και κάτι "μοδάτα" κοριτσάκια. Το βρήκατε!
Δεν είναι δα και τεράστια πόλη όπως νόμιζα. Και το δίκτυο μετρό δεν είναι δα και τόσο δύσκολο όπως νόμιζα. Αν έχεις καλό προσανατολισμό, ξέρεις που να πας.
Την περιοχή Docklads, στη στάση μετρό Canary Wharft . Ίσως επειδή μου τεριάζει η μοντέρνα αρχιτεκτονική με τους όγκους και τα γεωμετρικά σχήματα.
Τι δεν κράτησα:
Όταν έχει κοσμοσυρροή στους κεντρικούς δρόμους, ο κόσμος και κυρίως οι Λονδρέζοι, είναι αγενέστατοι. Σε σπρώχνουν για να περάσουν.
Οι οδηγοί είναι σαν τους ελληνες οδηγούς, αν όχι χειρότεροι. Είδα μπροστά στα μάτια μου τουλάχιστον 3 ατυχήματα με πεζούς. Δε θα έλεγα ότι τρέχουν τόσο γρήγορα, περισσότερο απρόσεκτοι είναι.
Τα τσιγάρα, τα ποτά και μερικά πράγματα, είναι υπερβολικά ακριβά.
Το μετρό. Κακογουστία σε όλο της το μεγαλείο. Εκτός από την καινούρια γραμμή Jubilee.

Σε γενικές γραμμές, το Λονδίνο μου άρεσε, αλλά μέχρι ένα σημείο. Να πας αν έχεις κάποιον που σπουδάζει εκεί για επίσκεψη, να βολτάρεις μόνος σου στο κέντρο, να ψωνίσεις. Να μην πας όμως αν θες να πας κάπου για διακοπές με παρέα. Η ζωή στο Λονδίνο κινείται με γρήγορους ρυθμούς και εμένα τουλάχιστον, δε μου αρέσει. Αν είναι να πάω κάπου για διακοπές, προτιμώ να πάω σε ένα μέρος με πιο χαλαρούς ρυθμούς ζωής, όπως η Βαρκελώνη.
Και μιας και ανάφερα τη Βαρκελώνη, σε σύγκριση, θεωρώ ότι το Λονδίνο είναι πιο... καθημερινό, ενώ η Βαρκελώνη πιο... weekend.
Θα ξαναπήγαινα Λονδίνο, μόνο και μόνο επειδή έχω φίλους που σπουδάζουν εκεί. Αλλιώς θα προτιμούσα και πάλι Βαρκελώνη. Με τα χίλια.
Όσο για τη νυχτερινή ζωή, προτιμώ της μικρές pub για μπύρες και χαλαρές καταστάσεις [δύσκολο] μιας και οι Λονδρέζοι όταν βγαίνουν για κλάμπινγκ, ξεφεύγουν πολύ. Πάρα πολύ.
Η μόνη νυχτερινή ζωή που μου άρεσε, ήταν αυτή του κλαμπ της εστίας του πανεπιστημίου, που οι θάμωνες ήταν φοιτητές. Αλλά και πάλι με επιφυλάξεις.
Δε θα γράψω κάτι άλλο, γιατί οι περισσότεροι ξέρουν περί τινός πρόκειται...
Α κι επίσης από που ξεφύτρωσαν όλοι αυτοί οι Έλληνες; Μπορούσα να τους μυριστώ από ακτίνα χιλιόμετρου.

Αντρική φιλία

Έχω δυο παλιόφιλους. Τα τελευταία χρόνια έχουμε χαθεί εντελώς. Αλλά όποτε βρισκόμαστε, ακολουθούμε αυστηρά ένα πρωτόκολλο. Συμπεριφερόμαστε λες και δεν πέρασε ούτε μια μέρα από την τελευταία φορά που ειδωθήκαμε κι ας ήταν πριν από μήνες. Πίνουμε καφέ στα "οικογενειακά" στέκια μας κι ας μην μαζεύουν πλέον κόσμο. Γελάμε, λέμε και τις μαλακίες μας, σχολιάζουμε κανά κοριτσάκι, λέμε και τι κάναμε εκείνο το καλοκαίρι που πήγαμε στην ψωροκώσταινα κι ας ήταν πριν από χρόνια. Και οι ώρες περνάνε χωρίς να το καταλάβουμε. Καμιά φορά κάνουμε και μίνι διακοπές γι'αυτό το σκοπό.
Καμιά φορά κερνάμε και χάνουμε το μέτρημα για το ποιός είναι ο επόμενος στη σειρά. Αλλά δεν πειράζει.
Έχω κι άλλους δυο παιδικούς που είχαμε χαθεί για πολλά χρόνια και τώρα είμαστε σα να μην είχαμε χαθεί ποτέ. Συμπερασματικά, η αντική φιλία ισχυροποιείται με την πάροδο του χρόνου...

Σε αντίθεση με τις γυναίκες, εμείς θα βρεθούμε και θα καφριλιάσουμε όσο πάρει, γελώντας με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο.
Υπάρχει και μια διαφορά μεταξύ ανδρών και γυναικών ως προς την φιλία. Οι άνδρες δεν είναι τόσο χαρισματικοί στον λόγο όσο οι γυναίκες, για αυτό και οι φιλίες τους βασίζονται περισσότερο σε κοινές δραστηριότητες και ενδιαφεροντα.
Ε ναι φίλοι μου, γι'αυτό και οι άντρες γουστάρουν να κάνουν παρέα διάφορα πράγματα. Και αυτά τα πράγματα κάνουν τους άντρες.
Από την άλλη, στις γυναίκες αρέσει περισσότερο να μεταφέρουν τις εμπειρίες τους και να αναλύουν τα συναισθήματά τους, για αυτό και η γυναικεία φιλία βασίζεται περισσότερο στην επικοινωνία. Με άλλα λόγια, μπορεί οι άνδρες να μην περνούν τέσσερις ώρες καθημερινά μιλώντας στο τηλέφωνο με τους φίλους τους, αναλύοντας τα πάντα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο ένας δεν καταλαβαίνει τον άλλον. Η ανδρική φιλία εξελίσσεται κάτω από διαφορετικές παραμέτρους, καθώς ψάχνεις να βρεις το άτομο με το οποίο θα μοιράζεστε πράγματα που γουστάρετε, όπως το να παίζετε μπάσκετ ή ποδόσφαιρο, να πηγαίνετε για σνόουμπορντ ή σερφ κι εννοείται να παρακολουθείτε το Τσάμπιονς Λιγκ, με πίτσα και μπύρες, ενώ η γυναικεία φιλία νομίζω έρχεται πιο εύκολα και εναλλάσσεται πιο εύκολα. Οι γυναίκες έχουν μια κολλητή η οποία μετά από κάποιο καιρό, θα αντικατασταθεί με κάποια άλλη. Εμείς δεν έχουμε ακριβώς κολλητούς. Έχουμε παλιόφιλους, που εδραιώθηκαν στη φιλία μας για τους συγκεκριμένους λόγους και στο βλέμμα τους αποτυπώνεται η αντρική φιλία που δε φθείρεται στο πέρασμα των χρόνων.
Όσο για σύγκριση μεταξύ ανδρικής και γυναικείας φιλίας; Στις γυναικείες φιλίες υπάρχει πολλή ζήλια, ανταγωνισμός και κουτσομπολιό που δυσκολεύουν την αληθινή φιλία σε αντίθεση με τις αντρικές γι'αυτό οι ανδρικοί δεσμοί φιλίας είναι οι ισχυρότεροι.
Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της ανδρικής φιλίας; Ο βασικός κοινός παρονομαστής είναι η εμπιστοσύνη. Σε αυτήν οδηγούν η διάθεση να μοιραστεί κανείς πράγματα για τον εαυτό του με τον άλλον, να υπάρχει αμοιβαιότητα σε αυτή την διάθεση και όρεξη να διατηρηθεί. Υπάρχουν κάποια πράγματα στην ανδρική φιλία, τα οποία είναι καθημερινή ρουτίνα σε μια γυναικοπαρέα. Και εξηγούμαι. Οι άνδρες δεν συνηθίζουν να ασκούν κριτική ο ένας στον άλλον και αν κάτι δεν τους αρέσει πάνω στον άλλον, θα του το πούν άμεσα, όχι εμμέσως, όπως οι γυναίκες. Όταν κάτι τους πειράζει, το λένε αμέσως, χωρίς να το κρατούν μέσα τους και να δημιουργούνται ίντριγκες.

Για τέτοιες στιγμές εξακολουθείς να ζεις. Για εκείνο το βλέμμα τους ζεις, που ξέρεις ότι φανερώνει πόσο καλοί παλιόφιλοι είστε.
Η αντική φιλία είναι το τελευταίο πράγμα που θα πεθάνει σε τούτο τον πλανήτη.

Εδώ πολυτεχνείο

Κλισέ τίτλος, άλλη μια ανάρτηση για το Πολυτεχνείο, μέρα που είναι σήμερα. Αλλά η ανάρτηση είναι κάτι περισσότερο από μια απλή αναφορά σε εκείνη την ιστορική μέρα.
Αναρωτιέμαι πόσα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε. Πόσο έχουμε αλλάξει εμείς; Πόσο έχουν αλλάξει οι χωροφύλακες; Η αλήθεια είναι ότι μάλλον τίποτα δεν έχει αλλάξει και σίγουρα κανένας δεν άλλαξε. Τότε οι χωροφύλακες εισέβαλαν στο Πολυτεχνείο, έπειτα από διαταγή της χούντας. Που θα εισβάλουν τώρα, έπειτα από διαταγή της κυβέρνησης; Τότε έπεσε η χούντα και πρόσφατα. Τι θα πέσει τώρα; Μου φαίνεται ότι σε γενικές γραμμές βιαζόμαστε πολύ. Και μετά τι θα γίνει;
Κάθε φορά που αισθανόμαστε την ανάγκη για επανάσταση, γίνεται σε χρόνο dt. Και το αποτέλεσμα;
Οι άνθρωποι κέρδισαν τα δικαιώματά τους με την πάροδο του χρόνου, ενώ εμείς βιαζόμαστε για τα δικαιώματα αυτά και πλέον αναρωτιέμαι αν είναι καλύτερα να περιμένουμε να έρθουν όλα με την πάροδο του χρόνου. Μπορεί οι μάχες να κερδίζονται άμεσα, αλλά ο πόλεμος κερδίζεται στο τέλος. Ε, άμα θέλουμε να κερδίσουμε τον πόλεμο από την αρχή, πώς στο διάολο περιμένουμε να είναι όλα καλά από την επόμενη;
Η γενιά του Πολυτεχνείου μας θυμίζει κάτι. Ο πόλεμος κερδίζεται στο τέλος, με σωστό σχεδιασμό και σωστό συγχρονισμό.
Εκείνη η γενιά όμως μάλλον έχει ξεθωριάσει, τα παιδιά εκείνα έχουν βάλει τα κουστούμια τους, τις γραβάτες τους, στρογγυλοκάτσανε στα γραφεία τους και γεμίζουν τις τσέπες τους. Ναι, η γενιά αυτή, είναι η γενιά των πολιτικών σήμερα.
Κι εμείς, κάνουμε επίθεση στους πολιτικούς. Κάνουμε επίθεση στους ίδιους, που απαξίωσαν τη γενιά αυτή. Αλλά ένα πράγμα μάλλον πρέπει να αναρωτηθούμε. Μήπως... βιαζόμαστε να τους κάνουμε επίθεση;
Πλην ορισμένων περιπτώσεων, όλοι άνθρωποι είμαστε και όταν βρισκόμαστε σε κατάσταση πανικού, δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Πράττουμε με βάση το ένστικτο, το αίσθημα της επιβίωσης, που μας οδηγεί συχνά σε λάθος συμπεράσματα. Ίσως η λύση είναι ένας ποιοτικός σχεδιασμός αντιμετώπισης του πανικού.
Αλλά έλα μου ντε που κι αυτοί οι άμοιροι έχουν πάνω από τα κεφάλια τους κάτι τύπους που αδιαφορούν για τη τύχη μας. Μόνο η σωτήρια του ευρώ τους νοιάζει...
Σε άλλα πράγματα, έχουμε κολλήσει δεκαετίες πίσω. Στον κόσμο, όλα έχουν αλλάξει. Μάυρος για πρόεδρος, γυναίκες στην εξουσία, ομοφυλόφιλοι σε υψηλόβαθμες θέσεις. Εμείς έχουμε κολλήσει σε προκαταλειμμένες ιδέες και τρομάζουμε στην ιδέα της απενοχοποίησης των ταμπού. Εδώ μήπως να βιαστούμε;

* Στην φωτογραφία είναι ο προαύλιος χώρος του Πολυτεχνείου [αρχιτεκτονική σχολή], με φόντο το κτήριο Αβέρωφ.

Η καρδιά ακούγεται πάντα

Πριν από μερικούς μήνες, μου γεννήθηκε η ιδέα να γράψω ένα βιβλίο. Και πρέπει να ομολογήσω ότι αν δεν ήσασταν κι εσείς οι αναγνώστες μου, δε θα είχα προσπαθήσει καν. Ναι, μερικοί από εσάς με προτρέψατε να το προσπαθήσω. Ναι, εσείς που διαβάσατε της ιστορίες του Πέτρου και της Νίκης ή την ιστορία "this summer is yours" με τη συνέχεια της και με τα σχόλια σας, δώσατε τροφή στο μυαλό μου για ένα νέο και τολμηρό εγχείρημα.
Σημαντική ήταν και η υποστήριξη μερικών καλών φίλων μου, που ενθουσιάστηκαν με την ιδέα της πιθανής έκδοσης ενός βιβλίου μου.
Έτσι, με χαρά σας ανακοινώνω ότι δημιουργήθηκε ένα νέο μπλογκ που θα αναφέρεται αποκλειστικά στην επικείμενη έκδοση του βιβλίου μου.
Το βιβλίο θα έχει τίτλο "Η καρδιά ακούγεται πάντα" κι από εκείνο το μπλογκ θα μπορείτε να ενημερώνεστε για τις εξελίξεις.

Συντονιστείτε [και] εκεί και θα τα λέμε συχνότερα!